Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.

Προδοσία

Όχι στον ξύπνιο μου, μα στον ύπνο μου, στον ύπνο μου
σε είδα: είσαι ζωντανός.
Τα άντεξες όλα κι ήρθες σ’ εμένα,
Διαβαίνοντας τα τελευταία όρια.

Ήσουν πια η γη,  η στάχτη,
η δόξα και η τιμωρία μου,
Μα, σε πείσμα του θανάτου
            και σε πείσμα της ζωής
εσύ σηκώθηκες από τα χιλιάδες
                                    μνήματα σου.

Πέρασες μέσα από τη μάχη, το Μαϊντάνεκ[1], την κόλαση,
μέσα από τα καμίνια, μεθυσμένα απ’ τη φωτιά,
μέσα από το θάνατό σου ήρθες στο Λένινγκραντ,
έφτασες, γιατί με αγαπούσες.

Βρήκες το σπίτι μου, εγώ όμως δε ζω
Στο σπίτι μας τώρα, μα σε άλλο,
Και νέο σύζυγο έχω – στον ξύπνιο μου . . .
Ω, μα δε μάντεψες ποιον;!

Σα νοικοκύρης διάβηκες το κατώφλι,
υπερήφανος και χαρούμενος στάθηκες, αγαπώντας.
Κι εγώ μουρμουρίζω: «Ανασταίνει ο Κύριος»,
και σε σταυρώνω
με το σταυρό εκείνων που δεν πιστεύουν, με το σταυρό
της απόγνωσης, όπου είναι σκοτάδι τύφλα,
με τον οποίο είναι σημαδεμένο κάθε σπίτι
εκείνο το χειμώνα, εκείνο το χειμώνα, που σκοτώθηκες . . .

Ω, φίλε – συγχώρα με για το αθέλητο μου βογκητό:
Από καιρό πια δε ξέρω που είναι ο ξύπνιος και που ο ύπνος . . .

1946

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Измена
Не наяву, но во сне, во сне
я увидала тебя: ты жив.
Ты вынес все и пришел ко мне,
пересек последние рубежи.

Ты был землею уже, золой,
славой и казнью моею был.
Но, смерти назло
              и жизни назло,
ты встал из тысяч
                своих могил.

Ты шел сквозь битвы, Майданек, ад,
сквозь печи, пьяные от огня,
сквозь смерть свою ты шел в Ленинград,
дошел, потому что любил меня.

Ты дом нашел мой, а я живу
не в нашем доме теперь, в другом,
и новый муж у меня — наяву...
О, как ты не догадался о нем?!

Хозяином переступил порог,
гордым и радостным встал, любя.
А я бормочу: «Да воскреснет бог»,
а я закрещиваю тебя
крестом неверующих, крестом
отчаянья, где не видать ни зги,
которым закрещен был каждый дом
в ту зиму, в ту зиму, как ты погиб...

О друг,— прости мне невольный стон:
давно не знаю, где явь, где сон ..
1946


[1] Πολωνικά . Majdanekγερμανικά. Konzentrationslager Lublin, Vernichtungslager Lublinστρατόπεδο συγκέντρωσηςστην πόλη Λιούμπλίν της Πολωνίας (σ.τ.μ.)
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA