Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»

Εν(d)ος

Πόλυ Μαμακάκη
Γαβριηλίδης
, 2012
66 σελ.
ISBN 978-960-336-810-6


Η τρίτη ποιητική συλλογή της Πόλυς Μαμακάκη, Εν(d)ος, προστίθεται σε μια μακρά λίστα ποιητικών βιβλίων που προστάζει η εκδοτική πραγματικότητα της εποχής μας και χαρακτηρίζονται από σχεδόν ανύπαρκτα λογοτεχνικά κριτήρια. Τα ποιήματά της βρίθουν από περιγραφές και επίθετα που δεν προσδίδουν κάτι στην τέχνη της ποίησης. Αντίθετα μάλλον, αυτή η φλυαρία δεν συνιστά τέχνη.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα συναντούμε μόλις στο πρώτο ποίημα της συλλογής, το οποίο μας προϊδεάζει γι αυτό που θα ακολουθήσει:

σε ιδιόχειρη ερημιά ανταλλάξιμη
με λυτρωτικούς στεναγμούς επιθυμίας
κάτοπτρο αμφιθυμίας αμφίδρομης
αβέβαιη υπόσταση ασώπαστης ταραχής

Τα περισσότερα ποιήματα της Π. Μαμακάκη μοιάζουν με μικρές ερωτικές ιστορίες στα οποία μοιράζεται με τον αναγνώστη την προσωπική της ευδαιμονία με κίνδυνο η ταύτιση και η κατανόηση που αποζητά από εκείνον να γίνει καταγραφή της ματαιοδοξίας της. Ευχάριστο διάλειμμα για τον αναγνώστη είναι κάποιοι στίχοι που αν αποτελούσαν τον πυρήνα του ποιήματος -αντί των πλατιασμών που συναντούμε- θα ανατρεπόταν η μέχρι στιγμής αρνητική εικόνα:

Εσύ όμως παλεύεις ακόμα με τις συντριβές.
Μπαινοβγαίνεις στο ασανσέρ
ανεβαίνεις στον ενδέκατο όροφο

 ***

άραγε διαβάζω κάτω από το χείλος
τη σιωπή;

Ή μήπως όλα γεμίζουν και αδειάζουν
χωρίς-να-χύνεται-τίποτα;

Παραδόξως, όταν η ποίησή της φλερτάρει με τον πεζό λόγο, το αποτέλεσμα είναι αναπάντεχα καλύτερο. Εκείνα τα στοιχεία που πριν ήταν εις βάρος της, τώρα γίνονται σύμμαχοί της. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ποίησης της Π. Μαμακάκη είναι η παρουσία της Δημουλά πίσω από τους στίχους της. Δεν θα της έκανε κακό βέβαια να μαθητεύει, αν μιλούσαμε για το πρώτο της βιβλίο, τις πρώτες της δημοσιεύσεις. Στο τρίτο της βιβλίο ωστόσο, θα περίμενε κανείς να διαχωρίσει τις επιρροές της από την προσωπική της γραφή• από την τεχνική που θα την χαρακτηρίσει ως ποιήτρια και θα της χαρίσει μια μοναδική ταυτότητα και όχι τη διαπίστωση ή την επιβεβαίωση(;) ότι πρόκειται απλά για έναν ακόμη συνεχιστή της δασκάλας της. Η ωριμότητα στην ποίησή της θα επέλθει όταν κάνει πράξη τη γνωστή ρήση του Βολταίρου: «το επίθετο είναι ο εχθρός του ουσιαστικού»

Στάθης Ιντζές
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA