Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ο Σωτήρης Παστάκας γεννήθηκε το 1954 στη Λάρισα όπου και ζει. Σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη. Για 30 χρόνια εργάσθηκε ως ψυχίατρος στην Αθήνα. Το 2004 ίδρυσε την ηλεκτρονική επιθεώρηση ποιητικής τέχνης ΠΟΙΕΙΝ/ΠΟΙΕΙΝ. Έχει εκδώσει μεταφράσεις ιταλικής ποίησης, δοκίμια και ποιητικές συλλογές. Το τελευταίο του βιβλίο Τριλογία-Χαμένο Κορμί, Συσσίτιο, Ροή Ρακής κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρουσία το 2012. Το 2013 διοργάνωσε το Α΄Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης μαζί με τους Θάνο Γώγο, Στάθη Ιντζέ και Αντώνη Ψάλτη και την κυκλοφορία του λογοτεχνικού περιοδικού "Θράκα".



                   *

Έστρωσα το τραπέζι για έναν.
Για μένα. Άναψα την τιβί.
Κάθισα. Για να σωθεί ο καπιταλισμός
απαιτούνται θυσίες απ’ όλους μας.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρωτούσες
αν μπορούσες να περάσεις.
Μπορούσες. Έσβησα την τιβί.
Σηκώθηκα. Ο καπιταλισμός
αιμορραγεί και πεθαίνει. Είπα.
Άλλαξα τραπεζομάντιλο.
Έστρωσα το τραπέζι για δύο.



                   * 

Τέσσερις είναι οι εποχές του χρόνου.
Μια εποχή για την επανάσταση.
Μια εποχή που θρηνεί την επανάσταση.
Μια εποχή που νοσταλγεί την επανάσταση.
Μια εποχή που προετοιμάζει την επανάσταση:
η δικιά μας.



                   *

Να απεικονίσεις τα δέκα απ' τα εκατομμύρια
άδεια μπουκάλια, στην ακριβή τους μορφή.
Να αποδώσεις το σχήμα της φιάλης,
τα ιερογλυφικά της ετικέτας, το χρώμα
του περιεχομένου τους, όπως ο πρώην αλκοολικός
προσδίδει στο ουδέτερο ποτήρι Perrier
την απόχρωση και τη γεύση του αγαπημένου του
ποτού: το υποκίτρινο του ουίσκι, το θυμώδες
του ζύθου, το κεκορεσμένο ξανθό της ρετσίνας.
Καλλιτέχνης υπήρξε ανέκαθεν ο αποτοξινωμένος
της πραγματικότητας, ο αποξενωμένος
του καθ' ημέρα βίου, ο καλλιγράφος προξενητής
της μίας και μοναδικής ανύπαρκτης φιάλης,
που έτυχε να μας ξεδιψάσει όλους. 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA