Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Σε στείρες εποχές έπιανα τον εαυτό μου να διαμαρτύρεται πως δεν μπορώ να γράψω γιατί είχα πονόδοντο, δεν είχα πένα Monte-Blanc, ούτε χειροποίητο χαρτί Fabriano. Αν τα είχα όλα αυτά θα έγραφα αριστουργήματα κι αν είχα και σπίτι με θέα στην Ακρόπολη, ακόμη καλύτερα, κι ένα εξοχικό στη Σαντορίνη να είχα πάλι θα έγραφα. Έχω δει συνομήλικους που παρέμειναν με την υπόσχεση της γραφής αν δεν είχαν παιδιά να μεγαλώσουν, που έβαζαν πάντα ως προτεραιότητα βίου την επαγγελματική τους αποκατάσταση, να τακτοποιηθούν οικογενειακά κι ύστερα, αφού τα επέτυχαν όλα αυτά, να αναβάλουν την συγγραφή για τον υποτιθέμενο άφθονο χρόνο που τους επιφύλασσε ο Θεούλης, όταν θα μεγάλωναν τα παιδιά ή ακόμα καλύτερα όταν θα έβγαιναν στη σύνταξη.

Έπρεπε να απαλλαγώ κι εγώ προσωπικά, από τις προϋποθέσεις της γραφής για να γράψω. Δεν υπάρχουν κατάλληλες συνθήκες εργασίας για αυτή τη δουλειά. Ούτε απαιτούνται ακριβά μέσα, air-book  π.χ. Έχω γράψει τα καλύτερα σε πακέτα τσιγάρων με μπικ διαρκείας, χαρτοπετσέτες και χαρτί τουαλέτας. Πληκτρολογώ σε ένα note=book που όσοι το ξέρουν με λυπούνται. Απ’ το παράθυρό μου βλέπω τις φαβέλες της Λάρισας: ετοιμόρροπες πρόχειρες κατασκευές φερ-φορζέ, σπασμένα κεραμίδια, και σάπιες υδρορροές. Βλέπω όμως και μια κεραμιδόγατα να ισορροπεί εκεί πάνω σαν κομψή ακροβάτισσα μέχρι να φτάσει στο περβάζι μου, και γράφω γι αυτή: τη Χάντρα (από το Αλεχάντρα).
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA