Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.

Δύο ποιήματα από το βιβλίο "Αιώνια, το Βερολίνο" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Τσιρώνη
Η Κατερίνα Δραμιτινού γεννήθηκε το 1975 στο Ρέθυμνο (Κρήτη). Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής (1987-92) με τον ζωγράφο και καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Φρίξο Θεοδοσάκη. Συνέχισε στο εργαστήρι ζωγραφικής του Νίκου Στέφου (1992-98) με δασκάλους τον Βασίλη Διονυσόπουλο και Νίκο Στέφο.
***

Η τεχνική της, ένα είδος οξειδωμένο κολάζ, της επιτρέπει να ασκεί μια φαντασία στη σύνθεση και να παράγει έργα που θα τα λέγαμε "Ιστορισμένα". Μια αφήγηση εγγονοπούλειας καταγωγής λέω εγώ, μπορεί να έρχεται και κατ' ευθείαν από τις βυζαντινές εικόνες, από πίνακα σε πίνακα, γίνεται εικαστικό σχόλιο με ρίζες κάποτε αφανείς στην τρέχουσα πραγματικότητα. Οι ζωγραφιές της προσκαλούν και προκαλούν ένα λόγο ποιητικό να τις συμπληρώσει, ή και ανάποδα πιστεύω, η ίδια θα μπορούσε να ανεχτεί τον περιορισμό αλλά και το άνοιγμα στις εικόνες ενός ποιήματος. Μια εικονογράφηση ποιημάτων του Σεφέρη έχω την εντύπωση ότι πάει γάντι στις οξειδωμένες της επιφάνειες, σαν συμβολική αντιπροσώπευση της σεφερικής βαρυθυμίας του ύφους. Το χρωματικό φίλτρο και η συνέκθεση που οργανώνεται τελικά σε ένα ζωγραφικό αποτέλεσμα, προσφέρεται για στοχασμό και συνενοχή στην ανακάλυψη των συμβόλων της. Διαβάζω κάμποσο καιρό τις εικονογραφημένες προτάσεις της και θρέφω τα μάτια μου, θα έλεγα τη γραφή μου και τη φαντασία μου.





Μόνο σε μένα άφησες να ξέρω πως
τα ιερά μαρμάρινα κεφάλια σου
είναι για τη ντροπή όλων των μετάλλων.





Η ασήμαντη μνήμη των ψαριών, ν’ ακούς εμένα,
είναι  μια τόση δα  παραβολή να μας διδάξει
σε κουρασμένα βλέμματα από χρωμάτων θόρυβο
πως από το μηδέν των χρόνων φτάνει κάθε μέρα





Ξοδεύω γαλαξίες για σκηνικό και σε κοιτάζω
μήπως και στο κεράκι των ματιών διαβάσεις
άξαφνα μες στον κόσμο σου απ’ την πτώση μου
πως είμαι μακρινής καταγωγής κι εφτάψυχης.





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA