Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»

FeCHA
Festival de Cine Hispanófono de Atenas
www.fecha.gr

Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας

2-8 Ιουνίου
Θερινός Κινηματογράφος Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδας
(Ιεράς Οδού 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, Μετρό Κεραμεικός)


Trailer:  https://vimeo.com/165176122

Φέτος, το καλοκαίρι είναι αφιερωμένο στον Ισπανόφωνο Κινηματογράφο

Την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου ξεκινάει το Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας (FeCHA) και θα παρουσιάσει 13 πολυβραβευμένες ταινίες από την Ισπανία, την Αργεντινή, το Μεξικό, τη Χιλή, την Κούβα, το Περού, τη Βενεζουέλα, την Κολομβία και το Εκουαδόρ σε πρώτη προβολή στην Αθήνα.

Δεκατρείς ταινίες πρόσφατης παραγωγής που έχουν κερδίσει κοινό και κριτικούς παγκοσμίως, έχουν διακριθεί σε φεστιβάλ, έχουν λάβει βραβεία Goya και έχουν υποβληθεί από τις χώρες τους στα Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας θα σχηματίσουν το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ που θα γίνει θεσμός στα καλοκαιρινά κινηματογραφικά δρώμενα της Αθήνας.

Στο θερινό κινηματογράφο Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, ταξιδέψτε από την Ισπανία μέχρι τη Λατινική Αμερική, γνωρίστε την πλούσια κινηματογραφική παράδοση αυτών των χωρών και απολαύστε μεγάλα ονόματα του Ισπανόφωνου κινηματογράφου: τον Ρικάρντο Νταρίν, τον Λουίς Τοσάρ, την Μαριμπέλ Βερντού, κ.ά.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό θεατή, καθώς θα προβληθούν ταινίες ευρείας θεματολογίας, από τις γνωστές μας ρομαντικές κομεντί και τα καθιερωμένα ισπανικά θρίλερ μέχρι ταινίες της Λατινικής Αμερικής που θίγουν σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Παράλληλα με τις πρεμιέρες θα προβληθεί και μια κλασική ταινία από την Ουρουγουάη με δωρεάν είσοδο για το κοινό σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ουρουγουάης.

Ταινία Έναρξης του φεστιβάλ θα είναι η ταινία “Τρούμαν / Truman” που σάρωσε τα βραβεία Goya και αναμένεται να είναι η επιτυχία του καλοκαιριού.
Αμέσως μετά την προβολή θα απολαύσουμε γεύσεις Μεξικού από το εστιατόριο «Ο Μεξικανός» και μπύρα Sol στην ταράτσα της Ταινιοθήκης.

Περιορισμένες κάρτες διαρκείας (100) θα προπωλούνται από τις 16/5 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

Όλες οι ταινίες είναι στα Ισπανικά και προβάλλονται με ελληνικούς υπότιτλους.

Τιμές εισιτηρίων:
Προβολής: 7 ευρώ / Φοιτητικό-Ανέργων-ΑμΕΑ-Σπουδαστές Ινστιτούτου Θερβάντες-Μικρή Λέσχη Ταινιοθήκης: 5 ευρώ
Κάρτα Διαρκείας: 50 ευρώ

Περισσότερες πληροφορίες:
www.fecha.gr
https://www.facebook.com/mooviesgr
https://twitter.com/mooviereel
https://www.instagram.com/mooviereel/


ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016
ΩΡΑ 21:00μμ

Ο ΞΕΝΟΣ (The Stranger)

Ο Τσάρλς Ράνκιν φαίνεται πως ζει την τέλεια ζωή. Έχει μια πανέμορφη καινούργια σύζυγο, μια αξιοσέβαστη θέση σε ένα διακεκριμένο κολέγιο και ένα όμορφο σπίτι σε μια ειδυλλιακή πόλη. Η ζωή του, ωστόσο, μπερδεύεται μετά την άφιξη του αστυνόμου Γουίλσον.

Σκηνοθέτης Orson Welles
Σεναριογράφος Anthony Veiller
Ηθοποιοί Edward G. Robinson, Orson Welles, Loretta Young, Philip Merivale, Richard Long, Konstantin Shayne, Byron Keith, Billy House

εισοδος 2,5 ευρω

Cinemarian 
Διεύθυνση: Γενναίου Κολοκοτρώνη 42, 11741, Κουκάκι-Αθήνα 
τηλ.: 211 400 2640  -  e-mail: info@cinemarian.gr 

Πρόσβαση 
Από Σύνταγμα: τρόλεϊ 15 (στάση Άγιος Νικόλαος) 
Από Ηλεκτρικό «Πετράλωνα»: τρόλεϊ 15 (στάση Φιλοπάππου) 

Χλευασμοί

Με την ουρά του παγωνιού θα εξαπολύσω την φαντασία στον ποικιλόχρωμο κύκλο,
Την ψυχή στην εξουσία θα παραδώσω ρίμες αναπάντεχες θα σκάψω.
Θέλω ν’ ακούσω ξανά, πως από τις στήλες των εφημερίδων
                                                                        Τσιρίζουν
Εκείνοι,
Που στον πλάτανο που τους θρέφει
Τις ρίζες με φτυάρια βγάζουν.

1916
                                                           
Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©



ИЗДЕВАТЕЛЬСТВА

Павлиньим хвостом распущу фантазию в пестром цикле,
душу во власть отдам рифм неожиданных рою.
Хочется вновь услыхать, как с газетных столбцов
                                                                        Зацыкали
те,
кто у дуба, кормящего их,
корни рылами роют.

1916

http://samizdatproject.blogspot.gr
Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αντώνη Σαμαρά
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Γνωρίζω από καιρό ότι είσασταν στενός φίλος και συγγενής του επίσης στενού μου φίλου και συναδέλφου Οδυσσέα Ελύτη.
Γιαυτόν το λόγο παίρνω το θάρρος να σας απευθύνω αυτή την επιστολή και το κάνω με πόνο στην καρδιά για την κατάσταση στη χώρα μας που σήμερα εσείς την κυβερνάτε.

Εκτ;ος απ'το ότι έχουμε υποστεί την πιο άδικη ηθική και εξελευστική πολιτιστική επίθεση στην ιστορία μας εδώ και δυο χρόνια από τα Γερμανικα ΜΜΕ, και με τέτοιο συστηματικό τρόπο που εξαπλώθηκε πειστικά και στον υπόλοιπο κόσμο, ώστε να φτάσει η απαξίωση ακόμα και σε απλούς ελλήνες πολιτες εξω απ΄την Ελλαδα, αλλα έχουμε παραστεί μάρτυρες της δημιουργίας ενός βαρβαρικού μορφώματος που αυτο-αποκαλείται Χρυσή Αυγή, και χάρις στις αντίξοες περιστάσεις μας, κατάφερε να μπει στη Βουλή των Ελλήνων με όλα τα συμβολα και τις συμπεριφορές νεοναζιστών. Το πόσο δεν είναι "ελληνικό" αυτό το φαινόμενο είναι φανερό και από την ιδεολόγια του και από τα συμβολα και τις τελετές που τόσο χοντρικά και αδέξια μιμείται.

Πολλοί από τους συναδελφους μου διανοούμενους και συγραφείς δεν μοιάζουν να το παίρνουν στα σοβαρά. Δεν βαρυέσαι έχουμε δει κι άλλα κι αυτό θα περάσει, λένε ελαφρά τη καρδία.

Ομως όταν αυτή η κίνηση αρχίζει να βιαιοπραγεί, να δέρνει μεχρι θανάτου τα θύματα της κυκλοφορώντας τις μέρες στα ΜΜΣ και τις νύχτες σε ομαδες που στοχεύουν κυριως τους ξένους μετανάστες ατιμωρητί χωρίς ποτέ να επεμβαίνει η αστυνομία παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι λόγος μεγάλης ανησυχίας για την εικόνα της οχλοκρατίας που παρουσιάζει η Ελλάδα στο εξωτερικό, πράμμα που προστιθεται και δικαιολογεί εν μέρει όλες τις ποηγούμενες επιθέσεις και καταδίκες εναντίον μας

Δεν είναι ανάγκη να επισημάνω πόσο μεγάλος κίνδυνος είναι αυτός για τα εθνικά μας συμφέροντα και ιδιώς σε εποχή μεγάλης ύφεσης και παράλυσης της οικονομίας μας πόσο βλάπτει τον ξένο τούρισμό τον οποίο προσφάτως άρχισαν να στοχεύουν, απόπου εξαρτάται το ψωμί του έλληνα στους εξη μήνες από τον Απρίλο-Μαιο εως τον Οκτώβριο-Νοεμβριο της καλοκαιρίας. Οταν πλήττεται το ψωμί του μέσου έλληνα από την ξενοφοβική συμπεριφορά ενός"κόμματος" δεν το βλέπω να έχει πολύ μέλλον

Το ότι δεν τους έχει αποκηρύξει ονομαστικά το κόμμα σας δεν ειναι δική μου δουλεια. Αλλα είναι κακό σημάδι για την ανομία που απολαμβάνουν. Μάλιστα τελευταίως έχω πληροφορηθεί για μια οδηγία που εξέδωσε η Πρεσβεία των Φιλιππίνων, να μην κυκλοφορούν πολίτες της μετά τις 10 μμ. Και στη συνέχεια το σχόλιο της εαν συνεχιστούν αυτές οι δολοφονικές επιθέσεις δεν θα μείνει ούτε ένας Φιλιππινέζος στην Ελλάδα ούτε καν Πρεσβεία.

Και θα γνωρίζετε ασφαλώς Κύριε Προεδρε πόσο νομοταγείς είναι αυτοί οι εργαζόμενοι από τις Φιλιππίνες στη χώρα μας πόσο εργατικοί/ες και πόσο μας έχουν βοηθήσει στα οικιακά και τις νοσηλείες. Για να βρεθούν αντίστοιχες ελληνίδες είναι πλέον αδυνατον από πολ;υ καιρό γιατί προτιμούν όχι παραδόξως "να μεταναστεύσουν" οι ίδιες σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία ή ο Καναδάς για παράδειγμα, όπου δεν τους ξυλοκοπούν ή τους σκοτώνουν ομάδες πολιτών με το έτσι θέλω, όταν τους ρωτήσουν τι κάνουν, ούτε καν αν τους ζητήσουν αν έχουν άδειες, τελείως παράνομα γιατί δεν εναπόκειται στα δικαιώματά τους, να ρώτάνε αν δουλέυουν εδώ ή όχι.

Τελείως παράνομη είναι αυτή η συμπεριφορά και αφορά όλους τους ξένους που επισκέπτονται την χώρα μας, είτε είναι μετανάστες χωρίς άδειες ή τουρίστες. Δεν ειναι η δουλειά κανενός εκτός από τα επίσημα όργανα της πολιτείας να επιβάλουν τον Νόμο.
Οταν ο Υπουργός της Κυβέρνηής σας Κύριος Δένδιας δήλωσε ότι δεν μπορεί το ελληνικό κρατος να προστατεύσει όσους δεν εχουν άδεια παραμονής, σας ερωτώ Κύριε Προέδρε σε ποιά χώρα οι πολίτες δικαιούνται να ελεγχουν να ξυλοκοπούν και να δολοφονούν κάποιον που δεν έχει άδεια. Εχώ ζήσει σε πολλές χώρες αλλά πουθενά δεν βρήκα καμμιά τέτοια εξουσιοδότηση.

Τι θα σκεπτόταν ο κοινός μας φίλος και συγγενής σας Οδυσσέας αν έβλεπε αυτή την κατάσταση στην πόλη όπου του άρεσε να κάνει βόλτες τη νύχτα με φίλους συζητώντας, όπως το κάναμε τόσο συχνά, να πρέπει τώρα να φυλάγεται όχι από κοινούς κακοποιούς αλλά από φανατικές μαυροφορεμένες ομάδες νεοναζιστών εισαγόμενων συμβολικά και ουσιαστικά από την Γερμανία..

Δεν γνωρίζω πόσο καλύπτονται από την αστυνομία μας οι τελευταίοι αυτοί, όπως διαδίδεται, αλλά γνωρίζω ότι το κρατος του νόμου πηγάζει από την πολιτική εξουσία, από τις διαταγές και οδηγίες που εσείς ως πρωθυπουργός της χώρας θα
δώσετε στον Υπουργό "Προστασίας του Πολίτη" να μην ρεζιλευτεί αυτός ο τίτλος, και που αυτός με τη σειρά τους θα δώσει στην αστυνομία και στους εισαγγελείς να μην ανέχονται καμμιά ανομία ή οχλοκρατία και να τιμωρούνται αυστηρά όσα από τα οργανά της πολιτείας συμπράττουν ή αδρανούν

Αλλιώς ο τόπος μας γρήγορα θα βρεθεί απομονωμένος απ' τον υπολοιπο κόσμο. Και αν αυτή η συμπεριφορά η βάρβαρα ρατσιστική και παράλογη, εξακολουθεί να γίνεται ανεκτή χωρίς να ληφθούν αυστηρά μέτρα, θα χάσετε και σεις και τα κόμματα της συνκυβερνήσης σας τους ψήφους των ελλήνων που ανησυχούν για τα προς το ζειν τους από την ξενοφοβική απειλή τέτοιων ομάδων, εγκληματικές, ανεγκέφαλες και εχθρικές ως προς τα συμφέροντα της πατρίδας μας που μάχεται να επιβιώσει.

Πολύ φιλικά και με όλο την ελπίδα να λάβετε σοβαρά την βαθειά μου ανησυχία, ενώ προσπαθώ να υπερασπισθώ τον τόπο λαο και πολιτισμό μας από τα στερεότυπα σε όλα τα άρθρα μου.

Σας Χαιρετώ με απόλυτη εμπιστοσύνη στην δημοκρατική σας συνείδηση.
Δικός Σας
Νάνος Βαλαωρίτης


*********


Η Επιστολή απάντηση του Πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά

Αγαπητέ κ. Βαλαωρίτη,

Σε ευχαριστώ για την φιλία σου και για την εμπιστοσύνη σου. Και οι δύο -και η φιλία σου και η εμπιστοσύνη σου- με τιμούν πραγματικά…

Σε ευχαριστώ και για την επιστολή σου.

Επ' αυτής δέξου μερικές παρατηρήσεις μου:

* Πρώτον αναφέρεις -ανακριβώς- ότι δήθεν το κόμμα μου «δεν έχει αποκηρύξει ονομαστικά τους νεοναζί»! Αυτό είναι τουλάχιστον άδικο. Η Νέα Δημοκρατία και εγώ προσωπικά στηλιτεύαμε την παρουσία και τις θέσεις της ΧΑ, δημόσια καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του 2012 -και το Μάιο και τον Ιούνιο- με τον πιο απερίφραστο τρόπο κι όσο δεν το έχει κάνει κανείς! Σε κάθε δημόσια ομιλία μου, κυριολεκτικά…

Μου κάνει εντύπωση που δεν το γνωρίζεις…

* Δεύτερον, και πιο πριν ακόμα από τις εκλογές, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε, προειδοποιούσα τους εταίρους μας για τον κίνδυνο αυτό: η απότομη και μακροχρόνια ύφεση της Ελλάδας να οδηγήσει σε φαινόμενα «δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Όταν τότε γιγαντώθηκε το ναζιστικό φαινόμενο στην Μεσοπολεμική Γερμανία…

Και μετά τις εκλογές, ως πρωθυπουργός πλέον, για τον ίδιο κίνδυνο προειδοποιούσα τους εταίρους μας, εξηγώντας το πώς μπορούμε να τον αποφύγουμε στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα το περασμένο φθινόπωρο, σε όλες σχεδόν τις συνεντεύξεις μου σε ξένα ΜΜΕ, αυτό επαναλάμβανα συνεχώς. Και σε αυτό δεν φαίνεται να έχεις σωστή πληροφόρηση…

* Τρίτον, επειδή αυτά που λέω τα εννοώ, πρώτος δεσμεύτηκα -χωρίς να μου το ζητήσει κανείς- να φέρω νομοθετικά μέτρα που βελτιώνουν και επικαιροποιούν το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο της χώρας μας. Να σημειώσω ότι η Ελλάδα διαθέτει ισχυρό νομικό πλαίσιο κατά του ναζισμού ήδη από το 1979, επί κυβερνήσεων Κωνσταντίνου Καραμανλή ακόμα, πριν περάσουν αντίστοιχοι νόμοι στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες και πριν υπάρξει οποιαδήποτε ευρωπαϊκή οδηγία. Κι από τότε έχουν υπάρξει πολλές βελτιώσεις της σχετικής νομοθεσίας μας και πάλι πριν από πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό οφείλουμε να το υπογραμμίζουμε και να το επαναλαμβάνουμε συνεχώς προς τα έξω. Επειδή δείχνεις μεγάλη ευαισθησία -και πολύ σωστά- για κινδύνους «απομόνωσης» της χώρας, καταλαβαίνεις ασφαλώς τη σημασία αυτού του γεγονότος κι αυτού του επιχειρήματος.

* Τέταρτον, επειδή αυτά που λέμε τα κάνουμε και πράξη, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας υπέβαλαν σήμερα πρόταση που βελτιώνει και επικαιροποιεί το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο. Και με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταδικάζει και να θέτει εκτός νόμου το Ναζισμό, τα εγκλήματα του Ναζισμού γενικότερα και μάλιστα με ρητή αναφορά στο Ολοκαύτωμα! Το κάνουμε, μάλιστα, με τρόπο που ενώνει τον πολιτικό κόσμο της χώρας μας εναντίον των νεοναζί -χωρίς να μπλέκεται σε άλλα ζητήματα και χωρίς να δημιουργεί συνταγματικά προβλήματα.

Κι αυτό είναι το ουσιώδες: Πρέπει να ενώσουμε τον πολιτικό κόσμο και το λαό εναντίον των ναζί! Όχι με αφορμή τον κίνδυνο των νεοναζί να διχαστούμε μεταξύ μας.

* Πέμπτον, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερο πρόβλημα: τη μαζική λαθρομετανάστευση! Αυτό δημιούργησε πολύ ευνοϊκό έδαφος για να εμφανιστεί ο εφιάλτης των νεοναζί. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα αυτό. Όχι να το αποσιωπούμε. Πρέπει να αφαιρέσουμε από τους νεοναζί το βασικό τους όπλο. Όχι να τους οπλίσουμε ακόμα περισσότερο. Μόλις προχθές, κάποιοι ακτιβιστές της Αριστεράς έφτασαν στο σημείο να αποδοκιμάσουν ένα άλλο άνθρωπο του πνεύματος, την Κική Δημουλά, επειδή τόλμησε να πει το αυτονόητο: ότι υπάρχουν παρά πολλοί λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και ιδιαίτερα σε ορισμένες γειτονιές της Αθήνας! Δυστυχώς, αυτή η ιδεολογική τρομοκρατία που επιβλήθηκε για χρόνια -να μη μιλάμε, δηλαδή, για το πρόβλημα και να απαξιώνουμε όσους τολμούν να το θέτουν- οδήγησε επίσης στο δυνάμωμα των νεοναζί! Αν θέλουμε πραγματικά να τους αφοπλίσουμε και να τους περιθωριοποιήσουμε, αυτό πρέπει να σταματήσει.

Τέτοια εφιαλτικά φαινόμενα, όπως οι νεοναζί, δεν τα αντιμετωπίζεις όταν τα εξορκίζεις ή όταν τα αγνοείς, αλλά μόνον όταν εξαλείφεις τα αίτιά τους.

Στόχος μας είναι να εξαλείψουμε τα αίτια που δυναμώνουν τους νεοναζί και να τους περιθωριοποιήσουμε πλήρως.

Όχι να τους μετατρέψουμε σε δήθεν «θύματα» και να τους δυναμώσουμε!

Η δημοκρατική μου συνείδηση, την οποία εμπιστεύεσαι, μου επιβάλλει να ενώσω τον ελληνικό λαό και να χτίσουμε όλοι μαζί μιαν Ελλάδα όπου δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο για νεοναζί.
Να εξαλείψουμε μια για πάντα τα αίτια που τους δημιουργούν και να περιθωριοποιήσουμε πλήρως και τους ίδιους. Και γι' αυτό ακριβώς παλεύω…
 


 Ίσως= Ίσως  αυτό είναι Εγώ ….

Μια σειρά αποσιωπητικών γύρω από δεσμίδες λέξεων που συγκροτούν νοήματα παραδεδομένα. Νοήματα που δεν τα χώρεσα.  Που δεν με χώρεσαν. Όπως και τόσους άλλους. Που δεν  συνάντησα και δεν με συνάντησαν, έτσι  που γέρναγα  χρόνια μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη και δυο ζευγάρια παπούτσια χειροποίητα:  Μια περιουσία που άλλοτε την ντρεπόμουν, γιατί δεν έμοιαζε μ’ αυτά που μπαίναν στις βιτρίνες και φάνταζε παράταιρο στα μάτια μου τ’ αλλιώτικό της.   Τα πολύτιμά μου λοιπόν.  Που μήτε γνώριζα,  μητ’  αγαπούσα. Μήτε κι εκείνα με γνωρίζαν μητ’ αγαπούσαν.

Είναι που θέλει μάτια για να σου ‘ρθει η αγάπη.  Και δεν είν’ τα μάτια του καθρέφτη  άσε να λένε.  Μάτια και σιωπή: Του άλλου, με το πρόσωπο το δεύτερο το ενικό. Εκείνο που σκοτώνεις με πληθυντικούς κι εκλογικεύσεις ορθολογικές κι αηδίες. Και κατασκευασμένες απουσίες διαρκείας. Για να κρατήσεις τι ; ένα πτώμα;
 Ίσως αυτό είναι Εγώ …

Μια σειρά από δάχτυλα κομμένα η καμένα,  που δεν μπορούν να κρατήσουν στην φλόγα του ναι, του όχι,  του ποτέ, του μην, του αλλά, του μήτε… κι αντικαθιστούν την απώλεια με πτώματα προκατασκευασμένα. Έτσι που μήτε την απώλεια έχουν, μήτε την πριν της επιθυμία.  Ένα διπλό θάνατο μονάχα. Σαν διπλό ουίσκι.  Με πάγο.  Μπόλικο. 

Είναι που θέλει ύλη για να μεγαλώσει η αγάπη. Και δεν ειν’ του πνεύματος την ύλη άσε να λένε.   Υλη του άλλου, με το πρόσωπο  το πρώτο το ενικό στραμμένο


ευθεία στο χώμα που σε τρέφει.  Εκείνο που σκοτώνεις με πληθυντικούς κι εκλογικεύσεις  ορθολογικές κι αηδίες.  Και κατασκευασμένες απουσίες διαρκείας. Για να κρατήσεις τι;  ένα πτώμα;      Σκοτώνεις για να μην ζήσεις  στο έπακρο. Επαναλαμβάνεις την απώλειά σου στο έπακρο, στο διηνεκές και κερδίζεις την αθανασία της μηδενίζοντας κάθε δυνατότητα άλλης  ζωής μετά της.  

Ίσως αυτό είναι Εγώ…

Ένα πλάνο παγωμένο διαρκώς στην ίδια σκηνή, στην ίδια ηλικία που παίζεται επαναληπτικά κάτω από μια οθόνη  προσωπική, ενόσω προβάλλονται πάνω της διαρκώς άλλες σκηνές. Σκηνές που ροκανίζει αργά η παλιά σκηνή και τις απορροφά σταδιακά ενσωματώνοντάς  της στο ίδιο πάντα μεθυσμένο τέλος: Χθες ον δη ρόκς  τσουγκρίζει με άλλο χθες ον δη ροκς , η  με χθες με σόδα, η κόλα η τόνικ ίσως! 

Ίσως αυτό είμαι εγώ 

Ένα σακίδιο παραλλαγής με δυο ιμάντες ώμου κι ένα σημειωματάριο δρόμου για να χωρά η περιφορά του επιταφίου μου απ’  το γραφείο στο αεροδρόμιο  κι από κει ξανά στο γραφείο και ξανά στο αεροδρόμιο, στο πλοίο, στο σταθμό, στο άδειο σπίτι -το τόσο ανακουφιστικά άδειο τελικά-,  αυτό που εσύ λείπεις για πάντα, αυτό που στους διαδρόμους στα δωμάτια γράφει παντού: απ’ αυτό που λείπεις είσαι….. αυτό που λείπει είσαι …… 

Αυτό το σπίτι που όλο λείπει. Το σπίτι που λείπει όλο. Φέροντας μόνο τούτην  τήν ξένην …  εξασφαλίζοντας στην απουσία το όνομα και την κτητική μου αντωνυμία: Την αθανασία μου….

Αθανασία Δανελάτου , 10ς 2010









«ΧΡΥΣΑ ΦΤΥΑΡΙΑ» #7
Σύντομη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής
«Έτοιμος κόσμος» του Χρήστου Γιαννακού



συγγραφέας: Χρήστος Γιαννακός
τίτλος: Έτοιμος Κόσμος
εκδόσεις: Μανδραγόρας, 2011
σειρά: Σύγχρονη ελληνική ποίηση
σελίδες: 28

γράφει ο Στάθης Ιντζές

     Η ποίηση του Χρήστου Γιαννακού μοιάζει με φωνή που ορθώνεται απέναντι σ’ αόρατο εχθρό: «Αφού και σήμερα διαφύγαμε την ήττα, / ίσως… να μην κερδίσουμε ποτέ; / Ακόμα κι όταν τον τερματοφύλακα νικάμε, / η μπάλα από τα δίχτυα μας κοιτάει / και…, τα λασπωμένα δόντια φανερώνοντας, / γελάει.» (ΠΟΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΣ σελ. 13) Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε γράφτηκαν τα ποιήματα του «Έτοιμου Κόσμου»,δηλαδή  πριν ή μετά ξεσπάσει κρίση. Σε κάθε περίπτωση όμως, ορισμένα μπορούν να χαρακτηριστούν ως επίκαιρα: Τα επόμενα χιλιόμετρα / σποφάσισαν να μας περιμένουν στη στάση: / «Δεν θα περάσετε / αδυσώπητα από πάνω μας, / σαν πορνίδια στο δρόμο» για να συνεχίσει λίγες γραμμές πιο κάτω:
«Τέρμα τα’ αστεία, / ως εδώ πληρώσατε, κύριε». (από το ποίημα ΑΥΤΟΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ σε. 11)
     Η αναπόληση των παλιών ημερών και η σύγκριση τους με το σήμερα: «Θυμάσαι ,λένε, / τις γιορτές των δικών σου ημερών;» για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω:
«Εδώ μας μονοιάζει η Νύχτα; / Στην υπαίθρια γιορτή των ψυχών;» (από το ποίημα ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΓΙΟΡΤΗ σελ. 14)  Πολύ φοβάμαι ότι η σύνδεση τούτων των στίχων με την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα,ίσως θεωρηθεί αστοχία. Όπως και να ‘χει όμως, η ερμηνεία τους είναι «όπλο» στα χέρια του αναγνώστη.
     Ο λόγος του Χρήστου Γιαννακού είναι σκοτεινός και ενδοσκοπικός. Μεταδίδει στον αναγνώστη το δεός της εικόνας που σχηματίζει και το αίσθημα του τρόμου που πηγάζει από αυτήν: «Είδα σε μαύρα πως έκλεινα τα μάτια. / Οστά λήθης φωτίστηκα στο σώμα της μοίρας. / Αναπάντεχα σε κενό συναισθήματος και παλμών, / υπό τον βαθυγάλανο κυματισμό σιωπηλού κοριτσιού» (από το ποίημα ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ σελ. 18)
     Άλλοτε πάλι «παίζει» με τα ουσιαστικά τα οποία χρησιμοποιεί ως επίθετα «τα δεσμά της ελπίδας προς κάποια ευφροσύνη εκδοχή ( από το ποίημα ΟΔΙΚΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ σελ. 10). Χαρακτηριστικό που συναντούμε στην ποίηση της Δημουλά κατά κόρον: «Γεμάτα λεμονανθοὺς τ᾿ ἀσθενοφόρα πεζοδρόμια.»
     Υποβλητικά θέματα καθορίζουν τα όρια ενός καινούριου κόσμου που πλάθει με τις λέξεις: «Το κορμί μετεικάζει σε μια φλογερή εποχή» ( από το ποίημα ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ σελ 17)
     Η συλλογή του Χρήστου Γιαννακού στο σύνολό της είναι λιττή, χωρίς υπερβολές. Με λέξεις απλές συνθέτει την εικόνα που θέλει να περάσει στον αναγνώστη:
«Το πρωί κολυμπώ / με λέξεις γαλάζιες. / Πάνω μου τρέχουν / δροσερές και πικρές.
Τη στάχτη του πατέρα / ανακινούμε απ’ τον πυθμένα» (από το ποίημα ΘΕΡΟΣ σελ. 21)
     Η ποίησή του κινείται σε υψηλό επίπεδο, είναι καλοδουλεμμένη, με το υπερρεαλιστικό στοιχείο παρόν, χωρίς ωστόσο να μονωπολεί το κείμενο και να συγχύζει τον αναγνώστη: «Πώς φρέαρ δυναμικού; / η άνοδος ρυπαρή κορυφώνεται / στην αποστακτική στενωπό. / Εκλύεται / -με ποια ψυχή κορεσμένος; - / Εδώ τα χερουβίμ / στοιχίζουν σε ανοχές.» (από το ποίημα ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ σελ. 24,25)
     Και μιας και μιλήσαμε πιο πάνω για τρόμο και «θεμιτό» υπερρεαλισμό, το μυαλό μου πάει στον Σαχτούρη –η επιρροή που έχει ασκήσει πάνω στον ποιητή είναι εμφανής: «Άλογα περήφανα / οι επιθυμίες μου / γονάτισαν κάθισαν χάμω / η πόλη όλη βάφτηκε στο σκοτάδι / μόνο τρεις άνθρωποι περπάτησαν / ο ένας πήγε να βρει το Θεό / ο άλλος πήγε να βρει το Διάβολο / κι ο τρίτος πήγε να βρει το Κενό.» (Μίλτος Σαχτούρης, ΑΛΟΓΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ, Έκτοτε, 1996)
     Τέλος, απαραίτητη είναι και η σύνδεση του έργου του με τον συμβολισμό των Γάλλων του 19ου αιώνα:

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΠΩΛ ΒΕΡΛΑΙΝ
(Μετάφραση: Τέλλος Άγρας)

Νύχτα. Βροχή. Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,
όσο είναι φως, με πύργους και με τόξα, η σιλουέτα
πολιτείας γοτθικιάς, μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.
Κάμπος. Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,
που με τις μύτες τα σκουντούν τ' αχόρταγα κοράκια,
κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον στον μαύρο αέρα,
τα κρεμασμένα πόδια τους τα 'χουν οι λύκοι δείπνο.
Αγκάθια σκόρπια, λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,
που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτρα
μέσα στο σάλο της καπνιάς, καθώς σε σκίτσου φόντο.
Κι ύστερα, γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,
που παν γυμνόποδοι, φρουροί διακόσοι κι εικοσπέντε
τους πάνε, και τ' ατσάλια τους, ορθά σαν λύσγου ατσάλια,
γυαλίζουνε, αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες.



Ο γεννημένος στην Ελβετία Urs Fischer, είναι σύγχρονος γλύπτης που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη. Στην ηλικία των 19 μετακόμισε στο Άμστερνταμ και έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση σε γκαλερί της Ζυρίχης. Το κύριο χαρακτηριστικό των έργων του συνίσταται στο ότι είναι απρόβλεπτα. 
 

Αν και είναι επηρεασμένος από καλλιτεχνικά κινήματα όπως η Pop Art ή ο Υπερρεαλισμός, έχει βρει έναν μοναδικό τρόπο να είναι πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους σύγχρονούς του καλλιτέχνες.
 

Είτε δημιουργώντας σταγόνες βροχής από πηλό σε εσωτερικό χώρο, είτε απομυθοποιώντας καθημερινά αντικείμενα, ο Fischer  μας κάνει να πιστεύουμε ότι εισερχόμαστε στον κόσμο του, έναν κόσμο ελεύθερο από κανόνες, παράξενο αλλά διασκεδαστικό.



Λογοτεχνία και Διαδίκτυο, 30-5-13, PUBLIC ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Λογοτεχνία και Διαδίκτυο
Ημερομηνία: 30/05/2013

Χώρος: Κατάστημα ΧαλανδρίουΏρα: 19.00

Στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης, όπου τα πάντα αλλάζουν ή μετασχηματίζονται, η λογοτεχνία δεν μένει ανέπαφη. Όμως, σε ποιον βαθμό η διακίνηση, η μελέτη, η προβολή και η προώθηση της λογοτεχνίας μέσω του διαδικτύου μεταβάλλουν το σημερινό λογοτεχνικό προσκήνιο;

Για το θέμα θα μιλήσουν:
Ιωσήφ Βεντούρα, ποιητής, διευθυντής του ηλεκτρονικού περιοδικού poeticanet
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος
Στέφανος Ξένος, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας στο diavasame.gr
Σωτήρης Παστάκας, ποιητής, διευθυντής των ηλεκτρονικών περιοδικών "Ποιείν" και "Θράκα"
Δημήτρη Τριανταφυλλίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, μεταφραστής.



H σούπα

Όταν σουρουπώνει σέρνεται από νύχτα το μυαλό του. Φοράει τις μαύρες κοτλέ παντόφλες του, μία χλωμή ανία στις εκφράσεις και μια φαγούρα ιδιόρρυθμη, που ξεκινάει σαν χάδι από την πλάτη, γίνεται ανατριχιαστική στα πισινά και μυρμηγκιάζει, εντέλει, ολόκληρο το σώμα. Ο Λούκας  πασπατεύεται ανήσυχος,  και με τις δυο παλάμες, και ταμπονάρει τραύματα αόρατα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χαστουκίζουμε έναν άνθρωπο αθώο, όταν είναι πολύ άγουρες ακόμα οι αιτίες στο μυαλό, και αναζητούνται επειγόντως επισημάνσεις καθοδήγησης. Προχθές, ωστόσο, αγόρασε ένα μικρό καλάθι με φράουλες θερμοκηπίου. Το πιγούνι μου είναι εντάξει μόνον, σκέφτεται ανακουφισμένος, και το αγγίζει  με τις άκρες των δαχτύλων, προσεκτικά, σαν να φοβάται μη ραγίσει. Πολύ καλά! Tο έχει καταφέρει, έβαλε μάλλον τα δυνατά του απόψε, και το πιγούνι στέκει άτρωτο  στην ψύχρα του παράθυρου. Το χνώτο, δες, δημιουργεί και μιαν εξαίσια ομίχλη γύρω από το τζάμι. Είναι δημιουργικός με κάτι τέτοια, κυρίως υπαρκτός, υπέροχα! μπορεί να στρέψει τώρα το βλέμμα αργά και ασφαλής προς το φανοστάτη.

Ο φανοστάτης, αυτή την εποχή, ανάβει στις 18.35, στις 18.40 η κυρία Μάινς, φωτιζόμενη, βάζει το σκύλο να κάνει στο φράχτη των Τρέιβερς πιπί του, ενώ, την ίδια περίπου ώρα, ο Φιλς αφήνει μια σκιά, καθώς γυρνάει στο σπίτι, ύστερα από το Κολλέγιο, φορτσάροντας το βαριεστημένο βήμα του με τα καπρίτσια καμιάς νέας γκομενίτσας, που σέρνει από το χέρι για να περάσουνε τη νύχτα. Ο Λούκας είναι πεπεισμένος ότι ο Φιλς φέρνει μαζί του πάντα νεαρά κορίτσια με χοντρές γάμπες και στητά βυζιά,  γιατί το σπίτι του βρίσκεται στην πιο βολική γωνία σε όλο το τετράγωνο. Οι γυναίκες είναι σπίτια, σκέφτεται, αν είχα χρήματα θα είχα αγοράσει εγώ το γωνιακό του Φιλς σε κείνη τη δημοπρασία. Βλέπει στο δάσος κι έχει ανοίγματα παντού, το δικό μου δεν είναι ούτε ανοιχτό στο θέαμα ούτε έχει ανοίγματα πολλά, μια μικρή πρόσοψη τεσσάρων μέτρων σού επιβάλλει απλώς μεγάλο βάθος και απόσυρση στα ενδότερα που λέμε. Γιατί επέλεξα αυτόν το σκοτεινό πράσινο χασέ για τις κουρτίνες; έτσι κι αλλιώς δεν κάνει δάσος! ν’ άλλαζα χρώμα άραγε; ύφανση επιπλέον; θα ’παιρνε διαφορετική φινέτσα η διάθεση; o Φιλς έχει λεπτές κουρτίνες σε σομόν, γαλάζιο και κορίτσια συν τοις άλλοις!

Στις 18.55 το τρένο σφυρίζει την τελευταία αναχώρηση απ’ το Τλέισον, κι ο Λούκας βλέπει τώρα το πίσω μέρος του να σέρνεται αδιάφορα πάνω στη στροφή. Δείχνει τον κώλο του το τρένο, ε;  Ό, τι είναι να φύγει, γυρνάει τα σιδερένια του οπίσθια, ερήμην, καμιά συνείδηση δεν έχει μπράτσα να τιθασεύσει το αλλότριο, και στο σημείο όπου κόβει το μάτι του Λούκας τον ορίζοντα, τελειώνει και το Τλέισον, ίσως να σβήνει κι ολόκληρος ο κόσμος μες στην ανεπίσημη βραχνάδα των λιγνών δέντρων, που θροΐζουν στη στροφή, όταν το τρένο τα αγγίζει, και δυναμώνει τη φαγούρα του στο σώμα.  Η στύση που του κρατάει το παντελόνι από το χέρι, σκέφτεται ο Λούκας πως τον αποζημιώνει για την απώλεια του τελευταίου βαγονιού από το οπτικό πεδίο του, κι ο σκύλος της κυρίας Μάινς είναι ευγενής, διότι κατουράει πάντα με ακρίβεια τα δέντρα, δεν πέφτει ούτε μια σταγονίτσα στο τσιμέντο. Μπράβο, καλό σκυλάκι, πώς τα κατάφερες και σήμερα, υπέροχα!

Η κυρία Μάινς μάλλον τον έχει εκπαιδεύσει να είναι δημοσίως ευγενής. Έχει ωραία οπίσθια, από εκείνα τα πλατιά, που η βάση τους σου δείχνει απαρέγκλιτα το δρόμο προς την τρύπα, δε χάνεσαι με άστοχες κινήσεις μέσα στα σεντόνια, κι  ένα προσεκτικό σμίλευμα οπισθίων θα έχει προεκτάσεις, σίγουρα, σε αυστηρές δομές που αφορούν και την εκπαίδευση του σκύλου. Ο Λούκας πιστεύει πως τα σκυλιά μοιάζουν πολύ στ’ αφεντικά τους, κι ελέγχει πάλι το  πιγούνι του. Είναι σε φόρμα ακόμη, δεν κινδυνεύει να χάσει το πολύτιμο κομμάτι του, κι αναθαρρεύει εξαπίνης μία σφοδρή επιθυμία για μια σούπα με φρεσκοκομμένο λάχανο, μεγάλα λουκάνικα από χοιρινό, πράσο και μυρωδικά, αντζούγιες, καυτερά και λίγη κρέμα γάλακτος για ν’ ανασαίνει το υγρό. Τρώει πολύ τα αλμυρά, του αρέσει τα βράδια να ξυπνάει για νερό, είναι μια παιδική ανάμνηση που αρνείται να αποχωριστεί, δηλώνοντας έτσι τη σταθερή αγάπη για το σπίτι που μεγάλωσε. Πάντα η μητέρα μεριμνούσε για ένα μικρό κιτρινωπό λαμπάκι να μένει ανοιχτό, κι ο Λούκας δε φοβόταν καθόλου στο διάδρομο. Η ανάμνηση αυτή, όπως κι όλος ο χρόνος που γίνεται απόνερο στο χώρο, τον παλουκώνει εδώ, κι ο Λούκας προσφέρεται λιγότερο επιρρεπής σε σχεδιάσματα απόσχισης από το ξένο σώμα το γεμάτο με ακάνθινους πολίτες. Αν και δεν το παραδέχεται ο ίδιος, το Τλέισον είναι ό,τι τον καθηλώνει σ’ αυτήν τη μη ιάσιμη φαγούρα μπρος απ’ το παράθυρο όταν σουρουπώνει. Τίποτε δεν έχετε, κύριε Στέισον, είστε απολύτως υγιής, του είπε ο γιατρός.

Το τρένο ακούγεται ν’ αγκομαχά έναν ηχητικό λαβύρινθο στις ράγιες, καθώς ορμάει για το τούνελ, αλλά το σφύριγμά του είναι υπερβολικά συριστικό απόψε για τον Λούκας, και του χαλάει τη διάθεση. Πιστεύει πως, τουλάχιστον, το τρένο οφείλει να είναι ευτυχισμένο. Αυτά είναι! Αυτά, πού να τα πάρει ο διάολος! Tα ξαφνικά που ’ρχονται να σου ανατρέψουν με το έτσι γουστάρω την εικόνα που έχεις για τα πράγματα, για σένα, μπορεί και για τα δύο. Αυτός το έχει ξεκαθαρίσει πάντως : δεν είναι με τίποτε το τρένο, είναι οπωσδήποτε ο Λούκας! Οπωσδήποτε; Eίναι μήπως αυτός τα πράγματα, τα πράγματα μήπως αυτός,  προς ποια κατεύθυνση οφείλει να κοιτάξει; Μια σκοτοδίνη του ’ρχεται, ελέγχει το πιγούνι, το σπίτι του Φίλς δεν είναι δικό του! και στο τούνελ δεν θα τολμούσε να μπει αυτός ποτέ μονάχος ούτε να σφυρίξει. Αγγίζεται  κι ανακαλύπτει πώς κρατιέται πλέον ετοιμόρροπος από μια στύση πολύ απελπισμένη. Πώς να πιαστεί για να βαδίσει από ένα άτρωτο πιγούνι μόνον, με τι κουράγιο να κόψει λάχανα, να τηγανίσει τα λουκάνικα, ν’ ανοίξει τις αντζούγιες, να βγάλει κατσαρολικά, και να λουφάξει   στον αλμυρό πολτό, που του εγγυάται ασφάλεια τα βράδια; Θα φάει, καλύτερα, μιαν άλλη σούπα, πιο πεπερασμένη, δηλαδή, θα ζεστάνει μια έτοιμη σούπα σε κουτί, με κρεμμύδια, τομάτες και λίγη κολοκύθα. Του πέφτει λίγο ξινή, αλλά αναθαρρεύει στη σκέψη πως δεν του κάνει και μεγάλο κόπο να προσθέσει δυο τρία μαύρα παξιμάδια!

Η κυρία Μάινς θα δειπνήσει, άραγε, απόψε; Πρέπει να τρώει πάντως λιπαρά για νά ’χει τόσο όμορφα οπίσθια! Το διαπίστωσε τότε που τη συνέτρεξε με τις χυμένες αγορές μίας σκισμένης οικολογικής χαρτοσακούλας, τζέντλεμαν! τότε που ανταμείφθηκε δεόντως από την τύχη να κρατήσει στα χέρια του πράγματα τόσο πολύ δικά της: μπέικον, καπνιστό μπούτι χοιρινού, λαρδί,  βούτυρο, ω, αυτές τις λιπαρές ομορφιές του ουρανίσκου, που άφηναν μες στο σελοφάν μια πινελιά φρεσκογυαλισμένου κάδρου γύρω από τις τόσο κομψές βελούδινές της γόβες! Του έκανε τότε εντύπωση η ποσότητα, και σκέφτηκε, τείνοντας διακριτικά το χοιρινό προς τη μεριά της, όταν εκείνη έσκυβε για να μαζέψει το λαρδί της και όταν εκείνου του ήρθε η μεγάλη όρεξη να τη χουφτώσει,  πως μάλλον θα πρέπει να ταΐζει και το σκύλο με αυτά. Κι αν γινόταν αυτός ο σκύλος της κυρίας Μάινς;  Xαζομάρες του περνούν συχνά απ’ το μυαλό. O Φιλς θα τσιμπήσει, άραγε, με το κορίτσι του απόψε; Δεν κρατούσε τίποτε που να προδίδει πως κουβαλούσε τρόφιμα μαζί του, θα έφαγαν, προφανώς, στη λέσχη, μόνο το χέρι της κοπέλας είχε ελαφρά στα δάχτυλά του κλειδωμένο. Έτσι όπως περπατούσανε στο δρόμο ήταν σαν νά ’διναν τόπο για τη χώνεψη κυρίως, κανένα στραβοπάτημα, η κίνηση ήταν νωχελική και αεράτη, τα στραβοπόδαρα του Φιλς,  στο  ξεβαμμένο τζιν σφιχτοδεμένα, πατούσαν στο έδαφος γερά, και το κορίτσι φορούσε μία απλή ριχτή μαύρη μπλούζα από βαμβάκι, που την ανέμιζε λίγο ο αέρας.

Το παντελόνι τον σφίγγει πολύ στη μέση ξαφνικά… κι αν φόραγε  το μαύρο με το φερμουάρ, το πλέον άνετο που έχει, είναι πλυμένο, όχι μάλλον;  Όλα τα παντελόνια που έχουν κουμπιά και σούστες ασφαλείας τού πειράζουνε τη μέση, τον ενοχλούνε στο στομάχι και τον περιορίζουν στον καβάλο. Απόψε θα ’χει μια συχνουρία ανελέητη και, επιπλέον, θα δώσει μάχη με τα κουμπιά του και το φούσκωμα. Γι’ αυτήν τη σούπα, θα του επιβάλει να γεμίσει το στομάχι με νερό, τρις και κατά συρροή, και όχι μία μόνον, όπως θα έκανε με τη χορταστική του λαχανόσουπα.  Να ξεκουμπώνεται, ίσως, σιγά σιγά; Του μένει άλλος δρόμος; Πώς θα μπορούσε να αποδεσμευτεί από την ηχηρή εντύπωση του τρόμου που του διακίνησε το σφύριγμα του τρένου; Δεν είναι οι λεπτομέρειες που ακυρώνουν τις στιγμές, γιατί είναι αυτές που λένε με άλλο όνομα τα πράγματα από αυτό που είθισται  αναληθώς οι λέξεις να δηλώνουν;  Η κυρία Μάινς ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της, κι ο σκύλος ορμάει χοροπηδώντας μέσα, ευχαριστημένος προφανώς από τη βόλτα και το επιτυχές πιπί του, ο Φιλς σβήνει το μεγάλο φως κι ανάβει ένα μικρότερο, μάλλον πορτατίφ, μπορεί να θέλει να κατεβάσει τώρα και την κυλόττα της κοπέλας. Τι χρώμα κυλόττα να φοράει το κορίτσι; Ο Λούκας σκέφτεται πως θα φοράει μία βαμβακερή λευκή με χρωματιστά λάχανα και πιπερίτσες σαν κόκκινη βροχούλα, ε, βέβαια, οι πιτσιρίκες είναι πολύ καπάτσες για ν’ ανοίγουν έτσι την όρεξη στ’ αγόρια! Αλλά, για… για… μια στιγμή… γιατί ο Φιλς σβήνει όλα τα φώτα και γιατί, α όχι! η κυρία Μάινς δεν γυρίζει να κοιτάξει καθόλου πίσω της τώρα που κλείνει την εξώπορτα, ξέχασε πώς o Λούκας υπήρξε ευεργέτης; γιατί ο φανoστάτης τρεμοπαίζει ξαφνικά και πώς τα δάχτυλά του κυλιούνται με τρέμουλο ανισόρροπο πάνω στα κουμπιά του για να κερώσουν, στο τέλος, μονομιάς;  Λούκας Στέισον, Λούκας Στέισον! βουίζει στ’ αυτιά του της μητέρας η φωνή, που μόλις βάζει το κιτρινωπό λαμπάκι στην πρίζα του διαδρόμου, είναι ευπρεπές ν’ ανακαλύπτεις ξαφνικά πως δε φοράς σήμερα σώβρακο καθόλου, όταν ακόμα και οι σκύλοι φροντίζουν να μην αφήνουν ούτε ένα σταγονίδιο αμμωνίας στο μαλλί τους ούτε στο τσιμέντο; Ευτυχώς, σκέφτεται ο Λούκας, κι ανατριχιάζει στην ιδέα, που η κυρία Μάινς δεν είναι παρούσα, τι ντροπή! και η κοπέλα του Φιλς δεν είναι δική του, τι θα επιδείκνυε σε κείνη; είναι και το σαγόνι, το μόνο στήριγμά του, που νιώθει πλέον ασταθές κι αυτή η ολοκαίνουργια φαγούρα που γαργαλάει το πρόσωπο μαζί μ’ ένα ζεστό χυλό που τρέχει από τα μάτια. Ο κόσμος θολώνει γύρω, στο παράθυρο φτιάχνεται πάχνη απ’ το χνώτο μεγαλύτερη, μόλις που διακρίνεται την τελευταία στιγμή, όταν η λάμπα του φανοστάτη κάνει ένα τσικ, και πέφτει στο σκοτάδι όλο το δωμάτιο. Με τι κουράγιο, ε; χωρίς κανένα πλέον δεκανίκι να συρθεί ως την κουζίνα, για να ετοιμάσει ο Λούκας Στέισον τη σούπα, που μέσα στα υγρά της σχεδίαζε να ρουφηχτεί απόψε;     





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA