Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Η Έμμετρη Φυσική Ιστορία των Θεάτρων είναι ένα ποιητικό αφήγημα, επιμελώς συγκοπτώμενο και οπωσδήποτε συνεχές. Η φυσική ιστορία μιας παρά φύση τέχνης. Έμμετρη και ομοιοκατάληκτη – καθώς πρέπει: Σαν να τελειώνουν όλα, και η μουσική να συνεχίζει να παίζει ανεπηρέαστη, για τον εαυτό της.

Παρακολουθούμε, με έκθαμβα παιδικά μάτια, τα μέλη ενός μοντέρνου θιάσου. Ο Καμπουράκος, η Εσταυρωμένη του Τσίρκου, ο Άγιος Πρεκάριος κι ο Εθνικός Αντικέρης, συσπώνται μέσα στο στίχο και μέσα απ’ το στίχο. Η Μούσα παλεύει χαριτωμένα να ξεφύγει από τα μαχαίρια του τσίρκου, το νυστέρι του Ανθολόγου και τον κορσέ του Προκρούστη. Ο πασίγνωστος σονετογράφος του 19ου αιώνα Κάρολος Μαρξ αναστέλλει (για μια στιγμή) τη δυσπιστία του: η ευτυχία ίσως και να μην είναι μια “διαρκώς αθετούμενη υπόσχεση”. Ανάμεσα στις γραμμές – γλιστράει διαρκώς μία καρδούλα από υγραέριο. Στο τέλος, ενεδρεύει η βιβλιογραφία, αντιβίωση για τα συμπτώματα της λυρικής ευδαιμονίας.

Ο Στέργιος Μήτας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1980. Είναι διδάκτορας φιλοσοφίας του δικαίου (τμήμα Νομικής ΑΠΘ). Ζει στον Βύρωνα Αττικής κι εργάζεται ως νομικός. Η Έμμετρη Φυσική Ιστορία των Θεάτρων είναι το πρώτο ποιητικό του βιβλίο.

από http://www.mikri-arktos.gr/
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA