Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Η Γεωργία Κολοβελώνη γεννήθηκε στο Βαλτινό Τρικάλων. Είναι πτυχιούχος φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης. Οι "Ιστορίες με λυπημένη αρχή" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.




Εγγενής αντίθεση

Το σύμπαν μου όλο
Δυο φωνήεντα
Εύπλαστα και υγρά
Κι ένα σύμφωνο
Σκληρό
Σαρκοβόρο
Εσύ



Μεταπράτης στιγμών

Με τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας
Θα μου αγόραζες εκείνη τη μικρή γκραβούρα
Μεσημέρι Κυριακής ενός Αυγούστου
Στον δρόμο των αλχημιστών
Με το χρυσάφι τους ολόκληρο στα μάτια σου
Θα με κερνούσες μια ζεστή σοκολάτα
Στο γυάλινο καφέ τού Accer Bruger
Την ώρα που μόλις άρχισε να βρέχει
Ή μια ανάμνηση ρούμι Floridita
-Κι ο Ernest δίπλα να ονειρεύεται ταξίδια της Pilar-
Μα κυρίως θα απέφευγες
Τον εφιάλτη της αγχόνης
Στον ωραίο σου λαιμό
Τον ιδρώτα που κυλά στο μέτωπό σου
Κάθε που αντικρίζεις δέντρα
Καθώς αναζητάς την ομορφιά της εξοχής
Με τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας
Θα σου εξασφάλιζες έναν ήσυχο ύπνο
Χωρίς το αίμα της πληγής μου
Να βάφει κόκκινες τις νύχτες σου



 Η Μυστική Ζωή Των Λέξεων

Οι λέξεις μου τις νύχτες ξαγρυπνούνε
Υπνοβατώντας κατεβαίνουν τη μεγάλη ξύλινη σκάλα
Φορώντας λευκό σεντόνι όνειρα
Βαδίζουν σιωπηλές αναζητώντας ένα ίχνος ζωής
Στην ακύμαντη καθημερινότητα των γκρίζων ημερών μου
Περιδιαβαίνουνε το σπίτι
Ανασαίνουνε την απουσία
Κοντοστέκονται για ώρα στο παράθυρο
Μυρίζοντας μιαν ανεμώνη που κρύφτηκε στο χέρι  σου
Ή ψάχνοντας μια πεταλούδα στο σκοτάδι
Κάποτε τολμούν και βγαίνουν έξω
Δρασκελίζουν το κατώφλι με βήμα νεογέννητου
Αναποφάσιστες
Για το αβέβαιον του πράγματος
Στροβιλίζονται στο πλήθος
Αγγίζουνε τα χέρια των περαστικών
Χάνονται στην ανεπαίσθητη κίνηση των δαχτύλων σου
Καθώς χαϊδεύουν τα μαλλιά μου
Σαν ξημερώσει
Επιστρέφουνε κατάκοπες
Στη γαλάζια ησυχία του μυαλού μου
Με μιαν υποψία θλίψης τις άκρες των βλεφάρων τους
Για το μοναχικό ταξίδι
Που απαράλλαχτο επαναλαμβάνεται
Όλες τις  νύχτες



----



Ποιήματα από Ποιειν, e poema και Bibliotheque 


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA