Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

NOMIZEIΣ

Ίσως το λάθος να είναι το όνειρο που αξίζει ν'αγαπάς.
Ίσως ο δρόμος που πήρες να έχει διέξοδο
Ίσως το λουλούδι που θ'αφήσω
στην παγωμένη ταφόπετρα
 να είναι ζωή.


ΚΕΡΙΑ

Μέσα σε κέρινα σπίτια η ζωή σιγοκαίει
και το κερί λιώνει
μέχρι να περάσουν τα χρόνια που θα σε σημαδέψουν.

και μετά θα μείνεις ν' αναπολείς
τα παλιά
 κεριά.


ΔΑΣΚΑΛΕ

Πίστεψα ότι μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο.
Ουτοπία μεγάλη, επιθυμία τεράστια.

Όσο προσπαθούσα τη ρίμα ν'ανοίξω
οι άλλοι έβαζαν οδοφράγματα.

Όσο προσπαθούσα να κάνω έναν άμωμο κόσμο
οι άλλοι έβαζαν παρωπίδες κι έμεναν αγιάτρευτοι

Πίστεψα ότι ο κόσμος μου θα είναι ο καλύτερος
μα η φιγούρα σου δάσκαλε τ'ανέτρεψε όλα.


ΚΡΗΤΗ, 1992

Ούτε με το τσιγάρο δεν τα βγάνω πέρα.
Ποια μοίρα μου τρελή με κυβερνά;

Το μαχαίρι στην τσέπη χαράζει στην άμμο
την δική μας μαντινάδα βρε αδερφέ!

Το νησί του πόνου
κυκλοφορεί μέσα στο αίμα μου
 στο αίμα του λεπρού.

Θα ήθελα να στο φωνάξω
πόσο λαχταρούσα την αγκάλη σου.
Πόσο σε πεθύμησα
νησί η αγάπη μου
πριν χαθεί στο πρώτο ξύπνημα.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA