Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
                                 ( Ελληνική  λαογραφία )
Από  την  μακαρίτισσα την  μάνα  μου  Θεοκτίστη  Μαρμαροπούλου



Μικρός  ήμουνα  πολύ  άτακτος,πολύ  σκανταλιάρης  
(αυτό  που  η  σημερινή  παιδοψυχολογία  ονομάζει  υπέρκινητικότητα)
και  αυτό  είχε  σαν  αποτέλεσμα  να  εμπλέκομαι  τακτικά σε  καυγάδες  σε  παρεξηγήσεις  που  πολλές  φορές  κατέληγαν  στον  ξυλοδαρμό μου 
ακόμα  και  την  αποπομπή  μου  από  την  ομήγυρη  ή  την  παρέα . 
Σε  κάθε  τέτοια  περίπτωση  λοιπόν  γυρνώντας  στο  σπίτι  σαν  την  βρεμένη  γάτα  άκουγα την  συχωρεμένη  να  μου  λέει :"  πάλι  της  νύφης  την  τρύπα  έδηξες " !!!
Κάποτε  λοιπόν  που  ο  πόνος  από  τις  μπουνιές  που  είχα  φάει , ήταν  μικρότερος  από  την  επιθυμία
 να  μάθω  επιτέλους , το  τι  συμβαίνει  με  αυτή  την  νύφη  και  την  τρύπα  της , την  ρώτησα
 την  παρακάλεσα  θα  έλεγα  να  που  πει  επιτέλους  ,  πως  και  γιατί  με  εμπλέκει  σε  κάτι  που  υποσυνείδητα
καταλάβαινα  πως  δεν  είναι  έντιμο .
Να !  μου  λέει , άκου  να  δεις !!!  Ήταν  κάποτε  κάποιος  που  τον  προσκάλεσε  ο  φίλος  του
 να  πάνε  σε  έναν  γάμο  στο  διπλανό  χωριό . Να  φάνε  να  πιούνε  και  να  διασκεδάσουν  μοιράζοντας
 την  χαρά  τους  με  τους  νιό-νυμφους .
--Άσε  του  απαντάει  δεν  έρχομαι , γιατί  θα  με  πλακώσουν  στο  ξύλο .
--Ρε  δεν  είσαι  με  τα  καλά  σου , γιατί  να  σε  πλακώσουν ˙  γάμο  έχουν  οι  άνθρωποι  όχι  καυγά .
--Άσε  που  σου  λέω , επέμενε  ο  άλλος , ξέρω  εγώ !!
Να  μην  τα  πολυλογούμε  τον  πείθει   και  πάνε  στον  γάμο .  Έγινε  το  μυστήριο  με  τιμές  και  δόξες
 και  όπως  ήτα  φυσικό  σε  λίγο  άναψε  το  γλέντι .
Και  επειδή  το  έθιμο  το  θέλει , έσυρε  πρώτη  τον  χορό  η  νύφη , μα  και  τον  δεύτερο  και  τον  τρίτο
 ώσπου  μπαϊλντισμένη  έκατσε  στην  καρέκλα να  ξαποστάσει  και  ακούμπησε  τα  δυό  της  πόδια  στο  ξύλο 
που  ενώνει  τα  δύο  εμπρός  καρεκλοπόδαρα  αφού  τράβηξε  και  λίγο  πάνω  το  νυφικό .
Τώρα  θες  γιατί  το  ξέχασε , θες  γιατί  βιαζότανε  όταν  θα  ερχόταν  η  ευλογημένη  ώρα , βρακί  δεν  φόραγε !!!
Το  βλέπει  ο  δικός  σου  ( ο  με  το  ζόρι  καλεσμένος )  από  απέναντι , και  αναφωνεί .
-- Κοιτάξτε   κοιτάξτε   Φαίνεται  της  νύφης  η  τρύπα .
Η  συνέχεια  της  ιστορίας  νομίζω  ότι  έτρεξε  ήδη  στο  μυαλό  σας  και  το  τι φάπες  μάζεψε .
 Μόνο  δεν  είμαι  σίγουρος  αν  αντιλαμβάνεσθε  την  αφέλεια  του
που  με  στόμφο  προφήτη  μα  και    με  κάποιο  παράπονο  να  λέει  στο  φίλο  του
--Είδες  που  στα  ’λεγα   πως  θα  τις  φάω  και  συ  δεν  με  πίστευες .

                                                                        
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA