Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Salvatore Fiume, ένας Σικελός στο Mιλάνο
Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

Arrivo a Milano

Ero un fiume senza letto
arrivato a Milano
con un treno siciliano
senza amici nè nemici
senza tetto.
E pioveva
mi pioveva sul cappotto
che non era neanche mio
di chi fosse lo sa Dio
e pioveva su quel fiume
ch’ ero io.
Giovinetto
arrivato col traghetto
proveniente da lontano
da laggiù dov’ è lo Stretto
per raggiungere Milano,
ero un altro siciliano
che aggiungevasi a Milano.
Ma pioveva
ed io ridevo
chè pioveva sul bagnato
di quel fiume incappottato
ch’ ero io.
Poi Milano puntuale,
apprezzato il sacrificio,
preso in braccio come un micio
mi posò sul suo guanciale.


Άφιξη στο Μιλάνο

Ήμουν ένας ποταμός δίχως κοίτη1
που ήρθε στο Μιλάνο
μ’ ένα τρένο σιτσιλιάνο
δίχως φίλους μήτ’ εχθρούς
δίχως κλίνη.
Κι έβρεχε
έβρεχε πάνω στο παλτό μου
που δεν ήταν καν δικό μου.
Κύριος οίδε τίνος ήταν!
κι έβρεχε πάνω σ’ εκείνο τον ποταμό
που ήμουν εγώ.
Νεαρός
που ‘φερε τα κάτω πάνω
για να φτάσει στο Μιλάνο,
ήρθε απ’ το μακρινό
του Νότου εκείνο το Στενό,
ήμουν άλλος ένας σιτσιλιάνο
που αριθμούσε το Μιλάνο.
Όμως έβρεχε
κι εγώ γελούσα
που έβρεχε πάνω στο βρεγμένο
τον παλτοφόρο εκείνον ποταμό
που ‘μουν εγώ.
Ύστερα με ακρίβεια το Μιλάνο,
αγκαλιάζοντας με ως μια γαλή
εκτιμώντας τον βίο μου τον ενδεή
μ’ έβαλε στο προσκέφαλό του επάνω.

-------------------------------------------
1 Σ.τ.Μ.: Λογοπαίγνιο του Σαλβατόρε Φιούμε με το επώνυμο του. Σα να λέμε, ο Σωτήριος Ποταμός.





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA