πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Στο Άκη Παραφέλα και την "παρασημαντική" (Εκδόσεις Θράκαα, 2018) το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου στην Ποίηση, του περιοδικού "ο αναγνώστης".
H Κατερίνα Τσιτσεκλή γράφει για την "Ηλεκτρογραφία" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Ζ. Δ. Αϊναλή στο "Στίγμα Λόγου".
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η Μάνια Μεζίτη γράφει για τη "Διώρυγα μεταφύ νεφών" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου.

Ἀπροσδιοριστία II


Ἀγαπάω τήν Σιωπή
ὅπως ἀγαπάω τό Σκοτάδι
ὅπως ἀγαπάω τόν καφέ καί τά τσιγάρα
μία γάτα πού λιάζεται
ἤ τά κορίτσια πού δέν πόθησα
εἶναι τό μπλούζ τῆς ὀργῆς ἡ Σιωπή
μέ σφιγμένα δόντια καί χείλια
μέ σφιγμένες γροθιές
σέ μία διαδήλωση βουβή κι ἀπελπισμένη
μέ τά μάτια ὀργίλα καί ὑγρά
μ᾽ ἕνα γιατί ζωγραφισμένο
στήν ψυχή καί στήν στρατιωτική μου τσάντα
Ἡ Σιωπή μέ ἐπιλέγει
ὅταν θέλει νά ἐκφραστεῖ


Reckless


Στήν ἄκρη τοῦ χειλιοῦ σου
ἀνεπίδοτα σ᾽ ἀγαπῶ
Στήν γραμμή τῶν δακρυϊκῶν σου
Τά χνάρια ἀπ᾽ ὅλα τά δάκρυα
πού σκούπισα μέ τά φιλιά μου
Στίς ἄκρες τῶν δακτύλων σου
ἀκούμπησα τίς πιό ἀκριβές μου μελωδίες
Στῆς ράχης σου τό πέλαγο
χάραξα τούς ναυτικούς μου χάρτες
Στίς μυστηριακές ἡδονικές σπηλιές σου
ἔκρυψα θησαυρούς
καί τό ἱπποτικό μου ξίφος
Τά ἀδιάσειστα στήθη σου
Βράχια, πού πάνω τους τό μπάρκο μου διελύθη.
Στέκουν ἐκεῖ περήφανα στητά
Ἀδυσώπητα
Τεκμήριο τῆς συντριβῆς μου


Ἠλίας Φραγκάκης

Γεννήθηκε στην Ἀθήνα. Σπούδασε κοινωνιολογία, πολιτική ἐπιστήμη,
μουσική καί σκηνοθεσία.
Εἶναι σκηνοθέτης.
Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη του ποιητική συλλογή.


Το Καταφύγιο του Οδυσσέα
Συμμετέχοντες συγγραφείς

Στο πλαίσιο του προγράμματος «Creative Europe» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το «Καταφύγιο του Οδυσσέα» προσφέρει από πέρσι τη δυνατότητα σε νέους συγγραφείς να γνωρίσουν την εμπειρία της διαμονής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μετά από μια επιτυχημένη πρώτη χρονιά, το πρόγραμμα φέτος γνώρισε εξαιρετική ανταπόκριση, μια που μέσα σε έναν μόλις μήνα, και παρά το αυστηρό πλαίσιο προϋποθέσεων, κατατέθηκαν 18 αιτήσεις συγγραφέων, ποιητών και μεταφραστών υψηλής ποιότητας. Η ανταπόκριση αυτή μας χαροποίησε ιδιαίτερα, συγχρόνως όμως κατέστησε εξαιρετικά δύσκολη την τελική μας επιλογή.

Την κριτική επιτροπή για το πρόγραμμα αποτέλεσαν οι: Δημήτρης Αγγελής (ποιητής, διευθυντής του περιοδικού Φρέαρ και πρόεδρος του Κύκλου Ποιητών), Θάνος Γώγος (ποιητής και εκδότης της Θράκας) και Γιάννης Μπασκόζος (δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης του Αναγνώστη).

Μετά από μια περίοδο αξιολόγησης και διαβούλευσης, αποφασίστηκε ομόφωνα και αφού ελήφθησαν υπόψη κριτήρια αισθητικά, ηλικιακά αλλά και οι δηλώσεις συμμετοχής των υποψηφίων, ότι στο «Καταφύγιο του Οδυσσέα 2020» θα συμμετάσχουν οι εξής λογοτέχνες:

Δημήτρης Καρακίτσος

(Διαμονή: Μιλιέτ, Κροατία – Λάρισα, Ελλάδα)

Ο Δημήτρης Καρακίτσος γεννήθηκε στον Βόλο το 1979. Σπούδασε Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του ΤΕΙ Λάρισας. Ζει και εργάζεται στον Βόλο ως επιμελητής λογοτεχνικών κειμένων. Έχει εργαστεί σε ξενοδοχεία ως υπάλληλος υποδοχής και στο Κέντρο Τουριστικής Πληροφόρησης του Δήμου Βόλου. Επίσης έχει εργαστεί ως επιμελητής σε τοπική εφημερίδα. Δημοσιεύει σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά. Το 2018, το βιβλίο του Ιστορίες του Βαρθολομαίου Ολίβιε ήταν στη μικρή λίστα για το βραβείο διηγήματος του περιοδικού Αναγνώστης.


Μαριλένα Παπαϊωάννου


(Μιλιέτ, Κροατία – Ουαλία)

Γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα, όπου και µεγάλωσε. Σπούδασε Μοριακή Βιολογία και Γενετική στην Αλεξανδρούπολη και πραγµατοποίησε τη διδακτορική της διατριβή στη Γενεύη. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνήτρια στη Νέα Υόρκη, µέχρι που επέστρεψε στην Ελλάδα το 2013. Έκτοτε επιµελείται και µεταφράζει συγγράµµατα βιολογίας, βιβλία εκλαϊκευµένης επιστήµης, καθώς και πρωτότυπα επιστηµονικά άρθρα.

Το 2013 εκδόθηκε το πρώτο της µυθιστόρηµα, το Νικήτας Δέλτα, από τις εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας». Το βιβλίο ήταν υποψήφιο στα Κρατικά Βραβεία και στα Βραβεία του Αναγνώστη 2014 στην κατηγορία «Πρωτοεµφανιζόµενοι στην πεζογραφία». Ήταν επίσης υποψήφιο για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη Κλεψύδρα/ Έναστρον 2014 του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα, το οποίο και απέσπασε, από κοινού µε τον Γιάννη Αστερή.

Το 2016 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της, µια νουβέλα µε τίτλο Κατεβαίνει ο Καµουζάς στους φούρνους (εκδ. «Βιβλιοπωλείον της Εστίας»). Ήταν υποψήφιο στα Βραβεία του Αναγνώστη 2017 στην κατηγορία «Νουβέλα-Διήγηµα», αλλά και για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη 2017 του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα.

Το τρίτο της βιβλίο, ένα µυθιστόρηµα µε τίτλο Τον νου σου στον Μελή, αναζητά προς το παρόν εκδοτική στέγη. Παράλληλα συλλέγει υλικό για το επόµενο έργο της.
Γράφει στο περιοδικό Yusra µικρά άρθρα, στα οποία εξηγεί βασικά βιολογικά φαινόµενα υπό το πρίσµα της καθηµερινής ζωής.

Θωμάς Τσαλαπάτης


(Μιλιέτ, Κροατία – Λιουμπλιάνα, Σλοβενία)

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Το 2011 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Το ξημέρωμα είναι σφαγή Κύριε Κρακ (εκδ. Εκάτη), η οποία βραβεύτηκε µε το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα (2012). Το 2015 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή Άλµπα (εκδ. Εκάτη). Το 2017 η Άλµπα κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τις Editions Desmos σε μετάφραση της Nicole Chaperon. Το 2018 βραβεύτηκε για την ποιητική ενότητα «Περιστατικά» (Circostanze) με το πρώτο βραβείο για την κατηγορία της ποίησης του Premio InediTO - Colline di Torino. Την ίδια χρονιά Το ξημέρωμα είναι σφαγή Κύριε Κρακ κυκλοφόρησε στην Ιταλία από τον εκδοτικό οίκο Editore XY.IT σε μετάφραση Viviana Sebastio.

Το 2016 έγραψε τα κείμενα για την παράσταση Ανκόρ, η οποία ανέβηκε την ίδια χρονιά σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου στο θέατρο Άττις. Τα κείμενα για την παράσταση εκδόθηκαν το 2017 από τις εκδόσεις «Μωβ Σκίουρος» με τον τίτλο Πνιγμός. To 2018 το θεατρικό του κείμενο Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια ανέβηκε για πρώτη φορά σε μορφή αναλογίου στο Maison de la Poésie στο Παρίσι σε σκηνοθεσία Laurence Campet και μετάφραση της Clio Mavroeidakos. Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια ανέβηκε στην Αθήνα το 2019 σε σκηνοθεσία Νικόλ Δημητρακοπούλου, ενώ το κείμενο της παράστασης εκδόθηκε σε βιβλίο από τον εκδοτικό οίκο «Μωβ Σκίουρος» την ίδια χρονιά.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά και τα αραβικά κι έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αρθρογραφεί, στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην εφημερίδα Εποχή και σε άλλα έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά. Το σύνολο των κειμένων του βρίσκεται στο ιστολόγιο Groucho Marxism στη διεύθυνση: http://tsalapatis.blogspot.gr

Ως αναπληρωματικοί τους ορίστηκαν οι συγγραφείς:
Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Βάσια Τζανακάρη, Μιράντα Βατικιώτη

*
Το «Καταφύγιο του Οδυσσέα» έχει ως σκοπό την οικοδόμηση ενός δικτύου ανταλλαγής λογοτεχνικών διαμονών σε όλη την Ευρώπη και σχεδιάστηκε πρωτίστως για νέους συγγραφείς πεζογραφίας ή/και ποίησης και μεταφραστές λογοτεχνίας. Επικεφαλής του προγράμματος είναι ο κροατικός εκδοτικός και λογοτεχνικός οργανισμός Sandorf που διαχειρίζεται το πρόγραμμα από κοινού με τη Θράκα στη Λάρισα, τη Literature Across Frontiers στην Ουαλία, την Krokodil στο Βελιγράδι της Σερβίας και την Εταιρεία Σλοβένων Συγγραφέων στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας.

Το πρόγραμμα λογοτεχνικών διαμονών περιλαμβάνει ως προορισμούς το νησί Mljet (Κροατία), τη Λιουμπλιάνα (Σλοβενία), τη Λάρισα (Ελλάδα), το Βελιγράδι (Σερβία) και διάφορες τοποθεσίες της Ουαλίας, και επικεντρώνεται στη διεύρυνση του κοινού και τη διεθνική κινητικότητα για αναδυόμενους συγγραφείς. Θα επιτρέψει στους νέους λογοτέχνες και μεταφραστές να εργαστούν και να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους και το έργο τους σε δύο διαφορετικά κοινωνικά και πολιτιστικά πλαίσια. Οι διαμονές αυτές προσφέρουν νέες ευκαιρίες και δυνατότητες επαφής με άλλους συγγραφείς, μεταφραστές, συντάκτες, εκδότες ή και εκπροσώπους διαφόρων λογοτεχνικών οργανώσεων από την Κροατία, τη Σλοβενία, τη Σερβία, την Ουαλία και την Ελλάδα. Οι διαμονές θα συνοδεύονται από ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων που θα απευθύνεται σε συγκεκριμένες τοπικές ομάδες.

Το θέμα του πρώτου έτους του πρότζεκτ «Καταφύγιο του Οδυσσέα 2», που αφορά όλους τους συμμετέχοντες που έχουν επιλεγεί, είναι η «Βιβλιοθήκη» ‒τόσο ως φυσικός χώρος όσο και ως εικονική βάση δεδομένων με σημαντικά και συναφή δεδομένα για κάθε κοινωνικό, πολιτιστικό ή καλλιτεχνικό πλαίσιο. Εμπνευσμένοι από τη δημιουργία της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Ποίησης που συνδέεται με την διαμονή στο Mljet ως μέρος του πρότζεκτ, οι φιλοξενούμενοι που επιλέχθηκαν θα κληθούν να αναλογιστούν πάνω στη σημασία της βιβλιοθήκης ως ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα ειρήνης και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των ανθρώπων, συνεισφέροντας ένα ποίημα, ένα δοκίμιο, μια καταχώρηση ιστολογίου ή μια μετάφραση σχετική με το θέμα, επιπλέον του κάθε νέου έργου που θα γράψουν κατά τη διάρκεια της διαμονής τους.

Το λογότυπο του έργου –ένα γαϊδουράκι που κουβαλάει ένα βιβλίο‒ αναφέρεται στο «προτιμώμενο μέσο μεταφοράς» του μικροσκοπικού κροατικού νησιού Mljet απ’ όπου ξεκίνησε το έργο.




Λέξεις στο φως
Αγγελική Γιαννόπουλου

Εκδόσεις Αρμός

Η Αγγελική Γιαννοπούλου είναι φιλόλογος, με σπουδές στην ψυχολογία και την ιστορία της Τέχνης. Έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς άρθρα, δοκίμια, διηγήματα και ποιήματα σε διάφορες έγκριτες ιστοσελίδες. Το καλαίσθητο βιβλίο της «Λέξεις στο φως» είναι μια συγκλονιστική ωδή στο μεγαλείο της ζωής. Υπαρξιακός και ηθικός απολογισμός, αναζήτηση και κατεύθυνση, με οδηγό την αγάπη. Με απλότητα φιλοσοφημένη και σεμνότητα αφήνει την ψυχή της ανέπαφη απ’ όλα τα «πρέπει» που μας κατακλύζουν. Με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μας μεταφέρει το τι συμβαίνει γύρω της, στους ανθρώπους, στη χώρα, στα αισθήματα έχοντας πρόταση. Με έκφραση στιλπνή που αναδεικνύει την καθαρότητα και τη δύναμη της σκέψης της, λυτρώνει.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

Η πρώτη ενότητα του βιβλίου με τίτλο «Βηματισμοί στη ζωή» αποτελεί μια σταθερή ομολογία πίστης στην ελευθερία και το ανεπανάληπτο μεγαλείο της ζωής. Ευγένεια ύφους και λόγου, στοχασμός και λυρισμός σε ισορροπία απόλυτη. Τρυφερό, συναισθηματικό, ερωτικό, ρεαλιστικό, κοινωνικό, βιογραφικό, απελευθερωτικό, φιλοσοφικό. Πλούσια και ολοκληρωμένη γραφή, εξαιρετικά Ελληνικά που αναδεικνύουν το άμετρο βάθος της γλώσσας μας και τη γνώση αυτής από τη συγγραφέα σε βαθμό υπέρμετρο. Αναλύοντας το μεγαλείο, τη θετική αλλά και την αρνητική δύναμη των λέξεων, καταλήγει όπως οι βαθυστόχαστοι και φιλοσοφημένοι άνθρωποι στη διαύγεια της σιωπής.

«Κουράστηκαν τα μάτια μας από τα αληθοφανή ψεύδη, κουράστηκαν τα αφτιά μας από τις κραυγές. Καιρός για ουσία»

Με συνέχεια και συνέπεια αναφέρεται και στέκεται απέναντι στη ζωή με αισιοδοξία.

«Λατρεύω την πρωινή πάχνη και αφήνω την αλισάχνη να αγγίξει με την αλμύρα της το μυστήριο της ζωής μου»

«Άνοιξε τις φτερούγες σου. Πέτα ψυχή μου! Πέρα απ’ το λίγο του κόσμου που αταίριαστο σου είναι»

Με την ανεξάντλητη δύναμη του ανθρώπου που αγωνίζεται, ανιχνεύει θετικές στιγμές παρουσίας ακόμη και μέσα στον ζόφο της έλλειψης. Άνθρωπος θετικός και αισιόδοξος βλέπει τον ουρανό απ’ την πλευρά που λάμπει, τρυφερή και ευαίσθητη πιστεύει πως η αγάπη αποτελεί τη μόνη δύναμη που μπορεί να κατατροπώσει το κάθε μας βάσανο.

«Όταν το αεράκι της αγάπης χαϊδέψει το πρόσωπο, όταν κοιτάξουμε με πίστη τον καθάριο ουρανό, θα βγάλουμε φτερά θα πετάξουμε, θα ελευθερωθούμε. Όχι, τίποτα δεν χάθηκε»

Μεταβλητός της ζωής ο δρόμος. Άλλοτε εύκολος, άλλοτε δύσκολος, άλλοτε τραχύς αλλά πάντοτε δικός μας και προτρέπει τον καθένα μας ν’ αναλάβει ακέραιη την ευθύνη του και να νικήσει την απραξία την οποία θεωρεί την πραγματική αδικία. Ίσως είναι αφελές να οραματιζόμαστε μια ιδανική κοινωνία. Η ίδια προτείνει μια θεωρητικά απλή αλλά παράλληλα πολύ δύσκολη πρακτική λέγοντας στον καθένα μας να κάνει καθημερινά την αυτοκριτική του και να μην κάνει ποτέ ό,τι δεν θέλει οι άλλοι να του κάνουν. Τον βηματισμό της κοινωνίας τον ορίζουν οι ελάχιστοι, οι εκμεταλλευτές, οι σκληροί, με λόγια ψεύτικα και χαμόγελα υποκριτικά. Ας μην εφησυχάζουμε, ας έχουμε τα μάτια μας και το μυαλό μας ανοιχτά να βλέπουμε το βάθος των πραγμάτων κι ας μη φοβόμαστε.

Τεχνητός είναι ο φόβος, δημιούργημα των ραδιούργων και σ’ αυτόν ποντάρουν ώστε να μην υπάρχει αντίδραση και να μας ελέγχουν. Η συγγραφέας μάς προτρέπει για μια πορεία προς την αντίθετη πλευρά από την πεπατημένη που βολεύει και ελέγχεται από τους λίγους, προς την αντίθετη όχθη που, αν και φαντάζει ως πράξη αδύνατη, αρκεί κάποιος να την πιστέψει. Και πάλι εκτενής η αναφορά της στην αγάπη.

«Είχες περηφάνια και την έχασες σ’ έναν κόσμο που θέλει ν’ αγαπιέται αλλά δεν αγαπά» ή αλλού «Βαθαίνει η αγκαλιά σαν αγαπιέσαι. Μαζί εμείς κάτω απ’ το ζεστό φως του ήλιου σε πείσμα των καιρών».

Τόλμησε τον δύσβατο δρόμο και θα δικαιωθείς. Δρόμοι ανοιχτοί ή αδιέξοδοι, αλήθειες και ψέματα, όλα μαζί είναι η ζωή και μόνο η αγάπη την ομορφαίνει και στο σημείο αυτό αναφέρεται και στον Λ. Τολστόι, σύμφωνα με τον οποίο όλη η ζωή αποτελείται από «σκιά και φως» ενώ συμφωνώντας και με τον Ο. Ελύτη προτρέπει τον καθένα μας για «ιδιωτική οδό», γιατί μόνο αυτό χαρίζει ό,τι στο τέλος απομένει. Αγάπησε πολύ τον εαυτό σου, γιατί μόνον έτσι μαθαίνεις ν’ αγαπάς και τον άλλον. Βλέπει και εξυμνεί με θετικό πάντα μάτι την ομορφιά στη ζωή, αν και γύρω μας υπάρχει η αδικία, το μίσος, ο ατομικισμός, η διάκριση, η αδιαφορία, η υποκρισία και όλες οι αρνητικές έννοιες είναι δυστυχώς σε έξαρση κι οι άνθρωποι λιγότερο υπομονητικοί, επιεικείς και αλληλέγγυοι και περισσότερο σκληροί και ατομιστές. Όμως η ζωή θα είναι πάντα φως και αγάπη.

Είναι ευκαιρία, λέει η Αγγελική, να κοιτάξουμε μέσα μας. Να βρούμε τα θετικά, την ελπίδα, τη δύναμη, την πίστη, την αισιοδοξία, το θάρρος. «Σανίδα σωτηρίας» το βιβλίο αυτό για όσους βρίσκονται στη ζώνη του λυκόφωτος ακόμη και γι’ αυτούς που έχουν περάσει στη γκρίζα ζώνη.

ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

«Χρόνος, μήνες, μέρες, λεπτά» αντίστροφα μετράμε. Αν κάποτε μας βαραίνουν είναι γιατί γέρικη καρδιά αποχτήσαμε. Η σκέψη, η μνήμη, το όνειρο, η αγάπη, η ελπίδα, ο έρωτας είναι άχρονα, αναλλοίωτα, άφθαρτα. Κανένα ρολόι δεν τα μετρά. Είναι ολότελα δικά μας». Στον δικό της ορισμό για το πώς μετριέται η ηλικία λέει «είναι τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες που γελάσαμε με την καρδιά μας, που κλάψαμε με την ψυχή μας, που γονατίσαμε από απόγνωση, που βαδίσαμε με ελπίδα, που δώσαμε και δοθήκαμε στην αγάπη, στον έρωτα… Κοινωνούμε ζωή, που ξεκινάει όποτε εμείς επιθυμούμε, και μετριέται όπως εμείς αποφασίζουμε οδοιπορώντας στο άπειρο, δώρο ατίμητο».
Ενώ για την ελευθερία υποστηρίζει πως είναι «η κάθε μετάβαση απ’ το σκοτάδι στο φως».
Η «Γέννηση» αποτελεί ένα ρεαλιστικό κοινωνικό αφήγημα. Βαθειά τομή αυτογνωσίας και αυτοκριτικής για να απελευθερωθεί το καλό που ο καθένας κρύβει μέσα του και συμπληρώνει «αγώνας εσωτερικός η καλοσύνη». Με τρόπο λυρικό περιγράφει τη μοναδικότητα του έρωτα.
«Στον αργόσυρτο χορό των εποχών οι λυγερόκορμες αισθήσεις ακολουθούν τη μακρινή, την κοντινή μελωδία του έρωτα. Πότε σαν άγουρο παλικαράκι, πότε σαν ώριμος άντρας πίσω απ’ τα φυλλώματα της μνήμης απλώνει το χέρι και προσεγγίζει με χαμόγελο τη ζωή. Όμορφος σαν αυγή, ολοφώτιστος σαν ήλιος και κάποτε σκοτεινός σαν χειμωνιάτικος ουρανός. Τόσο εύθραυστος σαν κλαράκι λυγαριάς, τόσο σκληρός σαν το διαμάντι που δεν κόβεται».

Ακόμη παρουσιάζει τους δυο ερωτευμένους ως «δυο πλάσματα με το φωτοστέφανο της νιότης. Στα μάτια θάλασσες αταξίδευτες, στα χείλη αντίδωρα του έρωτα, στα χέρια το σύμπαν που τους ανήκει». Η σκέψη της τρέχει στις αναμνήσεις, την παιδική της ηλικία που, όπως λέει κι ο ποιητής, είναι η πατρίδα του καθενός παραθέτοντας αληθινές τρυφερές ιστορίες.
Με σκέψη βαθειά και φιλοσοφημένη παραθέτει τους προβληματισμούς της για τη σημερινή κατάσταση:

«Εκλείπει από τη σημερινή εποχή η αυτοκριτική, ο αυτοέλεγχος κι οδηγούμαστε σε μια κατάσταση ενός ιδιότυπου αμοραλισμού. Με κάποιον τρόπο φίμωσε ο σημερινός άνθρωπος τον έλεγχο της συνείδησής του. Η ηθική του ελευθερία ξεκινά και τελειώνει με τα δικαιώματά του μα χωρίς την εξισορρόπησή τους με τις ανάλογες υποχρεώσεις και καθήκοντα. Οι ηθικοί νόμοι οι πανανθρώπινες αξίες του αυτοσεβασμού, του αλληλοσεβασμού, της άρνησης της μισαλλοδοξίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, του δικαιώματος στο διαφορετικό, υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Εκείνο που άλλαξε είναι η κραυγαλέα περιφρόνησή τους τόσο που σε καμία άλλη εποχή δεν τόλμησαν οι άνθρωποι να κάνουν».

Επίσης υποστηρίζει πως η ειρήνη δεν είναι η απουσία πολέμου αλλά η συμφιλίωση με τον εαυτό μας και τους άλλους και ότι η ευτυχία δεν είναι υλική αλλά είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, την οικογένεια και τους άλλους και η λύτρωση της ψυχής μέσα απ’ αυτήν.

Οι «Λέξεις στο φως» είναι ένα βιβλίο γεμάτο από αγάπη, ένας οδηγός επιβίωσης στο σύγχρονο σκοτάδι, εφάμιλλο με τα σπουδαία βιβλία «Πλάτωνας όχι πρόζακ» του Λου Μαρίνωφ και τον «Ανθρώπινο λόγο» του Ροζέ Γκαρωντύ. Ένα βιβλίο ειρηνικής επανάστασης που μας δείχνει τον δρόμο που χάσαμε μέσα από την άμετρη και άχρηστη πληροφόρηση και την κατευθυνόμενη ψευδοφιλοσοφία σε λάθος πρότυπα και επιλογές.

Κλείνοντας αποκαλύπτω το μυστικό της:

«Κατηφορίζει το καλοκαίρι. Ακούγονται από μακριά τα βαριά βήματα του χειμώνα, μα ένα μυστικό θέλω να σου πω. Ό,τι και να είναι εσύ κράτησε στο πιο όμορφο μέρος της ψυχής σου το δικό σου καλοκαίρι που έχει μέσα δύναμη να φωτίζει, χαρά να μοιράζεται, αγάπη να δίνει και τη σοφία πως κάθε εποχή είναι εδώ για να τη ζήσεις, να δημιουργήσεις, να τη χαρείς γιατί είναι η δική σου ζωή. ΜΟΝΟ δική σου!»

Φθινόπωρο 2019
Νίκος Μυλόπουλος



ΦΕΡΤΑ ΥΛΙΚΑ


αναγνωρίζω τη βροχή
από το χώμα που λασπώνει

αναγνωρίζω και το δάκρυ
στις μετρημένες χαρές
που μας κατασπαράζουν

στους αδένες των ματιών μας
κατοικεί η προσμονή
για μια αχόρταγη άνοιξη

αλήθειες,
του ψέματος είστε το κέλυφος
θα τιμωρήσω το μασκάρεμά σας
ξεφλουδίζοντας το δέρμα μου
μ’ έναν σουγιά
το αίμα είναι η μόνη αλήθεια

κουβάλησα στα χέρια μου
όσα φερτά υλικά
μπορούσα να κρατήσω
χώθηκα σ’ έναν λάκκο
και βλαστήμησα
τη μνήμη που με σκέπασε
και λίγο λίγο
μ’ αφανίζει


ΠΡΩΙΝΗ ΚΑΜΠΑΝΑ


«δραπετεύω» είπε
πρόσθεσε μια σκηνή
στον προκαθορισμένο ρόλο της
αυτοσχεδίασε
στον ίσκιο της Ιτιάς
με τη μακρά παράδοση
και μ’ όσων οδοιπορούν τον φόβο
καθώς γεννήθηκε στις ρίζες της
της Ιστορίας
ο βαθύτερος ύπνος

οι φτέρνες της
λυθήκαν απ’ το χώμα
κι ο λαιμός της
πλέον
προέκταση κλαδιού
κοιτάξτε την
πώς αιωρείται
μια μαριονέτα δίχως αφεντικά

τριγύρω
η σιωπή ατάιστη
γεμάτη αιχμές
τώρα πολιτικολογεί με τα κοράκια




ΟΧΙΑ


καημένε Μάνο,
αχ και να ’ξερες
πως στη δεξιά σου τσέπη
επωάζεται ένα αυγό

χρόνια ψαχούλευες τη φόδρα
κι ούτε που το κατάλαβες
πως έσκασε απ’ τ’ αυγό
η οχιά
κι είναι καιρός,
καημένε Μάνο,
που παρακολουθεί
την καρωτίδα σου


Η ιστορία ξεκινά όταν ο καθηγητής Ρίτσαρντ Μπράουν (Τζόνι Ντεπ) μαθαίνει ότι πάσχει από ανίατη ασθένεια. Την επόμενη στιγμή αποφασίζει να ζήσει το υπόλοιπο του διαθέσιμου χρόνου του ξεπερνώντας κάθε όριο. Θα κάνει την αρχή ξεκαθαρίζοντας λογαριασμούς με οικογένεια και χώρο εργασίας.

Μπορεί το σενάριο του Γουέιν Ρόμπερτς να μπάζει νερά, κατορθώνει ωστόσο να «μιλήσει» άμεσα στον καθένα. Ακόμα και τα κοινότοπα τσιτάτα του άνετου Ρίτσαρντ φτάνουν καθαρά στα αυτιά μας.


Παρά το κάπως υπερβολικό της ερμηνείας του Ντεπ, επιστρατεύοντας τις γνωστές υποκριτικές του μανιέρες, παρά τον στόμφο της φωνής και της κίνησης, στα θετικά συγκαταλέγονται οι συγκρατημένες λήψεις και η στυλάτη σκηνοθεσία, όμοια με την φράντζα του ήρωα στο πλάι του μετώπου ή τη χαλαρή γραβάτα κάτω από το σκούρο γιλέκο.

Τουλάχιστον, η συγκεκριμένη ταινία δεν πουλάει εντυπωσιασμούς. Επιστρέφει στην ασφάλεια των κλισέ, επαναφέροντας το αυτονόητο και το στοιχειώδες ως βασικά συστατικά της δημιουργίας. Και το πιο σημαντικό, λέει όσα έχει να πει μόλις σε 90 λεπτά!


Ο αγώνας για ηδονή πάντα μεγαλύτερος από τον αγώνα για επιβίωση, τα προσχήματα και το ψεύδος των κοινωνικών ρόλων, διαλυμένες ανθρώπινες σχέσεις και στο βάθος το τετελεσμένο του βίου. Γιατί όλοι θα πεθάνουμε. Τίποτα πιο κοινότοπο από αυτό. Μέχρι τότε, πρέπει να ζήσουμε.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA