Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.



Έφευγε απ’ την μια παραλία του Δουβλίνου για να φτάσει στην άλλη, να συναντήσει τον φίλο της στην ξενιτιά. Να βρεθεί με τον εαυτό της, να μιλήσει τη γλώσσα της, να απορήσει με τον άγνωστο τόπο, να γελάσει, να χαρεί τον ήλιο, να μοιράσουν τα ελάχιστα λεφτά τους σ’ ένα πιάτο φαί και δύο καφέδες.
Καμιά φορά βρίσκονταν στο κέντρο της πόλης, να πάνε σε κάποια έκθεση – μόνο στις δωρεάν βέβαια. Και ξάφνου την έπιανε η κρίση και μιλούσε στους Ιρλανδούς για την πατρίδα της κι εκείνοι την αγκάλιαζαν κλαίγοντας να την παρηγορούσαν κι ο φίλος της δεν το πίστευε, πώς αυτοί, οι σχεδόν εγγλέζοι, συγκινούνται για τον ξένο τόπο.
Τώρα περπατάει στο Athens Pride γιατί πιστεύει πως όλοι οι άνθρωποι χωράνε σ’ αυτή τη γη, σ’ αυτή τη χώρα όπου γύρισε γεμάτη πείσμα και σκέφτεται, ‘τι σκατά τα θέλει ο γιατρός τα τρίπλεξ, τι σημαίνει ανεύρυσμα γαμώτο μου’. Αμάν, σκέφτεται δυνατά γιατί ο διπλανός της, ένα παλικάρι δύο μέτρα, με μούσια και μάτια εξερευνητή, τη ρωτάει ευγενικά τι είπε. Δεν απαντάει, μόνο βάζει τα γέλια.
Παρατάει τον κόσμο, βάζει γυαλιά ηλίου να μη δουν οι χρυσαυγίτες την οργή της, κόβει σ’ έναν ήσυχο παράδρομο, ψάχνοντας.
Δεν ξέρει τι ψάχνει αλλά είναι σίγουρη ότι θα το βρει. Κατεβαίνει βιαστική τον στενό παράδρομο, θυμάται την ημέρα που αποφάσισε να εγκαταλείψει την ξενιτιά, θυμάται το ανατομικό μαξιλάρι που μόλις είχε αγοράσει και το χάρισε στο φίλο της, θυμάται τη δική του επιστροφή, την πιάνει εμετός, κρατιέται στη τζαμαρία μιας πολυκατοικίας , σκύβει το κεφάλι, δεν βγαίνει τίποτα από μέσα της, σηκώνει το κεφάλι, μια γυναίκα με γυαλιά ηλίου και μαζεμένα μαλλιά την κοιτάζει απ’ το κρύσταλλο.
Το βρήκε αυτό που έψαχνε. Χαμογελάει ανακουφισμένη. Ναι, βρήκε τον εαυτό της και δεν θα τον ξαναχάσει. Βγάζει τα γυαλιά, παρατηρεί το είδωλό της: Κούραση, φόβος και εκείνο το περιβόητο προγναθικό πείσμα της. Περιεργάζεται τον εαυτό της, το πρόσωπό της, τα μάτια της, τη στραβή μύτη, τα σφιγμένα χείλη, το πηγούνι.
Ε, και; Τα τρίπλεξ είναι τρίπλεξ και το ανεύρυσμα δεν υπάρχει. Όχι ακόμα. Όχι. Σίγουρα όχι.  Κι αν ναι, δεν έγινε και τίποτα. Δεν πεθαίνουν όσοι αγαπούν τη ζωή. Φεύγει απ’ τη τζαμαρία, κάθεται στο πρώτο καφενεδάκι που έχει τραπέζια στο πεζοδρόμιο. ‘Με βρήκα, μπράβο μου’, λέει χαμογελώντας στον εαυτό της, παραγγέλνει χυμό πορτοκάλι, ζητάει κι ένα τσιγάρο απ’ το σερβιτόρο, ρωτώντας τον ποιες ομάδες παίζουν αυτή τη στιγμή ενώ θα ήθελε να ουρλιάξει, ‘κλείσε τη ρημάδα την τηλεόραση κι έλα να μιλήσουμε’.
Πίνει το χυμό της, τελειώνει το τσιγάρο, σκέφτεται με χαρά ότι οι ακτινογραφίες των πνευμόνων της είναι καλύτερες απ’ αυτές του προηγούμενου εξαμήνου, άρα και τα τρίπλεξ μπορεί να είναι καλύτερα στο άλλο εξάμηνο, ναι, θα είναι, γιατί  βρήκε τον εαυτό της και θα τον νταντέψει όπως ξέρει να νταντεύει τους άλλους, όλα θα πάνε καλά, είναι σίγουρη.  Και θα ξαναπάει στο Δουβλίνο, ναι, αυτό θα είναι το δώρο της μόλις ξεμπερδέψει.
«Πάμε σπίτι τώρα», λέει δυνατά, «και μη φοβάσαι, τρίπλεξ σημαίνει τρεις πλέξεις».




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA