Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Εξισορρόπηση.


Φτάνουμε στον χρόνο και απογυμνώνομαι.
-Εσύ- με κίνηση βραδύστροφης επεξεργασίας μένεις ρακένδυτη.
Ύστερα τα χέρια μου βάζουν σε μια διάταξη την ανάσα σου.
Ο ρυθμός κι η γεύση πρώτη φορά δαμάζουν ένα χτύπημα.
Τώρα η καρδιά μου πάλλεται στην χορογραφία της δικής σου αρχιτεκτονικής δόμησης του χρόνου.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ το φως, σα να μην έδρασα ποτέ ενεργητικά ούτε για μιαν πνοή.
Όλα γίναν στο σκοτάδι ,κάπως έτσι, παθητικά ,όπως κοιμάμαι.
Το στήθος σπρώχνει την καρδιά μα μόνο ο ιδρώτας παράγεται προς τα έξω.
Εσύ αντιδρώντας σε αυτό το απείκασμα που ονειρεύτηκες, ξυπνάς και με βλέπεις.
Τώρα ο ένας για τον άλλον είναι εδώ, όχι εκεί.

‘’Κάπως έτσι’’, σου είπα, ‘’εξισορροπούνται τα όνειρα με την πραγματικότητα’’.  




*


Με εξόργισες.
Στα πεζοδρόμια να παίζεις μουσική
κι εγώ να κάθομαι σε τσιγάρο αναμμένο.
Γιατί ο καταπιεσμένος θυμός είναι οργή κι η καταπιεσμένη οργή δάκρυ.

Ό,τι καλύτερο έχω καταφέρει στην ζωή μου
είναι να σε κρατάω στην ζωή μου, τσιγάρο αναμμένο.
Γιασεμί ολάνθιστο όλον τον χρόνο.
Όταν τραγουδάς να σείεται το στήθος μου αναβλύζοντας
καταπιεσμένη σιωπή που γίνεται ένα μηδέν ζωγραφιστό,
ένα βουβό στόμα που κραυγάζει. Τσιγάρο σβηστό.

Επιτέλους ,σπουδαίε Προμηθέα,
κατάλαβα την αξία της φωτιάς.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA