Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ο Βάιος Νικιώτης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1971. Από τότε ζει και τελευταία ζει στην Αθήνα.
Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά. Το 2012 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο "Ισορροπίες'' από τις εκδόσεις 24γράμματα και το 2014 το δεύτερό του βιβλίο ''Όλες οι Πορείες η Πορεία'' από τις εκδόσεις ''Ενδυμίων''. 
Διατηρεί το ιστολόγιο :  http://vnikiotis.blogspot.gr/


#

Από εκλάμψεις η επιθυμία
με χέρι που ψευδίζει
ελεημοσύνες ύψους αφίσας. 
Μόδα από πειρασμό παλιά, 
που σπρώχνει σε καλή τιμή
μια ολοένα 
και πιο ριζική στέρηση
παράφωνα εαυτή 
και γίνεσαι τόσο εύκολα
κτήνος, όσο εύκολα κάνεις  
την αθώα περιστερά.
Να, έκανε ρίμα το ποίημα
και θίχτηκε η ρίμα,
όπως κάθε τι άσκησης 
μες στον πυρετό
που χάνει το βήμα και μένεις 
με την άσκηση στο χέρι
και γεννιέται μια φιγούρα
χωρικής μεταφοράς
που σε κοιτάει
με τα δικά σου μάτια
και ζεις, εν τέλει,
με μάτια εξακρίβωσης στοιχείων.


#

Με αργές βελονιές
περνούν οι μέρες
στο γόνατό μου·
με ενοχλεί το πόδι,
ωστόσο,
δεν είμαι κουτσός.


#

Ντύθηκα στην πένα και είπα να γράψω κάτι για το χρόνο.
To σκέφτηκα, μ' ένα κουλούρι στο 'να χέρι κι espresso
του πικρού στο άλλο.
Σταύρωσα κι ένα κατράκειο γέλιο στο παράθυρο.
- Τί τα θες;

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA