Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.
Salvatore Fiume, ένας Σικελός στο Mιλάνο
Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

Arrivo a Milano

Ero un fiume senza letto
arrivato a Milano
con un treno siciliano
senza amici nè nemici
senza tetto.
E pioveva
mi pioveva sul cappotto
che non era neanche mio
di chi fosse lo sa Dio
e pioveva su quel fiume
ch’ ero io.
Giovinetto
arrivato col traghetto
proveniente da lontano
da laggiù dov’ è lo Stretto
per raggiungere Milano,
ero un altro siciliano
che aggiungevasi a Milano.
Ma pioveva
ed io ridevo
chè pioveva sul bagnato
di quel fiume incappottato
ch’ ero io.
Poi Milano puntuale,
apprezzato il sacrificio,
preso in braccio come un micio
mi posò sul suo guanciale.


Άφιξη στο Μιλάνο

Ήμουν ένας ποταμός δίχως κοίτη1
που ήρθε στο Μιλάνο
μ’ ένα τρένο σιτσιλιάνο
δίχως φίλους μήτ’ εχθρούς
δίχως κλίνη.
Κι έβρεχε
έβρεχε πάνω στο παλτό μου
που δεν ήταν καν δικό μου.
Κύριος οίδε τίνος ήταν!
κι έβρεχε πάνω σ’ εκείνο τον ποταμό
που ήμουν εγώ.
Νεαρός
που ‘φερε τα κάτω πάνω
για να φτάσει στο Μιλάνο,
ήρθε απ’ το μακρινό
του Νότου εκείνο το Στενό,
ήμουν άλλος ένας σιτσιλιάνο
που αριθμούσε το Μιλάνο.
Όμως έβρεχε
κι εγώ γελούσα
που έβρεχε πάνω στο βρεγμένο
τον παλτοφόρο εκείνον ποταμό
που ‘μουν εγώ.
Ύστερα με ακρίβεια το Μιλάνο,
αγκαλιάζοντας με ως μια γαλή
εκτιμώντας τον βίο μου τον ενδεή
μ’ έβαλε στο προσκέφαλό του επάνω.

-------------------------------------------
1 Σ.τ.Μ.: Λογοπαίγνιο του Σαλβατόρε Φιούμε με το επώνυμο του. Σα να λέμε, ο Σωτήριος Ποταμός.





ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA