Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


 ***

Συγγραφέας :Νικόλας Μίχας
Τίτλος :(σ)το τέλος να φοβάσαι
Σειρά : Μικρά ποιητικά (5)
Σελίδες: 44
Επιμέλεια έκδοσης: Β.Ν.Πτωχόπουλος
Διόρθωση:Πόπη Μουπαγιατζή
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΓΑΙΟΝ
Λευκωσία


Στο βιβλίο του Νικόλα  Μίχα συνάντησα ένα χάσμα συναισθηματικών εποχών .Οι λογοτεχνικές καταβολές του 19ου αιώνα που έχουν τα ποιήματα ,φαίνεται  να πατάνε σε μια σύγχρονη διαφορετική πραγματικότητα.

Αδυναμία


Το όνομά σου έγινε ρήγμα στις γέφυρές μου
Κι οι ανοιξιάτικες μέρες έγιναν μέρες.
Φεύγεις. Έφυγες
Κι εγώ έμεινα φυγάς ή φυγόδικος. Την εγκατάλειψη
                                                            oνόμασέ την όπως θες.
Μα την αδυναμία πες την ερωτόπληγμα.
                      

Παρέλευση

Το πρόσωπο γερνάει, όπως και οι ιδέες
ρηξικέλευθες γνώμες παρέμειναν στους τοίχους
και το μόνο που αλλάζουν είναι η διακόσμηση.

Τα σπίτια δεν γκρεμίζονται στολίζουν την πόλη
και αποτελούν τη διαφορά στο
καθεστώς  ρουτίνας.

Δέντρα κόβονται, καίγονται
θάλασσες στερεύουν.
Οξυγόνο και νερό είναι η ανθρωπιά.

Ο μόνος που προσέλαβες πέραν  από το δολοφόνο
ήταν ένας ψεύτης,
για να καλύψει την ψευτιά

Χαμογέλασε λίγο κι ασ ’ την τραγωδία,
Ακόμη και σε αυτήν διαβάζεις προσωπεία .



Η μουσικότητα, ο έρωτας και η αισθαντικότητα δηλώνουν παρών στις περισσότερες σελίδες.

Χαικού

Με δάγκωσε το
φίδι  με της χαράς το
δηλητήριο.

Αθεράπευτη
πληγή δίχως να βρίσκω
αίτημα πόνου.

Έρως το είπαν
μα τότε ποια είναι η
θεραπεία της;

Μαράθηκε το
άνθος της καρδιάς γιατί
δεν χαμογελάς.

Αναπνέουμε
τον ίδιο αέρα μα
όχι τα φιλιά


Το βιβλίο είναι πρωτόλειο και ο ποιητής μόλις 19 χρονών . Η βιασύνη υπάρχει , όπως όμως και η προοπτική. 









ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA