Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Τι είμαι τέλος πάντων

Τι είμαι τέλος πάντων παρά ένα παιδί, ευχαριστημένο με τον ήχο του ίδιου μου του 
ονόματος;
Επαναλαμβάνοντας το ξανά και ξανά’
Στέκομαι παράμερα να ακούσω- ποτέ δεν με κουράζει.

Σε σένα το όνομά σου ομοίως’
Νόμισες πως δεν υπάρχουν παρά δυο ή τρεις προφορές στον ήχο του ονόματός σου;



Σε σένα

Άγνωστε/η, αν περνώντας με συναντήσεις και θελήσεις να μου μιλήσεις,
γιατί να μη μου μιλήσεις;
Και εγώ γιατί να μη σου μιλήσω;



Όλα είναι αλήθεια

Α εγώ, άνθρωπος χαλαρής πίστης επί μακρόν
Στεκόμενος σε απόσταση, αρνούμενος τα μέρη επί μακρόν,
Μονάχα ενήμερος σήμερα για τη συμπαγή όλως διαχέουσα αλήθεια,
Ανακαλύπτοντας σήμερα πως δεν υπάρχει ψέμα ή μορφή ψέματος,
Και δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά μεγαλώνει τόσο αφεύκτως πάνω στον εαυτό του όσο κι η αλήθεια επάνω στον εαυτό της,
Ή όπως κάνει κάθε νόμος της γης ή κάθε φυσική παραγωγή της γης.
(αυτό είναι περίεργο και ίσως να μη γίνει άμεσα αντιληπτό, αλλά πρέπει να γίνει αντιληπτό,
Νιώθω μέσα μου πως αναπαριστώ τα ψεύδη εξίσου με τα υπόλοιπα,
Και πως το σύμπαν κάνει το ίδιο.)

Πού έχει αποτύχει μια τέλεια επιστροφή αδιάφορη για ψέματα ή για αλήθεια;
Στο έδαφος ή στο νερό ή στη φωτιά; Ή στο πνεύμα του ανθρώπου; Ή στο κρέας και στο αίμα;

Διαλογιζόμενος ανάμεσα σε ψεύτες και υποχωρώντας αυστηρώς μες στον εαυτό μου,
Βλέπω πως στο κάτω-κάτω δεν υπάρχουν ούτε ψεύτες ούτε ψέματα,
Και πως τίποτε δεν αποτυχαίνει στην τέλεια επιστροφή του, και πως αυτά που καλούνται ψέματα είναι τέλειες επιστροφές,
Και πως κάθε πράγμα ακριβώς αναπαριστά τον εαυτό του και ό, τι έχει προηγηθεί, και πως η αλήθεια τα περιλαμβάνει όλα, κι είναι συμπαγής όσο συμπαγής είναι ο χώρος,
Και πως δεν υπάρχει ψεγάδι ή κενό στο σωρό της αλήθειας- αλλά πως όλα είναι αληθινά χωρίς εξαίρεση’
Και ως εκ τούτου θα πάω να γιορτάσω ό, τι βλέπω ή είμαι,
Και θα τραγουδήσω και θα γελάσω και δε θα αρνηθώ τίποτα.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA