Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το νέο ποιητικό βιβλίο του Θάνου Γώγου από τις εκδ. ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ




xiv

Σαν παιδί
δοκίμαζε τον ουρανό
πετώντας τις προσευχές του
έξω απ’ τον κόσμο

Τώρα πια
χωρίς τετραγωνικές ρίζες
για το κεφάλι του
θέλει να ζήσει
σε κάθε σώμα.



Ο Θάνος Γώγος, με το δεύτερο βιβλίο του υπό τον τίτλο Μεταιχμιακή χαρά αποκρυσταλλώνει τη γραφή του εισάγοντάς μας ταυτόχρονα σ’ έναν κόσμο αγάπης και καταστροφής. Σ’ έναν κόσμο γεμάτο ριψοκίνδυνες σχέσεις και εικόνες. Απ’ τη μια μεριά αποδίδει τις εντάσεις της ψυχικής του καθημερινότητας (κάποιες απ’ αυτές ανήκουν σ’ όλους, κάποιες αποκλειστικά στον ίδιο) και απ’ την άλλη παρουσιάζει με λεπτότητα τις αδιαλείπτως εφιαλτικές στιγμές ενός κόσμου κι ενός παρόντος που χάνει ολοένα τον βηματισμό του ρέποντας προς μια ζαλισμένη κι απάνθρωπη κίνηση που προϊδεάζει ένα σκοτεινό μέλλον. Η γραφή του, προσωπική και αρκετά απαιτητική, σχοινοβατεί ανάμεσα στο τραγικό και στο χιούμορ, ανάμεσα στην αποσύνδεση και στην παρόρμηση, στην παραίτηση και στην αιχμηρή καταγγελία. Άλλοτε εκούσια, άλλοτε ακούσια οι στίχοι του μοιάζουν να μαχαιρώνουν κάθε έννοια συνηθισμένης οπτικής. Κατ’ ουσίαν, καταθέτει και καταγράφει τη δική του πορεία στο καθημερινό, όχι όμως με την εγωιστική ματιά που αδιαφορεί για τον συνάνθρωπο του αλλά αντιθέτως με μια φωνή που προειδοποιεί και καλεί σε κοινή εγρήγορση, αν όχι και κινητοποίηση. Ένα κάλεσμα για αναθεώρηση ή ακόμη και καταστροφή των σημερινών κοινωνικών συμβολαίων.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA