Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


Με τον δημιουργό ή το δημιούργημα;


Όταν κάποιος αποκυρήσσει ένα έργο του - ας πάρουμε το παράδειγμα του Καβάφη - το κάνει  γιατί θέλει να φύγει από πάνω του το βάρος για κάτι που έγραψε κάποτε το οποίο πια δεν τον εκφράζει και δεν θέλει να «καταλογίζεται» στον ίδιο ή έστω να μην το διαβάσει κανείς πέραν του ιδίου. Εμείς βέβαια σαν ανυπάκουα μικρά παιδιά που παρακούνε την επιθυμία του πατέρα, εκδίδουμε μια βιβλιαρούμπα με τίτλο «ΤΑ ΑΠΟΚΥΡΗΓΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ» και κοτσάρουμε και από κάτω τις εκδοσάρες μας. Ότι δηλαδή, μεγάλε ποιητή και ευεργέτη της λογοτεχνίας μας, μπορεί να έγραψες ποιήματα που άντεξαν στο χρόνο, μπορεί να θεωρείσαι ο σπουδαιότερος σύγχρονος Έλληνας ποιητής και ο μοναδικός με παγκόσμια εμβέλεια, δεν είχες όμως σωστή κρίση για το έργο σου, δεν είχες την δικιά μας αντιληψάρα! Μπορεί να τα αποκύρηξες, να πάσχισες να τα συγκεντρώσεις για να τα κατασχέσεις, αλλά εμείς ,βέβαια, θα κρίνομε αν πρέπει να διαβαστούν.
Νισάφι πια με τα προσωπικά ημερολόγια και τα αποκυρηγμένα.

Στάθης Ιντζές
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA