Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ο Γιώργος Σαράτσης γεννήθηκε στην Ελασσόνα το 1986. Γράφει από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του. Κείμενά του δημοσιεύονται κατά καιρούς στον τύπο και το διαδίκτυο. Τον χειμώνα του 2012 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Φαρφουλάς το πρώτο του βιβλίο με τίτλο: “Θα φύγεις νύχτα”. Διατηρεί το ιστολόγιο:  http://apotypoma.blogspot.com/



Ως κάτι

Βάλε μου ταμπέλα
να ‘χω ζωές να ζω
ως κουτί
με γούνα και ουρά
ως κατοικίδιο
και ως σχισμένη ταπετσαρία
από βία
ή απροσεξία.
Είμαι καθαρός
άγγιξέ με
μυρίζω αδέσποτο
ηλεκτρική συσκευή πριν συνδεθεί
στο ρεύμα.
Αγκάλιασε
και φύγε όσο είναι νωρίς.


Προ πολλού


Είχε ξεμείνει από αντοχές
προ πολλού.
Μόνο τις νύχτες γύριζε πλευρό
στον σκληρό καναπέ της κουζίνας
σαν να αποστρέφονταν
αθόρυβες ενέδρες
αγκαλιάς.

Από Δευτέρα
είπε
πιάνω δουλειά
σε αποθήκη.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA