Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου




1.
Κι᾽ ἄν ἔρχομαι σέ ᾽σένα ἀσταμάτητα
μέσ᾽ ἀπ᾽ τά μονοπάτια τῶν ὀνείρων
ὅλες μαζί οἱ συνευρέσεις μας αὐτές
δέν πιάνουν μιά
μπροστά σέ μιά μόνη ματιά
πού μοῦ χαρίζεται στόν ξύπνιο κόσμο.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῆς Helen Craig McCullough]

2.
Μιά νύχτα σάν κι᾽ αὐτή
πού οὖτε τό φεγγάρι δέν φωτίζει
τόν δρόμο σου σέ ᾽μένα
ξυπνῶ, τό πάθος μου φουντώνει
τό στῆθος μου μιά πυρκαγιά πού μαίνεται
μιά φλόγα πού ἐκρήγνυται
ἐνόσω ἐντός μου ἡ καρδιά μου καίει.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τοῦ Earl Miner]

3.
Ὅταν ὁ πόθος μου
ἀνάβει καί φουντώνει
φορῶ τό νυχτικό μου
ἀνάποδα
-ἀπό τήν σκούρα του πλευρά,
σάν τόν τραχύ φλοιό τῆς νύχτας.
[1]

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]


4.
Ἡ νύχτα ἡ φθινοπωρινή
εἶναι μακριά μόνο κατ᾽ ὄνομα-
δέν ἔχουμε
παρά μονάχα κοιταχτεῖ
καί εἶναι ἤδη χαραυγή.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]

5.
Δέν σηκωνόμαστε
οὖτε γιά νερό
ἀφότου τό φεγγάρι ἀνατείλει.
Κυλιόμαστε ᾽δῶ πέρα
λάμποντας.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]


6.
Θά ὑπάρχει ἄραγε ἀκόμη
αὐτό τό ἁπαλό ρόζ χνούδι
στό τόξο
τοῦ λευκοῦ σου στέρνου
ὅταν ἐγώ στό σπίτι θά κοιμᾶμαι;

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]


7.
Ἀκούω πώς ὑπάρχει
ὁ ἀνθός τῆς λησμονιᾶς∙
ἴσως νά βροῦμε σπόρους του
σ᾽ αὐτή τήν ἄσπρη διασπορά
τῶν ἄστρων.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]

8.
Κοιτάζοντας τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ
πῶς χύνεται
ἀνάμεσα σ᾽ αὐτά τά δέντρα
γεμίζει ἡ καρδιά μου ὡς τά χεῖλη
μέ φθινόπωρο.

[ἀπό τήν ἀγγλική μετάφραση τῶν Jane Hirshfield καί Mariko Aratani]


Μικρό βιογραφικό τῆς Ὄνο νό Κομάτσι

          Ἡ Ὄνο νό Κομάτσι ἔζησε στήν Ἰαπωνία τόν 9ο αἰῶνα (μεταξύ 825 και 900 μ.Χ.), καί εἰδικότερα τήν περίοδο Χεϊάν (794-1185 μ.Χ.). Ὑπῆρξε κυρία τῆς αὐτοκρατορικῆς αὐλῆς καί ἠθοποιός.
          Εἶναι ἡ μοναδική γυναίκα ἀνάμεσα στούς Ροκασσέν –τούς 6 ποιητές, δηλαδή, πού ἀναφέρονται ὡς οἱ ἑ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ανιώτης, σσ. 23 εκή Ιιιν῞Εξι ἰδιοφυΐες τῆς ποίησης– στήν εἰσαγωγή τῆς ΚοκινσοῦΣυλλογῆς ἀπό τό παρελθόν καί τό σήμερα, τήν ὁποία ἐπιμελήθηκε ὁ Κί νό Τσουραγιούκι[2] τόν 10ο αἰῶνα.
          Τά ποιήματά της, πέραν ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν τους[3], ξεχωρίζουν γιά τό βαθύ ἐρωτικό τους αἴσθημα.[4] Ἡ θρυλλούμενη ἀνά τούς αἰῶνες καλλονή της κατέστησε στή σημερινή Ἰαπωνία τή λέξη “κομάτσι” συνώνυμη τῆς ὀμορφιᾶς.

Σημ.: 1. Ἄν καί ἡ μεταφορά τοῦ ποιητικοῦ λόγου ἀπό μία γλῶσσα ἐνδιάμεση ἐνέχει μεγάλους κινδύνους, ἡ συναισθηματική μου διέγερση ἀπό τήν αὔρα πού τά «τάνκα» τῆς Κομάτσι ἀπέπνεαν, ἀκόμη καί στ᾽ ἀγγλικά, μέ ἔκανε νά παρακάμψω τούς φόβους μου. Προσπάθησα, λοιπόν, νά τά ἀποδώσω στά ἑλληνικά, ὅπως τά αἰσθανόμουν, εὐελπιστώντας, παράλληλα, νά μεταφέρω κάτι ἀπό τήν αὔρα τους αὐτήν καί στόν ἀναγνώστη.
          2. Ἡ φόρμα τῶν 5-7-5-7-7 συλλαβικῶν ἑνοτήτων, κατανεμημένων σέ 5 σειρές, τῆς ποίησης τῶν «ἑ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ανιώτης, σσ. 23 εκή Ιιινἑ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ανιώτης, σσ. 23 εκή Ιιιντάνκα» ἤ «γουάκα»[5], στήν ὁποία ἀνήκουν τά ποιήματα τῆς Ὄνο νό Κομάτσι, δέν ἦταν δυνατόν νά τηρηθεῖ. Δέν ὑπῆρχε, ἄλλωστε, οὖτε στίς ἀγγλικές μεταφράσεις πού ἀκολουθήθηκαν.
          3. Εὔ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ραφικό τηὐχαριστῶ πολύ ὅσους μοῦ ἔδωσαν τήν πολύτιμη βοήθειά τους.

[μετάφραση / ἀπόδοση ἀπό τ᾽ ἀγγλικά: Σοφία Γιοβάνογλου]




[1] Σύμφωνα μέ παλαιά ἰαπωνική παράδοση, ἄν φοροῖ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ςῦσες τό νυχτικό σου ἀνάποδα, μποροῦσες νά ὀνειρευτεῖς τόν ἐραστή σου.
[2] Σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο,  ἡ ποίηση “φέρνει ἁρμονία στίς σχέσεις μεταξύ ἀνδρῶν καί γυναικῶν καί ἡρεμεῖ τίς καρδιές τῶν ἄγριων πολεμιστῶν”. Βλ. Yumiko Hulvey, S. (2006). Female Waka Poets: Love poetry in the Kokinshû. Simply Haiku, Autumn 2006, Τόμος 4, τεῦχος 3.

[3] Τό φόρτε της ἦταν ἡ εὐφυής χρήση λέξεων μέ διττά νοήματα, ὅπως καί συναφῶν λέξεων. Βλ. Yumiko Hulvey 2006, ὅπ. παρ.

[4] Βλ. Ἰωαννίδου, Ι. Ε., Ἔξαρχου, Σ. Γ. (1998). Κλασική Ἰαπωνική Ποίηση -7ος π.Χ. αἰ. ἔως σήμερα. Ἀθήνα: Καστανιώτης, σσ. 23 ἑπ.

[5] Τά τάνκαγουάκα προηγήθηκαν τῶν χαϊκοῦ, τῶν ὁποίων ἡ φόρμα ἀποτελεῖτο ἀπό 17 συλλαβικές ἑνότητες, κατανεμημένες σέ τρεῖς σειρές (5-7-5).
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA