Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Έκανε ζέστη, όταν ήρθε ο μάνατζερ.
Ο δρόμος βούλιαζε στο φως.
Η Αττική, κρεμασμένη στον αέρα
κι οι επιβάτες της, λικνιζόταν
σαν σε ένα γαλήνιο αεροπλάνο.
Μα εκείνος έβλεπε ευκαιρίες μπίζνες.
Μπαίνοντας στην Αθήνα τα πράγματα φαινόταν
σκεπασμένα από ασβέστη, σαν μια Πομπηία.
Ο μάνατζερ κρεμόταν από το Μπλακ Μπέρι
συνέχεια αστειευόταν με τον ομόλογό του
στο Μιλάνο: μονάχα το αεροδρόμιο είν' Ευρώπη.
Απέλυσε τον Αλκέτ σ' ένα τέταρτο.
Ο Αλκέτ είπε στη μητέρα του απολύθηκα
και επέμενε να μου κάνει το τραπέζι
και βγήκαμε στη ταράτσα γύρω στις δυο.
Η νύχτα της Αθήνας ήταν σα μια επιθυμία
κρυμμένη μέσα στο σώμα ενός εφήβου.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA