Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ο Ηλίας Τσέχος γεννήθηκε το 1952 στο Γιαννακοχώρι Νάουσας. Από το 1976 έως το 2001 έζησε στην Αθήνα. Συμμετείχε για δέκα χρόνια στα μπαλέτα της Δόρας Στράτου (1976-1986) σα χορευτής. Συνεργάστηκε στις κινηματογραφικές ταινίες των Κούνδουρου, Τζεφιρέλι, Αγγελόπουλου, Ζερβουλάκου, Ψαρρά, Αχουριώτη, Χαραλαμπόπουλου, Σμαραγδή, Ρακιντζή, Χούρσογλου κ.ά. 
Από το 2002 δημοσιογραφεί σε τοπικές εφημερίδες των νομών Ημαθίας και Πέλλας. Ποιήματα και στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από τους Θόδωρο Αντωνίου, Τάσο Γκρους. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, λιθουανικά, αλβανικά. Στη ζωή και το έργο του αναφέρονται τα ντοκιμαντέρ του Ηλία Ιωσηφίδη, "Από πέτρα και χρόνο" (2009), "Ή σταγόνα ή ωκεανός" (2010).
Στις ποιητικές του συλλογές περιλαμβάνονται: "Έρημη αλήθεια" (Κέδρος, 1978), "Ταγμένα" (Διογένης, 1980), "Δάφνε πόταμε" (Διογένης, 1981), "Ανθέμια" (Κέδρος, 1982), "Τα πάθη που φοράς" (Θεωρία, 1983), "Φωνές σ’ ένα μουσείο, Απρόοπτη ύλη, Μύθοι σγουροί" (Ηριδανός, 1985), "Διώροφο μέλλον" (Σύγχρονη Εποχή, 1988), κ.ά.





Βία μην ταξιδέψετε


Όταν πεθάνω
Να σταματήσει ο πόλεμος
Η βία των αγγέλων
Χαρίτωνες αντιβιώσεων

Τρώγοντας κορόμηλα, μετάλλια σε όλους

Αν  αποκοιμηθώ
Χαμογελώντας τα μωρά
Η ποίηση, να συνεχίσει η αύρα της
Δόξα εις  αναγνώστες

Η γνώση  να γεννά όχι η μάνα

Όταν πεθάνω
Γιατί να κλάψετε
Παραισθησιογόνα νανουρίσματα
Κηδεύοντας  ωχρά  ειρήνη

Ότι βία γεννά, μη  γεννηθείτε ακόμα




Λωτός


Είπε «διαιρώ το μηδέν»
Και εσκορπίσθη στο στερέωμα
Λωτός ανθίζοντας για αρετή
Για αντοχές χρυσάνθεμο
Αφήνοντας αναπνοές στα ίχνη
Το άπειρο μηδέν στα χείλη



  
Χιλιετηρίδα θυμάται αιώνες


Μ’ ένα νεώτερο χορό ο Σειλινός
Τα πρωινά συγγενεύει
Οδούς ρυθμών και αριθμών

Τον Όλγανο φουσκώνει
Το τρένο κουβαλά προς Έδεσσα
Το κλίμα αλλάζει

Κάθε στιγμή η άλλη που έρχεται
Η άλλη
Κάθε στιγμή που φεύγει
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA