Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»

Προδοσία

Όχι στον ξύπνιο μου, μα στον ύπνο μου, στον ύπνο μου
σε είδα: είσαι ζωντανός.
Τα άντεξες όλα κι ήρθες σ’ εμένα,
Διαβαίνοντας τα τελευταία όρια.

Ήσουν πια η γη,  η στάχτη,
η δόξα και η τιμωρία μου,
Μα, σε πείσμα του θανάτου
            και σε πείσμα της ζωής
εσύ σηκώθηκες από τα χιλιάδες
                                    μνήματα σου.

Πέρασες μέσα από τη μάχη, το Μαϊντάνεκ[1], την κόλαση,
μέσα από τα καμίνια, μεθυσμένα απ’ τη φωτιά,
μέσα από το θάνατό σου ήρθες στο Λένινγκραντ,
έφτασες, γιατί με αγαπούσες.

Βρήκες το σπίτι μου, εγώ όμως δε ζω
Στο σπίτι μας τώρα, μα σε άλλο,
Και νέο σύζυγο έχω – στον ξύπνιο μου . . .
Ω, μα δε μάντεψες ποιον;!

Σα νοικοκύρης διάβηκες το κατώφλι,
υπερήφανος και χαρούμενος στάθηκες, αγαπώντας.
Κι εγώ μουρμουρίζω: «Ανασταίνει ο Κύριος»,
και σε σταυρώνω
με το σταυρό εκείνων που δεν πιστεύουν, με το σταυρό
της απόγνωσης, όπου είναι σκοτάδι τύφλα,
με τον οποίο είναι σημαδεμένο κάθε σπίτι
εκείνο το χειμώνα, εκείνο το χειμώνα, που σκοτώθηκες . . .

Ω, φίλε – συγχώρα με για το αθέλητο μου βογκητό:
Από καιρό πια δε ξέρω που είναι ο ξύπνιος και που ο ύπνος . . .

1946

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Измена
Не наяву, но во сне, во сне
я увидала тебя: ты жив.
Ты вынес все и пришел ко мне,
пересек последние рубежи.

Ты был землею уже, золой,
славой и казнью моею был.
Но, смерти назло
              и жизни назло,
ты встал из тысяч
                своих могил.

Ты шел сквозь битвы, Майданек, ад,
сквозь печи, пьяные от огня,
сквозь смерть свою ты шел в Ленинград,
дошел, потому что любил меня.

Ты дом нашел мой, а я живу
не в нашем доме теперь, в другом,
и новый муж у меня — наяву...
О, как ты не догадался о нем?!

Хозяином переступил порог,
гордым и радостным встал, любя.
А я бормочу: «Да воскреснет бог»,
а я закрещиваю тебя
крестом неверующих, крестом
отчаянья, где не видать ни зги,
которым закрещен был каждый дом
в ту зиму, в ту зиму, как ты погиб...

О друг,— прости мне невольный стон:
давно не знаю, где явь, где сон ..
1946


[1] Πολωνικά . Majdanekγερμανικά. Konzentrationslager Lublin, Vernichtungslager Lublinστρατόπεδο συγκέντρωσηςστην πόλη Λιούμπλίν της Πολωνίας (σ.τ.μ.)
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA