Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ο Αλέξιος Μάινας έχει ελληνογερμανική καταγωγή. Γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε φιλοσοφία στη Βόννη, μελετά και παρουσιάζει το έργο Ελλήνων ποιητών στο γερμανόφωνο χώρο. Γράφει και μεταφράζει λογοτεχνία και στις δύο γλώσσες.
Eχει εκδώσει την ποιητική συλλογή "Το περιεχόμενο του υπόλοιπου" (Γαβριηλίδης 2011).




Δέκα λεπτά με τα πόδια
                                  

                                        Φράχτες με πεσμένα μήλα.

                       
Χαμηλές μηλιές
γύρω από μικρή λίμνη
πάλλευκοι κύκνοι
που δε γνώρισαν
την υπερβολή.

Mια πλεύση
που αποδίδει
ως διάλογο
τη σιωπή τους.




Η περίφημη δύση της Κοπεγχάγης 


                                                             Κάθε βράδυ.


Όλος ο ουρανός κοκκινίζει.
Αριστερά μια σειρά δέντρα
κερασιά, κωνοφόρο, ιτιά, βάτα.
Δεξιά ο φράχτης, οι στέγες, το κοτσύφι.
Σ’ ένα παράθυρο παίζει μια
μεγάλη τηλεόραση πλάσματος.




Σκίτσο για αυτό που χάθηκε 


                                                        Η επιστροφή των πλοίων.


Η απότομη ζέστη στύβει τους θάμνους
ο σκύλος περνάει τη διασταύρωση
μυρίζει τους ρόμβους στο συρματόπλεγμα
μια άδεια κονσέρβα σαν θέσφατο 
ξαπλώνει γλείφει το πίσω πόδι του
σαν να το έγραψε λάθος

ένας ήλιος ανεβαίνει
μια γριά ξεβοτανίζει το μποστάνι
το χώμα ξεραίνεται κι άλλο.



Η μετακόμιση του τσίρκου 

                                                 Άλογα σε κλουβιά.

Το ερώτημα τέθηκε:
τι είναι αυτό που μένει.
Γιατί ο πυρετός πέρασε
η άρνηση κάμφθηκε
η ομορφιά αγνοήθηκε
η βάτος κάηκε
ο καιρός υπήρξε.
Αυτό που αντανακλά το λυκαυγές
είναι ένα είδος βρόμικου ποτηριού
με δαχτυλιές κηρωμένων χειλιών
και το κατακάθι του άγνωστου
πότη.




---


ποιήματα από το Vakxikon.gr
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA