Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Μια ποιήτρια, ξέρω,
στο αίμα της που βράζει
ρίχνει τα χρόνια της,
ανακατεύει
και περιμένοντας
από το χείλος της κατσαρόλας
ψαρεύει στιγμές

 Ανάβει τα φώτα στο σαλόνι,
 βγάζει τα ρούχα της,
γυμνή χιμάει στους δρόμους
και πετάει επί της γης
τον άρτον ημών τον επιούσιον
τραγουδώντας στα σκυλιά
"Λάβετε, φάγετε,
τούτο μου εστί το Σώμα"

Νηστεύσαντες και διαιτώμενοι
νίπτουν τας χείρας τους
και τ’ ανομήματά τους,
μακάριοι σκώληκες
της αβύσσου
πεινώντες, διψώντες μα καθαροί.


Το άλλο πρωί
αφήνει ένα τάπερ από τη σούπα της
στο κατώφλι
και πριν προλάβουν οι γάτες
τρέχουνε οι νηστικοί
σαν μουρμουρίζει
"Πίετε εξ αυτού πάντες,
τούτο εστί το Αίμα μου"

Χορτασμένοι πια
ξεχορταριάζουνε κήπους
της πρώτης μας  άνοιξης
περίλυποι έως θανάτου
τη μυροφόρα καρτερώντας
να φανεί στο κατώφλι της πάλι
νωρίς το ξένο πρωί.


Κάπως έτσι γράφεται
η κοινή μας διαθήκη.


Κάιρο 15/3/2014


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA