Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

 Η Βάσω Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1982 στα Τρίκαλα. Σπούδασε κλασική φιλολογία στη φιλοσοφική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπ. Αθηνών. Το Δεκέμβρη του 2012 εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο ''60 αποχρώσεις του μαύρου σε φόντο λευκό" απ' τις εκδόσεις λογείον. Αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό infrared magazine. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και διάφορα διαδικτυακά περιοδικά



Ο λίγος –η λίγη –το λίγο.

Το λίγο, λέξη δισύλλαβη.
Διπρόσωπη.
Λίγο, ως λίγο για κάποιους.
Λίγο , μα τόσο πολύ για μας τους άλλους…
Επίρρημα ποσοτικό.
Ποιοτικό για μένα…
Δείγμα ποιότητας κι αντοχής.
Κάποτε κι επίθετο.
Χωρίς φύλο.
Όχι ο λίγος, όχι η λίγη.
Μόνο το λίγο.
Ουδέτερο.
Αποφασισμένο να μείνει λίγο.
Χωρίς να φοβάται μη συγκριθεί και γίνει λιγότερο…
Το λίγο.
Λέξη δισύλλαβη.
Φτάνουν δυο συλλαβές για να με σώσεις λίγο…



Το υπόγειο 

Ζω σ’ ένα υπόγειο στο κέντρο.
Είμαι μερικά μέτρα κάτω απ’ τη γη,
κι έτσι κάνει για μένα πάντα κρύο…
Το παράθυρό μου, ένα και
τετράγωνο.
Να μου θυμίζει τις τέσσερις γωνίες
των ανθρώπων… τη σκέψη, την ελπίδα,
το φόβο και το ανείπωτο…
Δεν έχω έπιπλα.
Τι να τα κάνω;
Αφού δεν έχω και τίποτα να ακουμπήσω
πάνω τους…
Το έπιπλο, είναι για να επιπλέει
στο άδειο, να το σώζει απ’ την ανυπαρξία…
Δεν έχω κουρτίνες.
Πού θα τις κρεμούσα άλλωστε;
Τα κουρτινόξυλα ‘γίναν ξυλοπόδαρα,
να φτάνω στο παράθυρο…
Πολλά τελικά τα μέτρα
κάτω απ’ τη γη…
Δεν έχω πόρτα,
κι ούτε μέρος να σταθώ
στην πρώτη δόνηση.
Είμαι καλά κι ας μην έχω.
Όλο το υπόγειο,
όλο κι όλο ένα δωμάτιο.
Τεράστιο φαντάζει τις Δευτέρες.
Τις Κυριακές μικραίνει…
Δεν έχω παράπονο.
Αν είχα, θα ήμουν αγνώμων.
Εγώ όμως ξέρω…
Ζω… 
Σ’ ένα υπόγειο στο κέντρο.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA