Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.



Εσύ, εμένα θ’ ακούς.

Το γυμνάσιο το έβγαλα με σπρώξιμο. Δεν τα ’παιρ-
να τα γράμματα. Μετά πήγα στον ΟΑΕΔ να γίνω
τεχνίτης ηλεκτρονικών συσκευών και εγκαταστά-
σεων. Για το χαρτί πήγα. Μεγάλωσα μέσα στα μι-
κρόφωνα, τα καλώδια και τις κονσόλες. Ο πατέρας
μου έπαιζε συνθεσάιζερ στα πανηγύρια. Εγώ κα-
θόμουν στην κονσόλα, μέχρι που έπιασα το μικρό-
φωνο στα χέρια. Λες και ήμουν πικάπ. Τραγουδού-
σα από δημοτικά μέχρι Καζαντζίδη απέξω κι ανα-
κατωτά. Είχα και καλή φωνή. Έγινα το πρώτο
όνομα στα πανηγύρια του κάμπου. Γνώρισα μεγά-
λες δόξες. Η πρόταση για την «Πενιά», το μπου-
ζουκομάγαζο στο δρόμο Λάρισας-Νίκαιας, έπεσε
τη σωστή ώρα.
Ο πρώτος που σκέφτηκα ήταν ο Πέτρος.
– Μου είπε ο μάνατζερ σε καμιά ώρα να πάω
για πρόβα στο μαγαζί.
– Ποιος μάνατζερ, ρε μαλάκα; Ο Μήτσος απ’
το Ζάππειο είναι και μέχρι χτες έκανε πόρτα στο
σκυλάδικο… μπράβος… Άκου μάνατζερ!
– Μπράβος, ξεμπράβος, αυτός κάνει κουμάντο
εκεί μέσα.
– Γι’ αυτό ντύθηκες έτσι σαν ντιζέζ;
– Πες ό,τι θέλεις εσύ. Εγώ θα γίνω φίρμα, λέω
στο φιλαράκι μου τον Πέτρο και φεύγω για την
«Πενιά».
– Καλώς το παλικάρι.
– Γεια σου, Μήτσο.Ήρθα, όπως μου είπες.
– Μίμης, ξέχνα το Μήτσο. Έλα να σου συστή-
σω τα κορίτσια. Είναι συνάδελφοι, καλλιτέχνες.
Κορίτσια από δω ο Στράτος.
– Τι Στράτος, ρε Μήτσ… Μίμη. Σταμάτη με
λένε, λέει μέσα απ’ τα δόντια του ο Σταμάτης.
– Ηρέμησε, αγόρι μου. Εσύ εμένα θ’ ακούς και
θα πας μπροστά. Το ’πιασες;
– Ό,τι πεις.
– Ανέβα στην πίστα, να δούμε πως γράφεις στο
μάτι.
Πιάνω το μικρόφωνο και ξεχνάω το περιφρο-
νητικό ύφος των κοριτσιών. Κλείνω τα μάτια.
Φαντάζομαι το μαγαζί γεμάτο κόσμο. Καρφίτσα
δεν πέφτει. Ανάμεσα στους καπνούς βλέπω να με
κοιτάζουν με θαυμασμό. Γυναίκες και άντρες. Μέ-
χρι και τα χειροκροτήματα ακούω. «Μπράβο!
Μπράβο!» Ανοίγω τα μάτια μου. Τα κορίτσια δεν
με κοιτάζουν πια με μισό βλέμμα. Παίρνω μιαν
ανάσα.
– Φχαριστώ.
– Τις γυναίκες, αγόρι μου, πρέπει να τις παίρ-
νεις τον αέρα από την αρχή. Μην του δίνεις και
πολλή σημασία. Ένα βλέμμα κι άσ’ τες να τρέχουν
ξοπίσω σου.
– Μα είναι συνάδελφοι.
– Είναι γυναίκες. Μόλις μυρίστηκαν φωνή, ξέ-
χασαν και το λαμέ πουκάμισο και τις αλυσίδες στο
λαιμό και στο χέρι.
– Εγώ τα φόρεσα ειδικά για την περίσταση.
– Το μαγαζί είναι κυριλάτο. Δεν είναι σκυλάδι-
κο. Η πελατεία μας είναι της υψηλής κοινωνίας.
– Και τόσα αγροτικά απέξω κάθε βράδυ της
υψηλής κοινωνίας είναι;
– Ώπα! Ξεψαρώσαμε, Σταματάκη;
– Στράτο είπαμε, Μίμη, Στράτο!
– Τ’ αγροτικά αγόρι μου δεν είναι της υψηλής
κοινωνίας. Είναι της επιδότησης.
– Εγώ να τραγουδάω θέλω Μίμη. Όλα τ’ άλλα
ούτε με νοιάζουν.
– Έτσι σε θέλω. Άστα όλα πάνω μου. Εσύ να
μ’ ακούς μόνο.
– Θα με πάρετε δηλαδή;
– Το Σάββατο ανοίγουμε και θα είσαι η πρώτη
φίρμα. Θα γεμίσουν οι κολόνες αφίσες με τη μούρη
σου. Με μεγάλα γράμματα Στράτος Γεωργίου.
– Τι Γεωργίου λες ρε Μίμη, Μπαντούλας λέγο-
μαι.
– Δεν πιστεύω να θες να κάνεις καριέρα με τέ-
τοιο όνομα.
– Ρεζίλι θα γίνω στο χωριό. Θα με δουλεύουν
όλοι οι φίλοι μου.
– Σε λίγο καιρό, οι φίλοι σου θα κάνουν ουρά
γι’ αυτόγραφο, αγόρι μου.
– Λες;
– Όπως σε βλέπω και με βλέπεις.
– Θα μου πεις… Γιώργος ο πατέρας μου… από
’κει το ’βγαλες ρε συ;
– Άντε γεια σου. Λοιπόν, αύριο πάμε για περι-
ποίηση και μετά φωτογράφηση.
– Μια χαρά περιποιημένο δεν μ’ έχει η μάνα
μου;
– Ξέχνα τη μάνα σου και το χωριό, λέμε. Τώρα
άλλες γυναίκες θα σε περιποιούνται.
– Και τι θα μου κάνεις δηλαδή;
– Πρώτα πρώτα να κόψουμε τη χαίτη. Μετά
να κάνουμε μανικιούρ…
– Τι λες ρε; Αυτό το κάνουν οι γυναίκες.
– Μη φοβάσαι παλικάρι μου. Εσύ εμένα θ’
ακούς! Άντρα σε θέλουμε.
– Και τι το θέλω το… πώς το είπες.
– Οι φραγκάτες κυρίες θέλουν χειροφίλημα από
τρυφερά και περιποιημένα χέρια.
– Θα τραγουδάω ή θα προσκυνάω;
– Το χειροφίλημα θα είναι το ευχαριστώ για τα
καλάθια με τα λουλούδια που θα σου πετάνε στην
πίστα.
– Θες να γίνει καμιά παρεξήγηση με τους άν-
τρες τους και να ’χουμε άλλα;
– Και τους άντρες στα όπα όπα θα τους έχεις.
– Τι, κι αυτούς θα τους φιλάω το χέρι;
– Όχι ρε μάνα μου. Εσύ θες πολλά μαθήματα.
Στους συζύγους θ’ αφιερώνεις τα τραγούδια. Στις
κυρίες θα μοιράζεις λουλούδια, ματιές και χειρο-
φιλήματα.
– Κανονικός γλείφτης δηλαδή.
– Γαλαντόμος. Όσο πιο γενναιόδωρος θα είσαι
τόσο θα γεμίζουμε φράγκα.
– Εγώ ρε θέλω να τραγουδάω για τους μερακλή-
δες. Για τους νταλκαδιασμένους. Να ξεχνάνε τον
πόνο τους.
– Τραγουδιστής είσαι μάγκα μου, όχι αδερφή του
ελέους. Η τσέπη σου δεν θα γεμίσει με καψούρες.
– Μόνο η κονσομασιόν λείπει ρε Μήτσο, συγ-
γνώμη Μίμη.
– Καλομελέτα κι έρχεται. Εννοείται ότι θα πη-
γαίνεις και στα τραπέζια.
– Και τι θα κάνω στα τραπέζια τους, τι θα λέω
εγώ με τους κυριλάτους και τις κυρίες τους;
– Όσο λιγότερα λες τόσο καλύτερα. Θα το παί-
ζεις βαρύς και μυστήριος. Αυτοί θα μιλάνε κι εσύ
θα συμφωνείς. Και θα χαμογελάς. Μπουζούκια εί-
μαστε. Τραγούδια, ποτά… να περάσουν καλά έρ-
χονται. Λίγο παραμύθι και τους βάζεις στο λούκι
να σε κερνάνε. Αέρα θέλει η πουτανιά, Σταμάτη…
– Δύσκολη δουλειά να είσαι φίρμα.
– Εσύ εμένα θ’ ακούς, Σταμάτη…

– Στράτο είπαμε, Στράτο Γεωργίου.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA