Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ο σκύλος μου γλείφει τ’ αρχίδια του. Στριφογυρίζει τη γλώσσα ανάμεσα απ’ τα σκέλια σα να ‘ναι η μόνη απάντηση σε κάθε ερώτημα. Ο σκύλος μου έχει ράμματα στη γούνα του για όλους μας. Τρώει το φαΐ του δυο φορές την ημέρα κι ούτε ένα ευχαριστώ. Γεμίζει τις γωνιές του σπιτιού με τρίχες, σπέρμα και ξεραμένο σάλιο κι εμείς από πίσω του μεγαλόθυμοι και αμαρτωλοί. Ο σκύλος μου κατουράει σηκώνοντας συνήθως το αριστερό του πόδι. Το δεξί το φυλάει για ιδιαίτερες περιστάσεις. Που και που παίζει με την ουρά του ή κοιμάται ανάσκελα, κοιτώντας το ταβάνι. Ο σκύλος μου θέλει να ξέρει πότε θα πάμε διακοπές. Κάθεται ήσυχος στο πορτμπαγκάζ και κάνει υπομονή μέχρι τον προορισμό μας. Ο σκύλος μου αναθερμαίνει τις κοινωνικές του σχέσεις, αφοδεύει ελεύθερα και πηδάει δημόσια χωρίς αναστολές. Δείχνει ευτυχισμένος όταν εμείς παραπατάμε από οκνηρία. Ξέρει πότε να βγάλει δόντι και πότε τη γλώσσα του τρυφερά. Βαριέται χωρίς να γκρινιάζει, δείχνοντας έναν δρόμο που χάσαμε πρόωρα. Μια αθωότητα υπεράνω ηθικής.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA