Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Τα Κειμήλια

- Τ’ ασημένια βάλε, τ’ ασημένια, τα καλά σου σκουλαρίκια, μου φώναξε σαν μέσα από όνειρο μια φωνή. Οικεία ήταν και ταυτόχρονα ακαθόριστη.

Δεν ήξερα ούτε τι ρούχα να φορέσω, σάμπως είχα και τίποτα της προκοπής; Τίποτα. Όλα ξαναφορεμένα, αποφόρια τα πιο πολλά, κι εκείνη να μου φωνάζει μέσα στ’ αυτιά ξανά και ξανά το τι θα τα στολίσω.

Άνοιξα το κρυφό μου ντουλαπάκι και τα κοίταξα στο βάθος του. Χρόνια αφόρετα. Στο θαμπό φως του δωματίου αστραποβολούσαν εποχές.

Ναι. Εποχές!

Τι χρόνια κι εκείνα… Αξέχαστα! Και τώρα; Να τυλίγομαι σε κουβέρτες τρύπιες και να βάζω κουβάδες στη μέση του δωματίου. Η φθαρμένη στέγη δεν με λυπόταν καθόλου όταν έβρεχε.
Τακ τακ τακ, σταγόνα τη σταγόνα στο παμπάλαιο μωσαϊκό.

- Βιάσου! Άκουσα ξαφνικά τη φωνή να με ξυπνάει από τον όρθιο ύπνο μου. Φόρεσέ τα! Ήρθε η ώρα! Δικά σου είναι! Τώρα πια είναι πραγματικά δικά σου!

Το μυαλό μου όμως πάντα έστρεφε αλλού τη σκέψη όταν κάποια φωνή μου μιλούσε και φωνάζοντας στα σκουλαρίκια για ν’ ακούσει κι εκείνη, ξέσπασα…

-Τα κειμήλια δεν είναι ποτέ δικά μας…
 
Μαρία Ανδρεαδέλλη
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA