Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.


Η τσίγκινη ψησταριά τρίζει απ’ τα κάρβουνα, οι μπριζόλες τσιτσιρίζουν, τα ψάρια φουσκαλιάζουν, οι πατάτες στη χόβολη αναστενάζουν, οι σαλάτες περιμένουν έτοιμες στο τραπέζι, το κρασί, οι μπίρες, το ούζο, ανοίγουν τα στόματα, κάποιος βάζει ένα cd του Χατζιδάκι κι έρχεται η πρώτη κόντρα: «Τέτοια μέρα χρειάζεται Μίκης όχι Μάνος».
«Τέτοια μέρα χρειάζεται περίσκεψη».
«Να βράσω την περίσκεψή σας μουχλιασμένοι αφώτιστοι».
«Εσείς μιλάτε; Εσείς, που δεν κερδίσατε τίποτα απ’ την κρίση;»
«Εμείς δεν κερδίσαμε γιατί εσείς διασπάσατε το εργατικό κίνημα».
«Καλά, πάρε γραμμή από Μόσχα και τα λέμε».
«Μια ανταρσία θα μας σώσει».
«Μάλιστα. Και ποιος θα κάνει την ανταρσία; Είστε λιγότεροι κι απ’ το πλήρωμα του Μπάουντι».
«Αν μη τι άλλο, δεν είμαστε σαλονάτοι».
«Γιατί εμείς δεν κατεβαίνουμε πρώτοι στους δρόμους;|
«Ναι, στους δρόμους κατεβαίνετε αλλά στη βουλή ίσα που υπάρχετε».
«Το διεθνιστικό κίνημα συνεχίζει την πορεία του έστω και με άλλους δρόμους».
«Το διεθνιστικό κίνημα το σκότωσε ο Στάλιν, όταν έφαγε τον Τρότσκι».
Είναι όλοι τους αριστεροί. Φίλοι απ’ το πανεπιστήμιο, πριν τριάντα και, χρόνια, που
 ποτέ δεν κατάφεραν να περάσουν  μια ήσυχη παραμονή εκλογών.Μερικές φορές,
 επίτηδες, επέλεγαν να μη συναντηθούν για να μη σφαχτούν και να αναγκάζονται μετά
 να τηλεφωνιόνται για συγγνώμες. Αυτή τη φορά αποφάσισαν ότι αφού υπάρχει
 βεράντα, αφού κάνει ζέστη, αφού αγαπιόνται, θα το κάνουν το απονενοημένο 
και υποσχέθηκαν στην οικοδέσποινα ότι δεν θα μαλώσουν. Όμως μαλώνουν.
Μια μπριζόλα εκσφενδονίζεται στον αέρα και συγκρούεται με ένα ψαροκόκαλο. 
Κοιτάζουν όλοι την μετωπική και σκάνε στα γέλια.
«Δεν έχουμε κι έναν χρυσαυγίτη ανάμεσά μας, να τον δείρουμε» φωνάζει κάποιος.
«Ο γιος μου κατάντησε χρυσαυγίτης» μουρμουρίζει μια μάνα και βάζει τα κλάματα.
«Η κόρη μου μεταναστεύει στη Γερμανία» λέει μια άλλη κι αγκαλιάζονται.
«Η δικιά μου παίρνει ψυχοφάρμακα».
«Ο γιος μου πήρε διδακτορικό στα πετρελαϊκά και δουλεύει σε κινητή τηλεφωνία».
«Ο δικός μου μας ανακοίνωσε ότι είναι γκέι και θα πάει στο Βερολίνο».
«Γιατί Βερολίνο;»
«Δεν ξέρω».
«Καλύτερα γκέι παρά χρυσαυγίτης».
«Τα έμπλεξα με έναν τριαντάρη».
«Καλά έκανες. Κι εγώ ερωτεύτηκα μια φοιτήτριά μου».
Πέφτει σιωπή. Τα φαγητά καίγονται στην ψησταριά ή παγώνουν στα πιάτα. Τσουγκρίζουν βουβοί τα ποτήρια τους. Η θλίψη ξεχειλώνει, γίνεται καπνιά που τους πνίγει, αυτοί οι πενηντάρηδες τα έχουν χαμένα, πίνουν να μεθύσουν, να μην ξέρουν τι κάνουν, να πάνε να ψηφίσουν άρρωστα, όπως άρρωστες είναι και οι ζωές τους.
«Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά, ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά;»
Σκυμμένα κεφάλια, μάτια θολά, χείλη τρεμάμενα, χέρια δεμένα, δάχτυλα με προέκταση τσιγάρου κι ο Γκάτσος να επιμένει: «Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά, μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά».
Κοιτάζονται. Τριάντα χρόνια φιλίας, τριάντα χρόνια αγώνων, τριάντα χρόνια ελπίδας, και τώρα αυτό το σαββατιάτικο συναπάντημα. Τσουγκρίζουν σκεφτικοί τα ποτήρια τους.
«Αν καταφέρναμε να ενωθούμε» ψιθυρίζει κάποιος χωρίς να τους κοιτάζει.
«Ήμουνα νια και γέρασα με τα ‘αν’ της ένωσης των κομουνιστών».
«Για ένα ‘αν’ ζούμε ρε παιδιά».
Δειλά χαμόγελα στα πρόσωπά τους καθώς το «ναι» στο ‘αν’ μπαίνει μέσα τους.
Απ’ το απέναντι μπαλκόνι ακούγεται βροντερά: «Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη…»




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA