Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου



Το βλέμμα θα απαντήσει. Ποιος μπορεί εδώ να του θέσει όρια;

Σε αυτόν τον παραλοϊσμένο κόσμο την αλήθεια γι’ αυτόν μπορούν να κατακτήσουν
μόνο οι φτερούγες των πουλιών.
Η ανάληψη προς τα επάνω, η πτήση και η πτώση
να το μέτρο των πραγμάτων, της εμπειρίας
και της λογικής. Θα παρακαλέσω το ζωντανό
μαγικό χαλί  μου να προσγειωθεί να σ’ εκείνο το
γουρλομάτικο βουνό. Τι της είναι, μεγέθους
γηπέδου, βάρος
γλάρου με βολεμένο ένα κόκκο σκόνης
ανθρώπου; Η ανάσα
τα σπήλαια παγώνει, τις μπάλες φωτεινών κηλίδων
διώχνει
του ήλιου στις πύλες της ουράνιας κενότητας. Εκεί
τις χτυπάει η αόρατη παλάμη, που τις μετατρέπει
-ήδη από κάτω- στην άσφαλτο
σε φλόγες παγωμένου φωτός. Με ένα ιστό
αράχνης τυλίγει τις χαλκογραφίες των δέντρων,
υποχρεώνοντας τα παράθυρα ν’ αναστενάξουν.

Από τον ποιητικό της κύκλο «Πού να σταθώ, Λία;»
Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©


Взгляд ответит. Кто ему здесь установит пределы?

В этом взбесившемся мире правду о нем могут постичь
только крылья птицы.
Вознесение вверх, полет и падение
— вот мера вещей, опыта
и разума. Я попрошу мой живой
ковер-самолет сесть вон на ту
пучеглазую гору. Что ей, со стадион
размером, вес
чайки с примостившейся пылинкой
человека? Дыхание
каверн морозит, мячи бликов
загоняет
солнце в ворота поднебесной пустоты. Там
их отбивает незримая длань, превращая
— уже внизу — на асфальте
в пламя холодного света. Оно
паутиной опутывает офорты деревьев,
заставляет окна вздыхать.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA