Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Αρχή

Το πριν της κάθε ημέρας και το μετά
 της γέννησης
μη θυμηθείς ούτε κι όταν προβάλλει ουρανός
και γαλαζώσει η ψυχή.

Ξημερώνει δίσκος παλιού μανταρινιού
και ξεφλουδίζεις πανιά των ταξιδιών,
μετράς σελήνες, πράσινα, μαβιά μαντάτα
χάνεται τότε η θάλασσα, υποχωρούνε τα
μεταξωτά
και κρανίο γυμνό προβάλλει η μέσα σου
 οίηση….

Έως ότου όμως, μεταλάβεις το θαύμα,
 να νηστέψεις
της τριανταφυλλιάς και του λεμονιού το πικρό
 αποβάλλοντας
για να μπορέσει πάλι το μέλλον να δέσει σιρόπι.

Γι’ άλλους μπορεί κι η σιωπή.
Όπως όταν παράθυρο ανοίγει
ψάρια μελωδικά με στήμονες διεγερμένους
πολλαπλασιάζουν το φως του ποταμού
τη διαφάνεια του λεπτού
και ως μουσική όλοι βρισκόμαστε……



Της εξορίας


Παγωμένα νερά, το φεγγάρι λυτό
μουσική μία, στου ύπνου το γνώριμο
στη μαύρη φτερούγα, ο άγγελος.
αύριο θα ΄ρθούνε μυρσίνες να μας πάρουν.

Κι είδα το σπίτι γκρεμισμένο, άφωνο
με νύχια, με μαλλιά στην αφελή σελήνη
στην άστρωτη σιωπή, την τρομαγμένη.
Εξορία είδα, με κρεμασμένα μάτια
να πατάει η γλώσσα το λευκό και να σωπαίνει

Κί ήρθε ο Αργύρης με το κουστούμι του
 φθαρμένο ο Νίκος με τη φωνή του να θωπεύει
 τα βουνά κι η Λιάνα με το βιβλίο ανοιχτό
 παίζοντας με το δίγαμμα στη μέρα,
ο Μανόλης που του έπεφταν τα σύμφωνα κι
αγχώνονταν
κι ο Φίλιππος που χε ανάσα από καπνό
 βιρτζίνια γεμάτο νότες.

Τις ξέρω αυτές τις κορυφές. Τις βλέπαμε
 παιδιά σαν κόβαμε τις άγκυρες.
Μετά σ' ένα άλογο κούφιο κρύψαμε
τους δαίμονές μας
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA