Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Προδοσία

Όχι στον ξύπνιο μου, μα στον ύπνο μου, στον ύπνο μου
σε είδα: είσαι ζωντανός.
Τα άντεξες όλα κι ήρθες σ’ εμένα,
Διαβαίνοντας τα τελευταία όρια.

Ήσουν πια η γη,  η στάχτη,
η δόξα και η τιμωρία μου,
Μα, σε πείσμα του θανάτου
            και σε πείσμα της ζωής
εσύ σηκώθηκες από τα χιλιάδες
                                    μνήματα σου.

Πέρασες μέσα από τη μάχη, το Μαϊντάνεκ[1], την κόλαση,
μέσα από τα καμίνια, μεθυσμένα απ’ τη φωτιά,
μέσα από το θάνατό σου ήρθες στο Λένινγκραντ,
έφτασες, γιατί με αγαπούσες.

Βρήκες το σπίτι μου, εγώ όμως δε ζω
Στο σπίτι μας τώρα, μα σε άλλο,
Και νέο σύζυγο έχω – στον ξύπνιο μου . . .
Ω, μα δε μάντεψες ποιον;!

Σα νοικοκύρης διάβηκες το κατώφλι,
υπερήφανος και χαρούμενος στάθηκες, αγαπώντας.
Κι εγώ μουρμουρίζω: «Ανασταίνει ο Κύριος»,
και σε σταυρώνω
με το σταυρό εκείνων που δεν πιστεύουν, με το σταυρό
της απόγνωσης, όπου είναι σκοτάδι τύφλα,
με τον οποίο είναι σημαδεμένο κάθε σπίτι
εκείνο το χειμώνα, εκείνο το χειμώνα, που σκοτώθηκες . . .

Ω, φίλε – συγχώρα με για το αθέλητο μου βογκητό:
Από καιρό πια δε ξέρω που είναι ο ξύπνιος και που ο ύπνος . . .

1946

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Измена
Не наяву, но во сне, во сне
я увидала тебя: ты жив.
Ты вынес все и пришел ко мне,
пересек последние рубежи.

Ты был землею уже, золой,
славой и казнью моею был.
Но, смерти назло
              и жизни назло,
ты встал из тысяч
                своих могил.

Ты шел сквозь битвы, Майданек, ад,
сквозь печи, пьяные от огня,
сквозь смерть свою ты шел в Ленинград,
дошел, потому что любил меня.

Ты дом нашел мой, а я живу
не в нашем доме теперь, в другом,
и новый муж у меня — наяву...
О, как ты не догадался о нем?!

Хозяином переступил порог,
гордым и радостным встал, любя.
А я бормочу: «Да воскреснет бог»,
а я закрещиваю тебя
крестом неверующих, крестом
отчаянья, где не видать ни зги,
которым закрещен был каждый дом
в ту зиму, в ту зиму, как ты погиб...

О друг,— прости мне невольный стон:
давно не знаю, где явь, где сон ..
1946


[1] Πολωνικά . Majdanekγερμανικά. Konzentrationslager Lublin, Vernichtungslager Lublinστρατόπεδο συγκέντρωσηςστην πόλη Λιούμπλίν της Πολωνίας (σ.τ.μ.)
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA