Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου



                
Το κακό δεν έρχεται απ’ το πουθενά. Ξεκινά σαν ενόχληση στ’ απόκρυφα κι ακολουθούν αλλεπάλληλες απόπειρες μικροτραυματισμών. Κλείσε μου το φως, τρίψε μου το χέρι, άγγιξέ μου το πρόσωπο. Είναι τέχνη ν’ αφήνεις το σώμα στη φθορά του. Πρόσεχε το ένα, πρόσεχε το άλλο κάποια στιγμή αντιδράς.

Γκομενάκια που αργοπεθαίνουν από πλήξη, μεσήλικες έτοιμοι να τα παρατήσουν όλα κι εγώ κυριευμένος από ηδονή, τελειώνω στην παλάμη σου. Αντιδραστικός από παιδί. Μην πεις κουβέντα, σε καθάρισα. Αργότερα, έγινα ό,τι κορόιδευα. Εντάξει, με κάποιες διαφορές αλλά μέσες-άκρες τα ίδια σκατά.

Οι έξω από τα σύνορα, ταξιδεύουν για να μη νιώθουν χαμένοι. Οι έσω, υπομένουν το βάρος του να είναι διαθέσιμοι. Πεθαίνω να σε δω. Οι νύχτες μ’ έχουν κουράσει. Εθίζομαι στο ξενύχτι κι ό,τι προγραμματίσω προορίζεται ν’ αποτύχει.

Δεν είναι ότι απέτυχα∙ το κεφάλι μου στένεψε απ’ τα χρόνια και δεν χωρούν περισσεύματα και υποψίες. Κλείσε μου το φως κι έλα να κοιμηθούμε.







ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA