Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου




Ένα βράδυ οι δαίμονες μαζεύτηκαν γύρω από τον αρχηγό τους, τον ξεπεσμένο αντάρτη Εωσφόρο. Διαμαρτύρονταν πως η ανθρωπότητα δεν τους χρειάζεται πια, πρέπει να βρουν νέους τρόπους και δράσεις.

«Είστε όλοι άχρηστοι! Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει! Χαθείτε τώρα από μπροστά μου! Αύριο περιμένω χειρότερα νέα!» φώναξε ο γέρο-αντάρτης, και τα ρουθούνια του βγάλανε οργισμένες σπίθες.

Την επόμενη μέρα ξεχύθηκαν στον ουρανό όλες οι στρατιές των δαιμόνων, ο ήλιος σκοτείνιασε, οι άνθρωποι όμως ήταν τόσο απασχολημένοι που κανείς δεν το πρόσεξε. 

Το βράδυ μαζεύτηκαν οι δαίμονες πάλι γύρω από τον πέτρινο θρόνο του Εωσφόρου. Ακούστηκαν διάφορες ιστορίες για πολέμους, βιασμούς, πνιγμούς, καταστροφές, και ό, τι άλλο καλό μπορεί να βάλει στο νου ένας δαίμονας. 

Ο αρχηγός έξυσε τη μύτη του.

«Πολύ συνηθισμένα όλα αυτά» είπε «αν συνεχίσουμε έτσι, κανείς πια δε θα μας παίρνει στα σοβαρά»
.
«Εγώ, εγώ…» πετάχτηκε τότε ένας αλλήθωρος δαιμονάκος «έκανα κάτι, κάτι…»

«Λοιπόν;» ρώτησε ανυπόμονα ο Εωσφόρος.

«Τη λύση μου την έδωσε η Παναθλιότης Σας! Πριν σκοτώσω κάποιον, τον έπεισα πως είμαι γέννημα της φαντασίας του» απάντησε ο δαιμονάκος.

Ο Εωσφόρος σηκώθηκε απ’ τον θρόνο του και περπάτησε πάνω κάτω νευρικά σα θυμωμένη σαύρα. Απ’ το στόμα ξέβρασε αγριεμένες φλόγες. Κάθε λέξη που πρόφερε ήταν και ένας βομβαρδισμός:

«Χμ… αυτό θα μπορούσε να ‘ναι μια νέα αρχή… Και τώρα να πάτε όλοι στο διάολο! Θέλω να σκεφτώ τη συνέχεια!»

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA