Παρασκευή και Σάββατο 19-20 Ιανουαρίου, οι εκδόσεις Θράκα θα βρίσκονται στο Θέατρο Εμπρός για το International Video Poetry Festival, με τα νέα μας βιβλία αλλά και παλαιότερα σε τιμές bazzar ως 70% κάτω. Σας περιμένουμε από τις 17:00 και τις δύο μέρες!

Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

H πόλη της νύχτας

Λίγο καφέ ακόμα,
κι ας είναι πια μεσάνυχτα.
Δεν έχεις συνηθίσει πια;
Κι όμως συνήθισες.
Συνήθισες το απρόσωπο των πολυκατοικιών,
τη γλυκιά γοητεία των άδειων δρόμων,
το φόβο και τη μοναξιά
μέσα στα τόσο αδιάκριτα και παραξενεμένα μάτια τους.
Κι η ασχήμια, φαντάζει τόσο μαγευτική,
σαν το σκηνικό μιας ταινίας χωρίς τέλος.
Τα δέντρα στις πλατείες φωτίζονται από τα φανάρια των αυτοκινήτων,
σαν χορευτές που λικνίζονται στο δροσερό αεράκι του ξημερώματος.
Μη κορνάρεις!
Θα περάσω σου λέω, μόνο σιγά! Θα ξυπνήσουν τα πουλιά.
Μια απαλή υγρασία σου τρυπάει το κορμί
για να σου ξυπνήσει όλη την αδημονία και την αναμονή του σαββατόβραδου.
Διαφορετικό αυτή τη φορά,
χωρίς αναζητήσεις, τυχαία αγγίγματα,
άδεια ή όλο υποσχόμενα βλέμματα,
χωρίς να ξέρεις πως,
χωρίς να ξέρεις το γιατί.
Δεν θες να σταματήσει ποτέ αυτός ο χορός
αλλά σου θυμίζει τη βίαιη αναμονή του αύριο, των αναμνήσεων,
όλων όσων ματαιώθηκαν και δεν μπορείς πια να αντέξεις.
Κι όμως τα γκρίζα πρωινά σε συνεπαίρνουν
και μιλάς με τις ώρες κοιτάζοντας από το παράθυρο τα πρόσωπα των περαστικών.
Δεν ξέρω αν θα’ θελα να ήταν αλλιώς.
Και το ξημέρωμα, ναι το ξημέρωμα,
ευλογία και αναμέτρηση του χτες και του τώρα,
τι θα ξεθάψεις,
τι θα κρατήσεις,
τι θα αφήσεις,
τι θα μπορέσεις να ελευθερώσεις.
Και γιασεμιά παντού, τόσα πολλά γιασεμιά.
Όμως, μη γελιέσαι,
δεν έχει έρθει η άνοιξη ακόμα.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA