Η Άννα Γρίβα γράφει στο fractal για τον "Άνθρωπο τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Ένα ανέκδοτο διήγημα του Κωνσταντίνου Γαλάνη

Απόσπασμα από το υπό έκδοση πεζογράφημα του Πέτρου Μπιρμπίλη, από τις εκδόσεις Θράκα (Κυκλοφορεί στις 16 του Οκτώβρη)

Ένα ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Θ. Αρχιμανδρίτη

Ο Κώστας Κουτρουμπάκης γράφει για τον "Κούκο" (Θράκα, 2016) της Πελαγίας Φυτοπούλου


ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Μια ποιήτρια, ξέρω,
στο αίμα της που βράζει
ρίχνει τα χρόνια της,
ανακατεύει
και περιμένοντας
από το χείλος της κατσαρόλας
ψαρεύει στιγμές

 Ανάβει τα φώτα στο σαλόνι,
 βγάζει τα ρούχα της,
γυμνή χιμάει στους δρόμους
και πετάει επί της γης
τον άρτον ημών τον επιούσιον
τραγουδώντας στα σκυλιά
"Λάβετε, φάγετε,
τούτο μου εστί το Σώμα"

Νηστεύσαντες και διαιτώμενοι
νίπτουν τας χείρας τους
και τ’ ανομήματά τους,
μακάριοι σκώληκες
της αβύσσου
πεινώντες, διψώντες μα καθαροί.


Το άλλο πρωί
αφήνει ένα τάπερ από τη σούπα της
στο κατώφλι
και πριν προλάβουν οι γάτες
τρέχουνε οι νηστικοί
σαν μουρμουρίζει
"Πίετε εξ αυτού πάντες,
τούτο εστί το Αίμα μου"

Χορτασμένοι πια
ξεχορταριάζουνε κήπους
της πρώτης μας  άνοιξης
περίλυποι έως θανάτου
τη μυροφόρα καρτερώντας
να φανεί στο κατώφλι της πάλι
νωρίς το ξένο πρωί.


Κάπως έτσι γράφεται
η κοινή μας διαθήκη.


Κάιρο 15/3/2014


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA