Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου



Ανταμώσαμε
φάγαμε ήπιαμε
γελάσαμε

Φευγαλέα συναντήθηκαν
τα  βλέμματα μας

Tόσες στιγμές αναδύονται
μονάχα στις παύσεις.

Σε όλα αυτά που δεν είπαμε

Μην ακούς τι λένε
ο χρόνος μόνο χωρίζει.




 *




                                                                                                                                          Να με ξεχνάς
για να μπορείς να ερωτεύεσαι

Να γυρνάς σε μένα,
όταν . .

νοσταλγία τα χρώματα
ώχρα η διάθεση
σιωπή τα σεντόνια
γλυκιά η βροχή

και το όνειρο μια πόρτα μισάνοιχτη .





  


 *



                
αναπόφευκτα.
Είσαι μέσα σε όλες τις στιγμές μου

όχι δεν θέλω να γυρίσεις
διεκδικώ μόνο
την παραδοχή

ότι ήταν δυο
οι απασφαλισμένες χειροβομβίδες.






 *





                                                                                                                  Ένα πράγμα μου έμαθαν καλά
οι συλλογικές διαδικασίες . .

να μένω μόνος.






 *





Σμόκιν αρπαχτικά
τζογάρουν το χρόνο
του επόμενου τσιγάρου.
Ηττημένα σφίγγουν τις γραβάτες τους

Μίσος για το πληκτρολόγιο
τον πάντα κρύο καφέ
την κακή τύχη
και τα χελιδόνια






*







Τα βράδια που μοιραστήκαμε το ίδιο σεντόνι                 
στοίχειωσαν όλα τα αλλά βράδια
τα περιέλουσαν με μοναξιά
και δεν τα άναψαν ποτέ.

















Εδω οι δρόμοι
δεν τρέμουν απ τις σειρήνες
                                                                                                 και όμως στον αέρα δεν κρύβεται άνοιξη.







*


οι ποιητές
μόνο εκείνοι

 θα μπορούσαν να κάνουν
την αυτοκτονία

σημείο συνάντησης
για τους Απεγνωσμένους





---



 Ο Κωστής Αλεβίζος
είναι 26 χρονών
Σπουδαστής δεύτερου έτους στην σχολή κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου 



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA