Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

PHOTO BY ZACK AHERN


Ήμασταν γεννημένοι ο ένας για τον άλλον. Ακόμα και ο παπάς στην εκκλησία, αυτό είπε.
 Η Ζωή μου ήταν το πάθος μου κι εγώ το δικό της.
Μια νύχτα μου πρότεινε να αυτοκτονήσουμε. Συμφώνησα. Ήταν ο μόνος τρόπος να 
διατηρήσουμε το πάθος μας. Κάθε βράδυ αναλύαμε το σενάριο του θανάτου μας. Και 
ξάφνου η Ζωή μου είχε μια ιδέα. Ο θάνατός μας έπρεπε να είναι εξίσου παθιασμένος
 με τη ζωή μας. Μου ζήτησε να αγοράσω ένα αλυσοπρίονο. Το έκανα γιατί πάντα 
έκανα ό,τι μου ζητούσε η Ζωή μου.
Αργότερα θεωρήθηκε προμελέτη.
Δεν ξέρω πόσα κομμάτια έκανα τη Ζωή μου. Έπρεπε να σκοτωθώ κι εγώ μόλις 
σκότωσα τη ζωή μας, όπως της είχα υποσχεθεί άλλωστε. Δεν το έκανα. Μάλλον
 επειδή έχασα το πάθος μου.
Όμως δεν θεωρώ ζωντανό τον εαυτό μου έκτοτε.
Μπήκα στη φυλακή στα είκοσι-τρία μου κι αντιμετωπίζω όσα συμβαίνουν εδώ μέσα 
επί τρεις και, δεκαετίες, ως μία πάθηση νομίζω όχι κληρονομική.


ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΚΑΠΝΟΣ

Άνθρωποι εξαφανίζονται κάθε τρεις και λίγο. Όλοι τους το υπονοούν προκαταβολικά όμως ποιος τους ακούει; Κανείς δεν θέλει να ζει στην ανασφάλεια. Είναι ζήτημα εντροπίας.
Μερικοί εξαφανίζονται για το μελόδραμα να τους ξαναβρούν και να δουν τον εαυτό τους στα κανάλια. Άλλοι μετακομίζουν σε κάποια ξένη χώρα με διαφορετικό όνομα. Λιγοστοί αυτοκτονούν.
Υπάρχουν μυριάδες αιτίες για κάθε εξαφάνιση. Μόνο ο ίδιος ο εξαφανισμένος τις γνωρίζει, αν και όχι όλες.
Εκείνος που μένει πίσω ζει με εικασίες σε βαθμό παράνοιας.
Είναι ζωντανός θάνατος. Χρειάζεται πένθος και τα παρόμοια.

Όταν η θεία Μαίρη έχασε τον θείο Θωμά ήταν καταρρακωμένη για έναν χρόνο.
Κατά τον δεύτερο χρόνο ρωτούσε τους πάντες αν ήταν χωρισμένη ή χήρα. Βλέπετε, ήθελε τα λεφτά του.
Το ξέραμε, αλλά
Ύστερα εξαφανίστηκε κι εκείνη και δεν ξανακούσαμε γι’ αυτήν.
Δεν έλειψε σε κανέναν μας. Ήταν κακιά κι έτσι κάναμε ένα γλέντι.
Ο θείος Θωμάς ξαναγύρισε μετά από δέκα χρόνια, παντρεμένος μέναν χοντρό χαρούμενο Αργεντινό που τον έλεγε «η Μαίριλιν Μονρόε μου».
Οι αδελφές του θείου Θωμά δεν είπαν λέξη και κάναμε ένα γλέντι.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Όταν πέθανε ο πατέρας πήγα σπίτι και ξεπάγωσα τα πάντα, τα μαγείρεψα και τα
 έφαγα. Μου πήρε όλη τη νύχτα για να τα φάω και την επόμενη μέρα να τα ξεράσω κι 
έτσι στη διάρκεια της κηδείας σκεφτόμουν ότι πρέπει να ξαναγεμίσω το ψυγείο.
Τώρα αναρωτιέμαι τι να κάνω όταν πεθάνει η μητέρα. Υποθέτω ότι το
καλύτερο είναι να την φάω και να την κηδέψω μόνο με τα κόκαλά της στο φέρετρο.
Μπούχτισα με το έργο κατάψυξη-απόψυξη. Δεν είναι καλλιτεχνικό.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA