Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.



  ( μετάφραση από τα αραβικά: ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ)

Μιλάντ Φαιζά, (1974- )


Ένας ήσυχος αποχαιρετισμός


1


Δεν στράφηκε προς το μέρος του, 
ούτε του άπλωσε το χέρι.
Δεν τον ρώτησε που μένει,
ούτε ζήτησε την ηλεκτρονική του διεύθυνση,
Ψέλλισε απλώς ένα αντίο
και τράβηξε προς το σπίτι του,
το μακρινό εκείνο σπίτι
πέρα μακριά στο δάσος
ανάμεσα στα ψηλά κλαδιά,
στο συναπάντημα άλλων ουρανών
με μεγαλύτερο μυστήριο, 
σαν το χρώμα των πρώτων λέξεων 
που προφέρουν τα χείλη ενός μικρού παιδιού.


2


Δεν μετάνιωσε που χώρισαν οι δρόμοι τους
ούτε που δε θα τον ξανάβλεπε ο ήλιος.
Τι κι αν ο άνεμος δεν άγγιζε πάλι το δέντρο
που γέρνει στο παράθυρο
του παλιού σπιτιού.
Εκείνου που για χάρη του άφησε τους δρόμους,
πριν από ένα χρόνο  
και κρύφτηκε στο δάσος που τόσο καλά γνώριζε.
Τι κι αν έχασαν οι λέξεις τον βαθύτερο ήχο τους, 
όταν έκλαψε. 
Κλαίει κ είναι σαν να κλαίει μαζί με το τραγούδι
των ψαράδων που ψαρεύουν στο ποτάμι,
Σαν να γεμίζει τους χιονισμένους δρόμους με δέντρα αειθαλή. 


3


Δεν ενημέρωσε κανέναν όταν έφτασε
Άλλωστε προς τι η φασαρία;
Ούτε κανείς τον ρώτησε γιατί έφυγε
ή γιατί παρέκλινε σε εκείνο τον ανεπίστρεπτο δρόμο.
Ποτέ δεν έγραψε ένα σουρεαλιστικό στίχο
ούτε εξύμνησε ποτέ ήρωες ή πολέμους
Ποτέ δεν κρέμασε στον τοίχο του την εικόνα ενός βρέφους
που τα μικρά του δάκτυλα δεν πρόφτασαν να αγγίξουν 
τα φτερά ενός πουλιού.
Όχι, δεν αποχαιρέτησε κανένα,
δεν άφησε κανέναν να αποτυπώσει την εικόνα του.

***

Σκόρπισε την απόσταση στην κούπα του καφέ
Επικυρώνοντας  
έτσι 
την εμπειρία του 
κι άνοιξε στους τοίχους νέους δρόμους 
σε όσους τον ακολουθούν.
Ακόμα και σε εκείνους που ανακατεύουν
τον αέρα τους
με το άρωμα μιας γυναίκας
ενώ αυτή στρίβει στη γωνιά του ίδιου δρόμου.
Όχι, το θέαμα δεν ήταν σουρεαλιστικό
ούτε επιδεχόταν καμία τέτοια ερμηνεία
Ήταν απλώς ένας ήσυχος αποχαιρετισμός
Ένας αποχαιρετισμός
δύο σιωπηλών αντρών,
βυθισμένων στη σύγχυση της γλώσσας.


 Υπό έκδοση από τις εκδόσεις θράκα


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA