Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ο Ηλίας Τσέχος γεννήθηκε το 1952 στο Γιαννακοχώρι Νάουσας. Από το 1976 έως το 2001 έζησε στην Αθήνα. Συμμετείχε για δέκα χρόνια στα μπαλέτα της Δόρας Στράτου (1976-1986) σα χορευτής. Συνεργάστηκε στις κινηματογραφικές ταινίες των Κούνδουρου, Τζεφιρέλι, Αγγελόπουλου, Ζερβουλάκου, Ψαρρά, Αχουριώτη, Χαραλαμπόπουλου, Σμαραγδή, Ρακιντζή, Χούρσογλου κ.ά. 
Από το 2002 δημοσιογραφεί σε τοπικές εφημερίδες των νομών Ημαθίας και Πέλλας. Ποιήματα και στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από τους Θόδωρο Αντωνίου, Τάσο Γκρους. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, λιθουανικά, αλβανικά. Στη ζωή και το έργο του αναφέρονται τα ντοκιμαντέρ του Ηλία Ιωσηφίδη, "Από πέτρα και χρόνο" (2009), "Ή σταγόνα ή ωκεανός" (2010).
Στις ποιητικές του συλλογές περιλαμβάνονται: "Έρημη αλήθεια" (Κέδρος, 1978), "Ταγμένα" (Διογένης, 1980), "Δάφνε πόταμε" (Διογένης, 1981), "Ανθέμια" (Κέδρος, 1982), "Τα πάθη που φοράς" (Θεωρία, 1983), "Φωνές σ’ ένα μουσείο, Απρόοπτη ύλη, Μύθοι σγουροί" (Ηριδανός, 1985), "Διώροφο μέλλον" (Σύγχρονη Εποχή, 1988), κ.ά.





Βία μην ταξιδέψετε


Όταν πεθάνω
Να σταματήσει ο πόλεμος
Η βία των αγγέλων
Χαρίτωνες αντιβιώσεων

Τρώγοντας κορόμηλα, μετάλλια σε όλους

Αν  αποκοιμηθώ
Χαμογελώντας τα μωρά
Η ποίηση, να συνεχίσει η αύρα της
Δόξα εις  αναγνώστες

Η γνώση  να γεννά όχι η μάνα

Όταν πεθάνω
Γιατί να κλάψετε
Παραισθησιογόνα νανουρίσματα
Κηδεύοντας  ωχρά  ειρήνη

Ότι βία γεννά, μη  γεννηθείτε ακόμα




Λωτός


Είπε «διαιρώ το μηδέν»
Και εσκορπίσθη στο στερέωμα
Λωτός ανθίζοντας για αρετή
Για αντοχές χρυσάνθεμο
Αφήνοντας αναπνοές στα ίχνη
Το άπειρο μηδέν στα χείλη



  
Χιλιετηρίδα θυμάται αιώνες


Μ’ ένα νεώτερο χορό ο Σειλινός
Τα πρωινά συγγενεύει
Οδούς ρυθμών και αριθμών

Τον Όλγανο φουσκώνει
Το τρένο κουβαλά προς Έδεσσα
Το κλίμα αλλάζει

Κάθε στιγμή η άλλη που έρχεται
Η άλλη
Κάθε στιγμή που φεύγει
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA