Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
έργο του Ρέμπραντ

Πάσχα
Της Τάμμυς Τσέκου

Πλησιάζει Πάσχα. Και ούτε που το κατάλαβα.

Πάσχα ήταν για μένα οι Μεγάλες Παρασκευές που με την αδελφή μου χωνόμασταν απρόσκλητες στη χορωδία του χωριού -του χωριού των διακοπών μας, γιατί εμείς δεν είχαμε πατρικό χωριό να προσκυνήσουμε- και με ένα Ακάθιστο ύμνο τσέπης, ζούσαμε λαθραία το Θείο δράμα, γεμάτο ευωδιές από κρίνα και σπαρακτικές μελωδίες.

Ήταν η μεγάλη βόλτα γύρω από το χωριό, με τα κεριά να φέγγουν διαφορετικά τις γωνιές του δρόμου που μάθαμε ποδήλατο, το φλερτ που ξαναζωντάνευε με το αγόρι που είχαμε να δούμε από το περασμένο καλοκαίρι και που είχε ψηλώσει τόσο όμορφα που πόναγε η καρδιά μας, ήταν οι πασχαλιές απέναντι από το καφενείο του σταθμού που δεν μαραίνονταν, παρά μεγάλωναν χρόνο με το χρόνο, η καμπάνα που χτυπούσαμε πένθιμα με βάρδιες ένα τσούρμο πιτσιρίκια, παριστάνοντας πως η κηδεία δεν είναι ανθρώπου δικού μας, αλλά ενός ξένου. (Μα τότε, γιατί δεν είχε κανείς μας διάθεση να πει μια κουβέντα αστεία στον ασπρισμένο περίβολο;)

Ήταν το Jesus Christ Super Star που έλιωνε τη Μεγάλη Εβδομάδα στο πικ απ, ο πατέρας που γκρίνιαζε γιατί θα γυρνούσε πάλι μόνος του τη σούβλα, τα κλαρίνα που μισούσα κι όμως μου λείπουν.

Πάσχα είναι η μάνα που έφτιαχνε τη μαγειρίτσα σαν φρικασέ για να μου αρέσει. Πάσχα είναι το κεράκι που μου άφησε το τελευταίο της Μεγάλο Σάββατο -κι ας μην προνόησα να το περάσω μαζί της. Πάσχα είναι το λουλούδι που της αφήνω στο κοιμητήριο κάθε Μεγάλη Παρασκευή.

“Ω γλυκύ μου έαρ...” που παρήλασες τόσες φορές κρεμάμενος μπροστά μας, χωρίς να μάθουμε ποτέ την πραγματική σου λύπη.

Καλή Ανάσταση.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA