Παρασκευή και Σάββατο 19-20 Ιανουαρίου, οι εκδόσεις Θράκα θα βρίσκονται στο Θέατρο Εμπρός για το International Video Poetry Festival, με τα νέα μας βιβλία αλλά και παλαιότερα σε τιμές bazzar ως 70% κάτω. Σας περιμένουμε από τις 17:00 και τις δύο μέρες!

Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Θανέειν πέπρωται άπασι
Πυθαγόρας

Ένα ιδιαίτερο δίπολο επέλεξε ως τίτλο η Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου στην τελευταία της δίγλωσση ποιητική συλλογή από τις Εκδόσεις των Φίλων, αφιερωμένη στη μνήμη του αδερφού της: “Του Χορού και της Απουσίας”. Μια συλλογή-αποκύημα δύο γονέων, ένα ρέκβιεμ 17 ποιημάτων που φέρουν στ’ αριστερά καλοδουλεμένη την γαλλική τους απόδοση.

Όλα ξεκινούν με τη ρήση του Πίνδαρου: «Σκιάς όναρ άνθρωπος», προσφέροντας μια πρώτη γεύση περιεχομένου. Μια απόπειρα προσέγγισης του εύθραυστου και αιώνιου μυστηρίου της απουσίας, επηρεασμένη από την τελετουργία του χορού. Τα βήματα ενός αυτοσχεδιασμού που θα οδηγήσουν στην τελευταία πράξη μιας ζωής σαν έκπληξη, πόνος και αποχαιρετισμός. Η απουσία δηλώνει παρούσα στις κρισιμότερες στιγμές της ζωή, αφήνοντας πίσω της μνήμες και λέξεις. Φωτοσκιάσεις πάνω από ανεξίτηλες ρυτίδες κι ο χρόνος ένα παιχνίδι εναλλαγών της χαράς με τη θλίψη, της καταχνιάς με κάποιο ανεπαίσθητο άρωμα αρμονίας. Μέρες που καμιά δεν μοιάζει με καμία κι άλλες που θυμίζουν χαστούκι, ταράσσοντας για λίγο το μέσα μας.

Ποιήματα γραμμένα σε διάστημα μικρότερο των δύο μηνών -από τις 22 Ιούλη έως τις 31 Αυγούστου- και κάποια που γράφτηκαν φθινόπωρο. Συμπιεσμένες εικόνες, προσωπικές εκμυστηρεύσεις κι ένα λανθάνον παράπονο χωρίς ανταπόκριση, συνομιλούν με στίχους του Ελυάρ, του Ουνγκαρέτι, του Σακελάριου, του Μαγιακόφσκι. Η ποιήτρια ανασυνθέτει αισθήσεις και απαριθμεί τόπους: η Σμύρνη, το μπαλκόνι με το τραπεζάκι και το βασιλικό, η Θεσσαλονίκη κι οι ομιχλώδεις συνοικίες της, ο Βαρδάρης και η πλατεία Μοριχόβου. Όλα, στοιχεία ενός σκηνικού με αδυναμίες και πλάνες, ολέθριες πληγές και μεταμφιεσμένες συνήθειες.

Η ποίηση της Μελίτας απέριττη και ειλικρινής με μια υπόκωφη αντήχηση βάθους. Όλα, σχεδόν, συμπυκνωμένα στο ολιγόστιχο “Άκαιρα” της σελίδας 23. Στίχοι σε δεύτερο πρόσωπο σαν μια εν εξελίξει επικοινωνία μέσα στη νύχτα. Μια νύχτα σαστισμένη, ατέρμονη, σπαρακτικά παντοτινή. Μια νύχτα που οδηγεί αναπόφευκτα στη δύναμη, όπως λέει, της καθαρής ημέρας. Μέχρι ο χρόνος να μας εξαντλήσει και γίνουμε πάλι αόρατοι. Σαν τους στίχους στο υπέροχο “Ρολόι στο καπηλειό” του Χατζιδάκι από την “Εποχή της Μελισσάνθης”:

- Τι προσπαθείς;
- Να σταματήσω τη στιγμή.
- Μας προσπερνά, δεν ωφελεί.
- Αν φύγεις, φεύγει.
- Δεν μπορώ.
Ο χρόνος φεύγει

Όχι εγώ…
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA