Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 2013


Μονάχα η θράκα έμεινε της προηγούμενης χρονιάς
Και  αγάλματα  που παγώσανε στο κρύο
Εκείνων των στιγμών  που περίμενες
Και ποτέ δεν έφτασαν.
Με πόση λαχτάρα τις περίμενες
Μέσα στα λίγα πράγματα που σου αρκούσαν;

Θα έρθουν  σαν πρωινή δροσιά να σε ξυπνήσουν
Σαν δυνατή  ανεμορριπή  να σε  αναταράξουν
Με μια ανομολόγητη  επιθυμία  να σε υποδεχθούν
Το χέρι σου να σφίξουν και μέσα
Στη θέρμη τους να κλείσουν
Πόθους άγριου ρόδου εκατοντάφυλλου;


Θα έρθουν  σαν χρυσοκίτρινα σπαρτά
Μέσα σε ηλιόλουστα χωράφια;
Σαν πεινασμένα σώματα ηδονής θα έρθουν
Και να σε πάρουν, να σε πάρουν
Για νέα θαύματα ομορφιάς;


Γιατί ποτέ δεν έφτασαν και τώρα μέσα
Στης μνήμης την εντατική
Είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις
Να αισθάνεσαι νικητής
Με το βάρος του ηττημένου.

Μα τι χρειάζεται επιτέλους η ζωή;
Τύχη, ανάγνωσμα του Πλάτωνα
Μια οικειότητα Καβάφη, και
Καθημερινές κουβέντες, άνευ ρύπων, καθαρές.  


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA