Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Idle

Η νούμερο ένα αγαπημένη μου συνήθεια είναι
να κοιτάζω φωτογραφίες ανθρώπων.

Ντυμένοι  στιλάτα/προκλητικά/χρωματιστά
κώμη λαμπερή/καλοχτενισμένη/επιμελώς ατημέλητη
-όψη ταιριαστή στην ψυχή; (εναγώνια αναρωτιέμαι).

Ανυπόφορη η σκέψη
πως το μυστικό της ευτυχίας έχει
προ πολλού
από όλους
βρεθεί.

(κρίνεται σαφές  από τα συμφραζόμενα
πως οι  ευφορικοί εικονιζόμενοι είναι εμφανώς
υπό την επήρειά της)

Χαμόγελα αυθόρμητα/βεβιασμένα/ντροπαλά
χαμόγελα παντοδύναμα
-πόσα πολλά χαμόγελα!

Άνθρωποι μαζί (μοιάζουν αγαπημένοι)
κορίτσια/αγόρια/νέοι/γέροι
-τόσο όμορφοι/λαμπεροί/ακαταμάχητοι!

Αφόρητη η σκέψη
ότι οι άνθρωποι χαίρονται με μανία,
ενώ εγώ
δεν ξέρω
πως.

Η νούμερο ένα αγαπημένη μου συνήθεια είναι
να παρατηρώ τη χαρά των ανθρώπων
όπως αυτή αποτυπώνεται σε γυαλιστερές οθόνες

(μονάχα, γιατί) η αμέσως επόμενη αγαπημένη μου συνήθεια είναι
να ψάχνω σημάδια καθησυχαστικά/ελπιδοφόρα/καλόβολα πως
όλοι τους επιδίδονται σαφώς
σε παιχνίδι εξαπάτησης
των παρευρισκομένων.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA