Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

NOMIZEIΣ

Ίσως το λάθος να είναι το όνειρο που αξίζει ν'αγαπάς.
Ίσως ο δρόμος που πήρες να έχει διέξοδο
Ίσως το λουλούδι που θ'αφήσω
στην παγωμένη ταφόπετρα
 να είναι ζωή.


ΚΕΡΙΑ

Μέσα σε κέρινα σπίτια η ζωή σιγοκαίει
και το κερί λιώνει
μέχρι να περάσουν τα χρόνια που θα σε σημαδέψουν.

και μετά θα μείνεις ν' αναπολείς
τα παλιά
 κεριά.


ΔΑΣΚΑΛΕ

Πίστεψα ότι μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο.
Ουτοπία μεγάλη, επιθυμία τεράστια.

Όσο προσπαθούσα τη ρίμα ν'ανοίξω
οι άλλοι έβαζαν οδοφράγματα.

Όσο προσπαθούσα να κάνω έναν άμωμο κόσμο
οι άλλοι έβαζαν παρωπίδες κι έμεναν αγιάτρευτοι

Πίστεψα ότι ο κόσμος μου θα είναι ο καλύτερος
μα η φιγούρα σου δάσκαλε τ'ανέτρεψε όλα.


ΚΡΗΤΗ, 1992

Ούτε με το τσιγάρο δεν τα βγάνω πέρα.
Ποια μοίρα μου τρελή με κυβερνά;

Το μαχαίρι στην τσέπη χαράζει στην άμμο
την δική μας μαντινάδα βρε αδερφέ!

Το νησί του πόνου
κυκλοφορεί μέσα στο αίμα μου
 στο αίμα του λεπρού.

Θα ήθελα να στο φωνάξω
πόσο λαχταρούσα την αγκάλη σου.
Πόσο σε πεθύμησα
νησί η αγάπη μου
πριν χαθεί στο πρώτο ξύπνημα.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA