Παρασκευή και Σάββατο 19-20 Ιανουαρίου, οι εκδόσεις Θράκα θα βρίσκονται στο Θέατρο Εμπρός για το International Video Poetry Festival, με τα νέα μας βιβλία αλλά και παλαιότερα σε τιμές bazzar ως 70% κάτω. Σας περιμένουμε από τις 17:00 και τις δύο μέρες!

Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


Εξισορρόπηση.


Φτάνουμε στον χρόνο και απογυμνώνομαι.
-Εσύ- με κίνηση βραδύστροφης επεξεργασίας μένεις ρακένδυτη.
Ύστερα τα χέρια μου βάζουν σε μια διάταξη την ανάσα σου.
Ο ρυθμός κι η γεύση πρώτη φορά δαμάζουν ένα χτύπημα.
Τώρα η καρδιά μου πάλλεται στην χορογραφία της δικής σου αρχιτεκτονικής δόμησης του χρόνου.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ το φως, σα να μην έδρασα ποτέ ενεργητικά ούτε για μιαν πνοή.
Όλα γίναν στο σκοτάδι ,κάπως έτσι, παθητικά ,όπως κοιμάμαι.
Το στήθος σπρώχνει την καρδιά μα μόνο ο ιδρώτας παράγεται προς τα έξω.
Εσύ αντιδρώντας σε αυτό το απείκασμα που ονειρεύτηκες, ξυπνάς και με βλέπεις.
Τώρα ο ένας για τον άλλον είναι εδώ, όχι εκεί.

‘’Κάπως έτσι’’, σου είπα, ‘’εξισορροπούνται τα όνειρα με την πραγματικότητα’’.  




*


Με εξόργισες.
Στα πεζοδρόμια να παίζεις μουσική
κι εγώ να κάθομαι σε τσιγάρο αναμμένο.
Γιατί ο καταπιεσμένος θυμός είναι οργή κι η καταπιεσμένη οργή δάκρυ.

Ό,τι καλύτερο έχω καταφέρει στην ζωή μου
είναι να σε κρατάω στην ζωή μου, τσιγάρο αναμμένο.
Γιασεμί ολάνθιστο όλον τον χρόνο.
Όταν τραγουδάς να σείεται το στήθος μου αναβλύζοντας
καταπιεσμένη σιωπή που γίνεται ένα μηδέν ζωγραφιστό,
ένα βουβό στόμα που κραυγάζει. Τσιγάρο σβηστό.

Επιτέλους ,σπουδαίε Προμηθέα,
κατάλαβα την αξία της φωτιάς.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA