Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Μια ποιήτρια, ξέρω,
στο αίμα της που βράζει
ρίχνει τα χρόνια της,
ανακατεύει
και περιμένοντας
από το χείλος της κατσαρόλας
ψαρεύει στιγμές

 Ανάβει τα φώτα στο σαλόνι,
 βγάζει τα ρούχα της,
γυμνή χιμάει στους δρόμους
και πετάει επί της γης
τον άρτον ημών τον επιούσιον
τραγουδώντας στα σκυλιά
"Λάβετε, φάγετε,
τούτο μου εστί το Σώμα"

Νηστεύσαντες και διαιτώμενοι
νίπτουν τας χείρας τους
και τ’ ανομήματά τους,
μακάριοι σκώληκες
της αβύσσου
πεινώντες, διψώντες μα καθαροί.


Το άλλο πρωί
αφήνει ένα τάπερ από τη σούπα της
στο κατώφλι
και πριν προλάβουν οι γάτες
τρέχουνε οι νηστικοί
σαν μουρμουρίζει
"Πίετε εξ αυτού πάντες,
τούτο εστί το Αίμα μου"

Χορτασμένοι πια
ξεχορταριάζουνε κήπους
της πρώτης μας  άνοιξης
περίλυποι έως θανάτου
τη μυροφόρα καρτερώντας
να φανεί στο κατώφλι της πάλι
νωρίς το ξένο πρωί.


Κάπως έτσι γράφεται
η κοινή μας διαθήκη.


Κάιρο 15/3/2014


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA