Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ο Αλέξιος Μάινας έχει ελληνογερμανική καταγωγή. Γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε φιλοσοφία στη Βόννη, μελετά και παρουσιάζει το έργο Ελλήνων ποιητών στο γερμανόφωνο χώρο. Γράφει και μεταφράζει λογοτεχνία και στις δύο γλώσσες.
Eχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Το περιεχόμενο του υπόλοιπου" (Γαβριηλίδης 2011).




Δέκα λεπτά με τα πόδια
                                  

                                        Φράχτες με πεσμένα μήλα.

                       
Χαμηλές μηλιές
γύρω από μικρή λίμνη
πάλλευκοι κύκνοι
που δε γνώρισαν
την υπερβολή.

Mια πλεύση
που αποδίδει
ως διάλογο
τη σιωπή τους.




Η περίφημη δύση της Κοπεγχάγης 


                                                             Κάθε βράδυ.


Όλος ο ουρανός κοκκινίζει.
Αριστερά μια σειρά δέντρα
κερασιά, κωνοφόρο, ιτιά, βάτα.
Δεξιά ο φράχτης, οι στέγες, το κοτσύφι.
Σ’ ένα παράθυρο παίζει μια
μεγάλη τηλεόραση πλάσματος.




Σκίτσο για αυτό που χάθηκε 


                                                        Η επιστροφή των πλοίων.


Η απότομη ζέστη στύβει τους θάμνους
ο σκύλος περνάει τη διασταύρωση
μυρίζει τους ρόμβους στο συρματόπλεγμα
μια άδεια κονσέρβα σαν θέσφατο 
ξαπλώνει γλείφει το πίσω πόδι του
σαν να το έγραψε λάθος

ένας ήλιος ανεβαίνει
μια γριά ξεβοτανίζει το μποστάνι
το χώμα ξεραίνεται κι άλλο.



Η μετακόμιση του τσίρκου 

                                                 Άλογα σε κλουβιά.

Το ερώτημα τέθηκε:
τι είναι αυτό που μένει.
Γιατί ο πυρετός πέρασε
η άρνηση κάμφθηκε
η ομορφιά αγνοήθηκε
η βάτος κάηκε
ο καιρός υπήρξε.
Αυτό που αντανακλά το λυκαυγές
είναι ένα είδος βρόμικου ποτηριού
με δαχτυλιές κηρωμένων χειλιών
και το κατακάθι του άγνωστου
πότη.




---


ποιήματα από το Vakxikon.gr
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA