Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
 Ο ΛΩΤΟΣ

στη μνήμη της γιαγιάς μου

Βρώμικος ο αφρός. Φουσκοθαλασσιά. Η μόνη μας έγνοια, η στάθμη της θάλασσας. Τα νοτισμένα αλμυρίκια και το στυφό νερό της βρύσης. Τα χταπόδια σφηνωμένα στους τσιμεντόλιθους, τ’ αφρόψαρα κυνηγημένα. Οι ευκάλυπτοι σε συμμετρία. Οι ρίζες τους μπαζωμένες με πεζούλια για τους προσκυνητές. Η μυρουδιά του κάτουρου στη στάση του λεωφορείου. Ο δρόμος για το σπίτι. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω. Ο φράχτης ακίνητος, δίχως ανάσες. Τα πυθάρια με τους κρυμμένους αντάρτες. Η Δωροθέα κοριτσάκι, πιασμένη χέρι χέρι με τις φιλενάδες της. Οι ήχοι από τις μπότες. Οι πυροβολισμοί. Τα ματωμένα φουστανάκια των κοριτσιών. Οι γείτονες που έγιναν γάτες. Μαύρες γάτες που κλαίνε τις νύχτες. Το σημείο όπου έπεσε το δέντρο. Πεδίο μάχης με τραυματίες και νεκρούς ποντικούς. Το μερίδιό μου μαρκαρισμένο πάνω στο κουφάρι τού δέντρου. «Τόσο αποτιμώνται τα παιδικά σας χρόνια». Στο σημείο μηδέν, το μαύρο χώμα το φρεσκοσκαμμένο. Χαράχτηκε νέος φράχτης στο χαρτί. Εκεί που ο λωτός έζησε περισσότερο από τον καθένα μας.

Στάθης Ιντζές
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA