Η Βικτωρία Γεροντάσιου μιλά για τις "Μικρές Καταιγίδες" της (Εκδόσεις Θράκα, 2018) στο tetragwno.gr
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (διηγήματα, Εκδόσεις Θράκα 2018) της Αρετής Καράμπελα
Ο Θανάσης Νιάρχος γράφει στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, για την ποιητική συλλογή "Το σκίτσο στην ντουλάπα" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Παναγιώτη Μηλιώτη
Από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Βικτωρίας Γεροντάσιου "Μικρές καταιγίδες" (Εκδόσεις Θράκα, 2018)
Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει για την ποιητική συλλογή "24+7" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι
Η Κατερίνα Δραμιτινού γεννήθηκε το 1975 στο Ρέθυμνο (Κρήτη). Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής (1987-92) με τον ζωγράφο και καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Φρίξο Θεοδοσάκη. Συνέχισε στο εργαστήρι ζωγραφικής του Νίκου Στέφου (1992-98) με δασκάλους τον Βασίλη Διονυσόπουλο και Νίκο Στέφο.
***

Η τεχνική της, ένα είδος οξειδωμένο κολάζ, της επιτρέπει να ασκεί μια φαντασία στη σύνθεση και να παράγει έργα που θα τα λέγαμε "Ιστορισμένα". Μια αφήγηση εγγονοπούλειας καταγωγής λέω εγώ, μπορεί να έρχεται και κατ' ευθείαν από τις βυζαντινές εικόνες, από πίνακα σε πίνακα, γίνεται εικαστικό σχόλιο με ρίζες κάποτε αφανείς στην τρέχουσα πραγματικότητα. Οι ζωγραφιές της προσκαλούν και προκαλούν ένα λόγο ποιητικό να τις συμπληρώσει, ή και ανάποδα πιστεύω, η ίδια θα μπορούσε να ανεχτεί τον περιορισμό αλλά και το άνοιγμα στις εικόνες ενός ποιήματος. Μια εικονογράφηση ποιημάτων του Σεφέρη έχω την εντύπωση ότι πάει γάντι στις οξειδωμένες της επιφάνειες, σαν συμβολική αντιπροσώπευση της σεφερικής βαρυθυμίας του ύφους. Το χρωματικό φίλτρο και η συνέκθεση που οργανώνεται τελικά σε ένα ζωγραφικό αποτέλεσμα, προσφέρεται για στοχασμό και συνενοχή στην ανακάλυψη των συμβόλων της. Διαβάζω κάμποσο καιρό τις εικονογραφημένες προτάσεις της και θρέφω τα μάτια μου, θα έλεγα τη γραφή μου και τη φαντασία μου.





Μόνο σε μένα άφησες να ξέρω πως
τα ιερά μαρμάρινα κεφάλια σου
είναι για τη ντροπή όλων των μετάλλων.





Η ασήμαντη μνήμη των ψαριών, ν’ ακούς εμένα,
είναι  μια τόση δα  παραβολή να μας διδάξει
σε κουρασμένα βλέμματα από χρωμάτων θόρυβο
πως από το μηδέν των χρόνων φτάνει κάθε μέρα





Ξοδεύω γαλαξίες για σκηνικό και σε κοιτάζω
μήπως και στο κεράκι των ματιών διαβάσεις
άξαφνα μες στον κόσμο σου απ’ την πτώση μου
πως είμαι μακρινής καταγωγής κι εφτάψυχης.





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA