Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Του χρόνου, της Δέσποινας Δεληγιαννίδου

Ζούσε ανάμεσα στο πριν και στο μετά. Το τώρα ή μάλλον η απουσία του ήταν που δυσκόλευε τα πράγματα αλλά αυτό το αντιμετώπιζε με περισσότερα θα. Όχι, δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση αυτή, λύση ανάγκης θα την έλεγα που όμως δεν έλυνε τίποτα. Αντίθετα έδενε με κόμπους ολοένα σκληρότερους και με όρους ολοένα πιο σφιχτούς αμφίρροπα.
 Αμφίρροπα;
 Όχι, δεν είναι η κατάλληλη λέξη γιατί υπήρχε και τρίτος εμπλεκόμενος με ισχυρό τώρα, ανύπαρκτο πριν και ισχυρότερο μετά και δεν του έκανε κανένα καλό να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο τώρα, το πριν και το μετά. Χρόνο με τον χρόνο οι χρόνοι μπερδεύτηκαν, οι κλίσεις έγιναν εγκλίσεις, η συζυγία των ρημάτων απέκτησε χαρακτηριστική κλίση, οι φωνές παθητικές και ενεργητικές έγιναν δυνατές.


Να πως τα πράγματα κομποδέθηκαν και έφτιαξαν μια σούπα, που μακάρι να ήτανε βελουτέ αλλά καθόλου δεν έμοιαζε με τέτοια, με πρώτες ύλες δυστυχισμένες από την αταίριαστη συνύπαρξη.
Κι αυτή παρόλο που ασφυκτιούσε μισοβυθισμένη στη σούπα όλο και την ανάδευε μη τυχόν και πιάσει πάτο, πράγμα που δεν κατάφερε να αποφύγει, ίσως έτσι να είναι καλύτερα. Αναγκάστηκε λοιπόν να κόψει με το, μακάρι να ήταν σπαθί αλλά μόνο ένα ασθενικό σουγιαδάκι διέθετε, να κόψει λοιπόν με το σουγιαδάκι κόμπους, να πετάξει τη σούπα και να τρίβει, να τρίβει την κατσαρόλα ασταμάτητα κάτι που θα συνεχίζει μέχρι να μάθει να ζει το τώρα, να χτίζει το μετά.
Παρόλο που τώρα πια αναπνέει ελεύθερα και το πριν έχει μικρύνει, έχει ακόμα άλυτους κόμπους στο στομάχι, είναι γιατί της λείπει αφόρητα το τρίτο μέρος, χωρίς την παρουσία του δεν υπάρχει μετά.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA