02/04: Οι εκδόσεις Θράκα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέα ποιητικής συλλογής της Στέλλας Δούμου

02/04: Οι εκδόσεις Θράκα σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νέα ποιητικής συλλογής της Στέλλας Δούμου

Η Βάγια Κάλφα γράφει στο περιοδικό "Φρέαρ" για την πρώτη ποιητική συλλογή της Αντωνίνης Σμυρίλλη "Βλέπω ακόμα παιδικά" (Θράκα, 2017)

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Hans Magnus Enzensberger, Ποιήματα

Ο Πάνος Σαράκης γράφει για τον "Κούκο" (Θράκα, 2016) της Πελαγίας Φυτοπούλου, στην Εφημερίδα των Συντακτών

“Αυγά Μαύρα” στο θέατρο Άρατος, γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

«Σήματα καπνού»: Νάνα Παπαδάκη, Encore - Γυναίκες της Οδύσσειας (Μελάνι, 2016)

Θεοδώρα Σπηλιωτάκη
ΜΟΙΡΟΛΟΙ

«Τα βράδια δεν κοιμάμαι μην τύχει και δω κακό όνειρο»,
έλεγε η γιαγιά όταν αρρώστησε η μαμά.
Ήθελε να κλείσει τα μάτια της πρώτη, όπως επιτάσσει η φύση.
Έτσι, παραφυλούσα τις νύχτες και περίμενα να κοιμηθεί πρώτα εκείνη
αλλά θυμόμουν κιόλας πως δεν έπρεπε να ονειρευτεί κάτι που θα σήμανε κακό οιωνό.

Ήταν το πρώτο παράδοξο που κλήθηκα να λύσω, το πρώτο αδιέξοδο που βρέθηκα.
«Γιαγιά, να σου πω νανουρίσματα για όνειρα γλυκά, να από κείνα τα δικά σου;»
Βούρκωνε και μόνο πότε-πότε μου έλεγε εκείνη κανένα παραμύθι.
Τελικά ποτέ δεν την αποκοίμισα εγώ, ούτε στην ύστατή της ώρα.
Μόνο τη μαμά μου, λίγα χρόνια μετά, χωρίς νανουρίσματα και παραμύθια.
Ο θάνατος δεν αντηχεί σε τέτοια παιδικά ακούσματα.

Χρόνια μετά, το άλυτο εκείνο αίνιγμα και ο φυσικός ρους της ζωής,
που τόσο συγκινούσε τη γιαγιά και όλους τους μεγάλους,
καθόρισαν τη μοίρα μου για συνεχείς επιστημονικές αναζητήσεις.
Τα δε μοιρολόγια μου πήραν τη μορφή, όχι αυτή των ξακουστών μανιάτικων, μα αυτή των
παραμυθιών.
Όπως το μοιρολόι που μόλις διαβάσατε.

---------------------------------------------------------

H Θεοδώρα Σπηλιωτάκη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Έχει την ανάγκη να ζει με χίμαιρες
πατώντας όμως παράλληλα στέρεα στην πρακτική και σκληρή πραγματικότητα. Έτσι,
ακροβατεί μεταξύ χημικής μηχανικής και λογοτεχνίας (τέχνης εν γένει).
 
Ζαχαρίας Στουφής

Ποιητική άνοιξη

1)
Αν δεν σε μελαγχολήσει ο ήλιος...
Αν δεν σε τυφλώσει το φως του...
Αν δεν τον βαρεθείς...
Πώς να γράψεις ποιήματα;

2)
"...και η ποίηση το καταφύγιο"
Απ' όπου κανένας δεν μπορεί
Να μας ξετρυπώσει.

3)
Κάθε άνοιξη τα ποιήματα, 
προτού προλάβω να τα γράψω
Ανατινάζονται μέσα μου.

4)
Όλοι είναι χαρούμενοι για την άνοιξη που φέτος ήρθε τόσο νωρίς.
Μοναχά οι ποιητές βλέπουν το κακό προμήνυμα.

5)
Χρόνια εδώ, σε μια διαλυμένη στάση,
Περιμένοντας την άνοιξη που θα στεγνώσει τους ωκεανούς και θα ξεράνει τα δέντρα.

6)
Τα μπαλκόνια των ποιητών είναι ήσυχα σαν το κενό.

7)
Αυτό που τόσο μοιάζει με άνοιξη
Είναι η μόνιμη εποχή του κάτω κόσμου
Η ανεξερεύνητη εποχή της ποίησης

8)
Δεν μπορεί...
Κάποτε θα βγάλουν και ένα παυσίπονο για ποιητές.

9)
Αν ένας τόνος βρεγμένου χώματος έχει την ελαφρότητα ενός μικρού σύννεφου...
Αν το σώμα αποτελείται από τα σκουλήκια που ήδη έχουν ξεκινήσει να το τρώνε...
Τότε η άνοιξη πλησιάζει

10)
Μπροστά στον ανοιξιάτικο πόνο
Πόσο άχρηστη μοιάζει η ποίηση!

11)
Αχ άνοιξη… ανθίζεις ακόμα και τα νεκροταφεία
Μα όχι τους ποιητές!

12)
Η 21η Μαρτίου, η πρώτη μέρα της άνοιξης, έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια μέρα της ποίησης.
Ποιας ποίησης;
Ποιας άνοιξης;

13)
Ρώτησα τον ποιητή γιατι αργεί φέτος η άνοιξη.
Και είπε ο τραγικός
«Η άνοιξη δεν θα έρθει φέτος, κάτι της έτυχε.»


Ζαχαρίας Στουφής

Η βλακεία των αντιθέτων

Υπάρχει ένα πανάρχαιο σύστημα σκέψης που εγκλωβίζει τον εγκέφαλό μας σε δυο και μόνο εκδοχές του κάθε ζητήματος που καλείται να επεξεργαστεί. Η μία κατεύθυνση της σκέψης μας στρέφεται στο ζητούμενο, ενώ η άλλη στο αντίθετό του. Θα έλεγα ότι είναι δικαιολογημένο το ανθρώπινο μυαλό να παρουσιάζει αυτήν την συμπεριφορά, αφού σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με τον τρόπο που οι αισθήσεις, στέλνουν τα ερεθίσματα στον εγκέφαλο προς επεξεργασία, είναι θέμα κατασκευής δηλαδή. Οι άμυνες του οργανισμού και του μυαλού που ενεργοποιούνται για την αποφυγή μη επιθυμητών καταστάσεων μας βάζουν στην διαδικασία, όταν ονειρευόμαστε κάτι ευχάριστο, αυτόματα να προβάλουμε και την δυσάρεστη εκδοχή του. Αυτά σε πρακτικό, καθημερινό επίπεδο. Το θέμα περιπλέκεται από την στιγμή που ο άνθρωπος δημιούργησε φιλοσοφία και επιστήμες. Μη έχοντας αντικειμενικά εμπόδια να προβλέψει μα μονάχα σε θεωρητικό επίπεδο, κλήθηκε να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα και τις αντιλήψεις του πάνω σε αυτά. Ακόμα κι εκεί προβάλλεται το αντίθετο, είτε υποσυνείδητα, είτε συνειδητά.
Ο πιο καλά εγγεγραμμένος τύπος αντιθέτων στο μυαλό μας είναι το «καλό- κακό» που χωρίς να είμαι σίγουρος για το αν αυτό προέρχεται από την αντίθεση «θεός-διάβολος» φαίνεται να εδραιώνεται πάνω εκεί ολόκληρη η κουλτούρα ή η βιομηχανία (αν θέλετε) των αντιθέτων. Μάλλον, ακόμα δεν έχει απαντηθεί αν υπάρχει τελικά «καλό» και «κακό» ωστόσο, κάποιοι φιλόσοφοι το έχουν επιχειρήσει. Το θέμα είναι πως αν εξαφανίσουμε από την λογική σκέψη το «καλό» και το «κακό» αυτομάτως η ηθική κρίση ελευθερώνεται και ο θεός πεθαίνει μαζί με τον διάβολο.
Η φιλοσοφία των αντιθέτων δεν βρίσκεται κρυμμένη στην ίδια ακριβός την λέξη αντίθετο, αλλά στο πρώτο συνθετικό «αντί». Ο όρος «αντί» έχει πάρει διαστάσεις ανεξέλεγκτες σε μια εποχή που για τον δυτικό κόσμο τουλάχιστον η «θεοκρατία» δεν βρίσκεται στην μόδα ούτε στην εξουσία. Το αντί, είναι τόσο δυνατό και τόσο παντού που εκτός του ότι μπαίνει ως πρώτο συνθετικό μπροστά από κάθε τι που θέλουμε να δηλώσουμε την αντίθεσή μας, αυτόματος προσδίδει και αρνητικό πρόσημο «κακό» στην όποια λέξη-όρο ή έννοια έχει προηγηθεί. Το φαινόμενο αυτό ξεκινάει από την καθημερινότητα και επεκτείνεται στην φιλοσοφία και τις επιστήμες. Κάπως έτσι έχουμε πάντα δύο αντίθετα που το ένα είναι καλό και το άλλο κακό ή πιο απλά ιδωμένα, το ένα δεν είναι κακό και το άλλο δεν είναι καλό.
Το περιοδικό «Αντί» σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης εξέφραζε την αντί-χουντική σκέψη, αντί-καπιταλιστική, εκφράζοντας προοδευτικές αντιλήψεις. Με αφορμή το ιστορικό αυτό περιοδικό που πια δεν κυκλοφορεί, εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν οπωσδήποτε πρέπει να προηγηθεί το κακό για να δούμε το καλό και αν οι πολιτικές μας αναζητήσεις προκύπτουν από τα καταστρεπτικά καθεστώτα. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που η πολιτική τους δράση, καθορίζεται από το ακριβώς αντίθετο «κακό» σε σχέση με αυτό το «καλό» που πρεσβεύουν. Μα επειδή οι καιροί είναι περίεργοι, πρέπει να εξηγηθώ. Το παροδικό αντί ήταν πολύ αγαπητό μου! Μόνο σαν παράδειγμα το αναφέρω…
Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι αντίθετο κανενός. Το κάθε πράγμα και η κάθε έννοια υπάρχει αυθύπαρκτη και μπορεί να αναλυθεί ως τέτοια σε τεράστιο εύρος σκέψης και τα αποτελέσματα να είναι πρωτόγνωρα ή ακόμα και να προκαλέσουν χάος. Ουσιαστικά το θέμα εδώ είναι πως τα συστήματα εξουσίας, διαχρονικά, από την θεοκρατία μέχρι την πολιτική διακυβέρνηση δεν επιθυμούν να ξεφύγουν οι μάζες από την βλακεία των αντιθέτων. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος εφευρίσκει χωρίς λόγο αντίθετα δίνοντας σε αυτά το φορτίο του καλού και του κακού.




Αυτά τα 14 ενδεικτικά παραδείγματα από την καθημερινότητα (θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες ακόμα) δείχνουν καθαρά την ανθρώπινη ανάγκη να εφευρίσκει αντίθετα και να τα διαχωρίζει σε καλό και κακό. Σε μια βαθειά φιλοσοφική πραγματικότητα όμως, τίποτα από αυτά δεν είναι αντίθετο του άλλου και τίποτα από αυτά δεν είναι καλό ή κακό. Ακόμα χειρότερα, αν τα δούμε μόνα τους και αποφορτισμένα από τα «αντίθετά τους» μπορεί και να μην υφίσταται τίποτα από αυτά. Στην φύση σίγουρα δεν υπάρχουν, μα στο ανθρώπινο μυαλό που ακόμα γαλουχείται με την αρχέτυπη και μυθολογική λογική των «αντιθέτων» την οποία στήριξε και στηρίχτηκαν πάνω της οι θρησκείες και οι πολιτικές, σίγουρα υπάρχουν και μάλιστα υπό απειλή.
Όσο ο άνθρωπος θα εφευρίσκει «αντίθετα» που είναι «καλά» και «κακά» θα παραμένει δέσμιος των φόβων του και της ηλιθιότητας του. Θα πιστεύει ότι ένα θερμό χρώμα είναι το αντίθετο ενός ψυχρού χρώματος, διατηρώντας έτσι τον φόβο στην ζωγραφική (δεκάδες είναι τα παραδείγματα και για τις άλλες τέχνες). Μια κατεύθυνση στο χώρο προς τα αριστερά θα πιστεύει ότι είναι αντίθετη της δεξιάς κατεύθυνσης και ως αντίθετο του ταβανιού του σπιτιού του θα θεωρεί το πάτωμα, παρόλο που δεν σχετίζεται η ύπαρξη του ενός από του άλλου. Στην φυσική θα θεωρεί την αντίδραση που προκαλεί η δράση, ενώ είναι μέρος του ίδιου φαινομένου. Το αρσενικό θα είναι αντίθετο του θηλυκού και πάει λέγοντας…
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η ζωή του καθενός από εμάς είναι πολύ μικρή για να την εγκλωβίζουμε μέσα σε μία τόσο λανθασμένη οπτική με την οποία ερμηνεύουμε τον εαυτό μας και τα φαινόμενα. Η βλακεία των αντιθέτων είναι ένα σύστημα σκέψης που δεν μας επιτρέπει να κάνουμε ουσιαστικά βήματα ούτε προς τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ ποιο μάλλον προς τους άλλους. Η βλακεία των αντιθέτων απλώς μας κρατάει στα προϊστορικά μας επίπεδα, όπως τότε, που όχι μόνο δεν επέτρεψε στους ανθρώπους να χτίσουν τον πύργο της Βαβέλ, αλλά ούτε τα θεμέλια του δεν άνοιξαν. Όπως τότε που οι επαναστάσεις δεν άλλαξαν τίποτα γιατί ο επαναστάτης έπρεπε να παραμείνει το αντίθετο «καλό» αυτού του «κακού» που ανέτρεψε.
Η βλακεία των αντιθέτων είναι ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της κοινωνικότητας του ατόμου και της ένταξης του στην κανονικότητα. Κρατώντας το άτομο δέσμιο στην μετριότητα αυτού που λέμε κοινός νους, καθιστά αδιανόητη την αποκοπή του από το κοπάδι προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.









Ο Alexander Gumz γεννήθηκε το 1974 στο Βερολίνο

Alexander Gumz

βάρκες μέσα σου

ουρλιάζεις εδώ και καιρό σε ένα λευκό δωμάτιο. τότε
γλιστρά η φωνή σου μακριά. μεταξύ των χειλιών
ένα στενό σκάφος, έκπληκτο από τη βροχή.
το καλοκαίρι σε επίπεδες επιφάνειες, κι εσύ αφηγείσαι
για τις σταγόνες. τα παράθυρα χτυπούν.
Ποτέ δεν έχεις χρόνο για να αφουγκραστείς,

καταφέρνοντας έναν τόνο ψηλό. οι κινήσεις
ανάμεσα σε εσένα και την κουβέρτα διαστρέφονται
ο χτύπος  παρακάμπτεται. όλα για ένα άκουσμα.

κάπου τρίζουν πόρτες. γονατίζεις
πάνω από αυτό τον ήχο σαν κάποιον που
δεν έχει φλέβες στο πρόσωπο. σαν ένα λουλούδι.

η μεγάλη ρωγμή στο διαμέρισμά σου δεν μπορεί
να σε βοηθήσει. τακτοποιείς τις ζημιές από τα νερά
ενώπιον της στάθμης. μεγάλα κενά στα σχέδια κόστους.

αφού θέλεις να υπογράψεις! αλλά κάτι
γρατζουνιές στο επώνυμό σου, σε κρατούν
στη μέση του δωματίου να αιωρείσαι.



όζον το βράδυ

μου αρέσει που τα βράδια είμαστε πιο ανάλαφροι,
τα πράσινα γάντια μας αφήνουμε στην διάθεση του καιρού.

μου αρέσει η friendly fire  των ραδιοφωνικών σταθμών,
τα χόμπι που περιμένουν στο τέρμα της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας.

αυτός που δεν έχει κήπο πρέπει να σκάψει μέσα από το έδαφος,
ανάμεσα σε στενούς ορίζοντες και τιτιβίσματα πουλιών,

ρίχνοντας μπάλες. Είναι σίγουρο πως η παρέα
των κουτιών μπύρας δεν είναι ούτε στο ήμισυ καλύτερη από παλιά .

αν όλες οι μέρες ήταν Σάββατο θα κατασκήνωναν οι ευρισκόμενοι
δύο φορές. μου αρέσει πολύ όταν φυσά δυνατά

πεζοπορώντας στη βροχή, δίχως να έχουν την ικανότητα να με εντοπίσουν
(εγκάρσια διαβατήρια οι σταγόνες). κανένα παιχνίδι

δεν μας συμπεριλαμβάνει. στο λυκόφως
δεν μας σφυρίζει τίποτα στα αυτιά, εκτός από το όζον.


ο τύπος με το κοστούμι πιλότου

φοβάται τους στόχους του. δεν είναι σαφές ποιος τον εμποδίζει
μετά το άλμα. ή ποιός ζαρώνει τα φρύδια του;

προσόψεις εξατμίζονται πριν από αυτόν στην ομίχλη. κάπου
κρέμεται, όπως μια βελόνα, μπροστά σε ένα προβολέα.

το θρόισμα της γροθιάς έχει κολλήσει στο αυτί του,
δεν ενδιαφέρεται όμως για την πυκνότητα των μυών του.

όποιος στην πτήση εναποθέτει τις ελπίδες του, ακούει εκείνος, πρέπει να γνωρίζει
ότι μπορεί ο άνεμος μέσα του να ξεχαστεί.

τα κτίρια έχουν μια σύντομη ζωή.
τα σύννεφα από πάνω τους δεν έχουν σπίτι,

κι όμως βάφονται με κόκκινο. μόνο κάμερες ασφαλείας
παρακολουθούν. αποκαλείται πεπρωμένο,

όπως η βαρύτητα: τα φτερά του σήμερα
θα σταματήσουν να λειτουργούν αλλά μην φοβάσαι.

κουβαλά πάντα μαζί του την διαστρεβλωμένη του γλώσσα
κωδικοποιώντας τον εαυτό του σαν τελευταία λύτρωση.

 ------------------------------------------------------------

Ο Alexander Gumz γεννήθηκε το 1974 στο Βερολίνο. Σπούδασε φιλοσοφία και Γερμανική φιλολογία. Από το 2006 είναι υπεύθυνος του φεστιβάλ ποίησης του Βερολίνου. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές.

 Γιώργος Καναβός
Τρία ανέκδοτα ποιήματα


Ανατέλλον Ψύχος

Όλες οι προσευχές μου
κατέπεσαν στο ρηχό..
το μάτι που δεν επαναπαύεται
η άρπα, στο κλειστό δωμάτιο
το δύσχρηστο δέος της έξης
το άκυρο μένος των ηττημένων
Χάθηκες
Μα οι εκλάμψεις της απουσίας Σου
δεν γίνεται να αναπτερωθούν
Ιδεατά χαϊδεύω, εντός μου
το στίγμα της περιφρόνησης
το είδωλο του Αρχαγγέλου
στο παράθυρο της Ανατολής


Στοχασμός, αντί Ήλιου

Η τοξικότητα της
αλαζονείας
και η γαλήνη των
ενοχών
που μου δώρισες

Ρωγμές στον θόλο
της ηττημένης
συνείδησης


Γη των Ρόδινων

Και των ασάλευτων
αντιμνήσεων
στης κοσμικής πυράς
τις όχθες
ηττώμαι· διαυγώς.

Αθηνά Μελή
Ποιήματα



Φυγή

Τοξικοί άνθρωποι
Τοξικές σκέψεις
Τοξικές ζωές

Βασανιστική είναι αυτή η αγάπη με την δήθεν ελεημοσύνη της
Μακριά της γυμνοί κολυμπάμε
σε γυάλινα νερά ανακούφισης που σπάνε στα κορμιά μας.

Στους βυθούς του πόθου η αναμονή λυσιμελής μας φιλά
Εκείνο το καλοκαίρι είπες
το φιλί δεν είναι άλλο παρά το δυναμό της καρδιάς.

Στο παραπέτασμα του χρόνου μας
ξεκούρδιστα κρέμονται τα ξυπνητήρια
και ο ήλιος σταματάει στην τροχιά του
Δεκαετίες θα κυλάνε αργοπορημένα
και τα καράβια της ελπίδας θα περνάνε αθόρυβα
χωρίς παράπονο στα πανιά τους.

Τολμηροί ταξιδευτές
ψηλά στο κατάρτι με τις σκέψεις θα ανεμίζουμε
και στο αμπάρι
στοιβαγμένες παλιές αποσκευές και πλακάτ
θα κοιμούνται
μαζί με κάτι ρούχα σαν παραισθήσεις
και δράματα παροδικά
καθώς θα κρατάμε αγκαλιά την άγκυρα της ψυχής μας.

Θα έρθεις μαζί μου;


~ ~ ~


Μέσα στα πλήθη


Σ' ακολουθώ σε πορείες

και δρόμους με φώτα που καίνε
Βήματα πολλά
χέρια

φωνές και βλέμματα
πανό

συνθήματα και πλακάτ


Εσύ μόνη 
στη γωνιά της μοναξιάς σου

αναρωτιέσαι, που πάς;

Κρατώ μια φωτογραφική μηχανή
αυτή που μου χάρισες
το καλοκαίρι εκείνο που αγκάλιαζε

τα τρίχρωμα στιγμιότυπα της χαράς σου


Απαθανατίζω τη μορφή σου
το γερμένο κεφάλι
τα ανάκατα μαλλιά
το βλέμμα του απείρου
το ελπιδοφόρο του χαμού

Μιλάς με τη φωτιά
φωτίζεται το πρόσωπο σου
χιλιάδες φορές αντανακλάται
στις βρόχινες σταγόνες
που σπάνε μες στα χάη

Χύνονται τα πλήθη με ορμή στις λεωφόρους
ξοπίσω σε αφήνουν
Σ' ακολουθώ
τη σκέψη σου παρακολουθώ
σε οθόνες αδιόρατες
και σε πορείες των βλεμμάτων
Στα πολύβουα σοκάκια
το φως μπερδεύενται με τις σκιές
κάτω από τα πολύχρωμα
υπόστεγα των περιπτέρων
αυτοαναφλέγονται οι λέξεις





Χιλιάδες περιοδικά
ξεφυλλίζει ο αέρας
μές στα μαλλιά σου
όπως χάνεται η στιγμή

Μοναδική απόδειξη της ύπαρξής σου

τα πίξελς
οι αντανακλάσεις του φωτός σου
η φωτογραφική μηχανή σου
η κόρη των ματιών σου
και εκείνο το γελαστό 'μπορεί'
που χάριζες
για να αναθαρρεύονται τα καλοκαίρια
στου χειμώνα το αργοπορημένο προαπάντημα.


~ ~ ~

Πολιτικοί


Γαριασμένα νούμερα
ξεπλένουν και απλώνουν
στης Εσπερίας την αιθαλομίχλη

Ανθρωπάρια λογικής ιδιοτελούς
λογαριάζουν και μετράνε
με άβακες μεσαιωνικούς

Πύργοι υποκρισίας υψώνονται
σε ψεκασμένους με μέταλλα ουρανούς

Κοίτα!

Έρχονται οι υποκριτές
Οι αφέντες παρελαύνουν
με τα σκούρα τους κουστούμια
και τα στόματα τους τα μανιακά
χάσκουν ατμούς ραδιενεργούς
και χημικά

Κάτω από της τρομαγμένης μητρόπολης
των γυάλινων κτιρίων τη σκιά
χάπια ιωδίου καταπίνουν
ψεύτικα χαμόγελα μοιράζουν
και με τα δόντια τους τα χολερικά
υποκρισία και δυσωδία αναμασάνε

~ ~ ~

Δημοκρατικά αποφασίζουν


Βροχή παγερή πέφτει στην Ευρώπη
από τον απόκρημνο βράχο του βορρά
μέχρι κάτω
στην αντιπέρα όχθη του εξαπατημένου ήλιου
κρύα νεροποντή
η υποκρισία

Οι άνθρωποι
σχήματα μελαγχολικά
στις πλατείες
με απογοήτευση κοιτάνε
τα στόματα των παράνομων τραπεζιτών

Χτυπάνε νοερά και με λύσσα
τους παζαρεμένους ιδεολόγους
με τεράστια πλαστικά πανό και πλακάτ

Οι ψήφοι κοφτερό χαλάζι
μάνα βιβλικό πέφτει
και οι αναλυτές
-οι υποκριτές-
μοιράζουν δημοκρατικά
το αποτέλεσμα το προαποφασισμένο.


~ ~ ~

Ποτέ δεν χωρίζουμε

Οι θάλασσες
τα βουνά
τα σύννεφα της σιωπής
και οι ατέρμονοι δρόμοι ανάμεσά μας
δεν μας χωρίζουν


Στο χώρο
η ύπαρξή μας ολόκληρη
αγκαλιάζει τους θύλακες του αέρα
η μυρωδιά μας διαχέεται και πάλλεται
ανεπαίσθητα μας αγγίζει
και οι αποστάσεις χάνονται

Απομακρύνομαι
αλλά σε βλέπω να πλησιάζεις
περπατώ μακριά σου
αλλά κοντά μου έρχεσαι

Κοιτώ το φως που κρύβεται στο κόκκινο
Ανοίγεις τα μάτια
στον ήλιο που δακρύζει
κατάματα αντικρίζουμε ο ένας τον άλλον
και ποτέ δεν χωρίζουμε.













Στάθης Ιντζές, Gadium
ένα ποίημα σε επτά μέρη

isbn 978-618-5155-28-5
σελίδες 32
διαστάσεις 20,5 Χ 13 εκατοστά

Ένας άκληρος περιηγητής γίνεται μάρτυρας επτά διαφορετικών εποχών της ιστορίας.
Επτά ποιήματα, επτά “στιγμιότυπα” της εκάστοτε εποχής,
από τη φοινικική ακμή ως τον ισπανικό εμφύλιο.

Ζαχαρίας Στουφής
Ασκήσεις αυτογνωσίας

1)
Η πατρίδα όλων των ποιητών είναι η Γρανάδα, γι’ αυτό και όλοι οι ποιητές, κάποτε θα επιστρέψουν εκεί για να δολοφονηθούν.

2)
Όσο και να καμουφλάρεται ένα φασιστικό καθεστώς, ο σπουδαίος ποιητής, πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο που θα τους αναγκάζει να τον πυροβολήσουν.
…και θα τους ξεσκεπάζει.

3)
Οι μόνοι που έχουν συνείδηση ότι κάποια μέρα θα πεθάνουν είναι οι ποιητές, όλοι οι άλλοι είστε αθάνατοι!

4)
Επιλέξτε το ποίημα ή τον στίχο που θέλετε να μπει πάνω στον τάφο σας και τότε, πολλές από τις ηλίθιες σκέψεις που κατοικούν στο μυαλό σας, θα το εγκαταλείψουν.

5)
Για σένα που τώρα ξεκινάς την ποιητική σου σταδιοδρομία, αξίζει να ψάξεις να δεις με ποιους τρόπους και υπό ποιες συνθήκες πεθαίνουν οι ποιητές. Καλό είναι να ξέρεις τι σε περιμένει…

6)
Το περπάτημα, είναι πολύ ωφέλιμη άσκηση για τον ποιητή, και ειδικότερα οι περίπατοι, μέσα στα νεκροταφεία. 
 
7)
Ένα βιβλίο που θα πρόσφερε πολλά στην ελληνική ποίηση, αλλά και σε πολλές επιστήμες, θα ήταν αυτό που θα συγκέντρωνε τις αποχαιρετιστήριες επιστολές των αυτοκτόνων. 
 
8)
Οι ποιητές είναι από τους λίγους που παίρνουν την τέχνη τους στον τάφο, μονάχα που, δυστυχώς δεν μπορούμε ακόμα, παρόλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα να διαβάσουμε την ποίηση που γράφεται στον Άδη. 
 
9)
Εντάξει, μπορεί να είναι πολλά τα λεφτά και μπορεί η πίεση να είναι αβάσταχτη, όμως πριν περάσεις στο αντίπαλο στρατόπεδο, ποιητή, για σκέψου λίγο και την αυτοκτονία.

10)
Το ποιο αστείο για έναν ποιητή είναι η δόξα που μπορεί να γνωρίσει εν ζωή. Το πλέον θλιβερό είναι η δόξα που μπορεί να γνωρίσει μετά θάνατον. 
 
11)
Θα βάλω μια αγγελία στη εφημερίδα που θα λέει:
Ποιητής αναλαμβάνει την συγγραφή επιτύμβιων επιγραμμάτων. Απαραίτητο το βιογραφικό του νεκρού. Τιμές τραγικές. 
 
12)
Βρικόλακες υπάρχουν και δεν είναι οι νεκροί, είναι κάποιοι ποιητές –ολοζώντανοι- που ποτέ δεν το αποδέχτηκαν πως είναι ποιητές.

13)
Οι ποιητές ξέρουν πως δεν υπάρχει ούτε άλλος, ούτε καλύτερος κόσμος
Γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν υπάρχει καν κόσμος.

14)
Το παρήγορο είναι πως όταν οι ποιητές πεθαίνουν παίρνουν στον τάφο και τις εμμονές τους.

15)
Ακόμα και αυτό...
Θα πρέπει να το κάνεις μόνος σου "ποιητή"
Αφού ξέρεις καλά πως ούτε ο θάνατος δεν θα έρθει να σε πάρει.


Αφροδίτη Λυμπέρη, Τέσσερα ποιήματα

Ταχυδρομικός κώδικας
Ζω στον κορμό
του δέντρου
που φύτεψαν οι γονείς μου
λίγο πριν μάθουν
πως εκεί
θα κατοικούσα
μαζεύοντας καρπούς
πουλώντας τον ίσκιο
και τραγουδώντας
τα λάθη των κορμιών τους.

Lungo
Να τραγουδώ
στον πάτο
του φλιτζανιού σου
τις καλημέρες
που πνίγονται
στα μοναχικά λαρύγγια

κι εσύ
σκεπτόμενος την ζάχαρη
που ακρίβυνε
με μια γουλιά
αδιάφορη
όλο μου το είναι
να καταπίνεις.





Οδοιπόρος μόνος
Κι είχαμε ένα αυτοκίνητο
ανοικτό
κι εσύ κοιτούσες τα φανάρια
κι εγώ
μετρούσα
ρωγμές
και λακκούβες
και τρομαγμένα αδέσποτα
και πινακίδες δίχως όνομα
και πεζοδρόμια άδεια
και πεζούς ν' ακροβατούν
στις νησίδες
και στις βρισιές σου
τα τικ τακ των φλας
και τα σταμάτα ξεκίνα
και τα σου μιλάω
είμαι εδώ με ακούς
και τα σύνελθε
κι εσύ σταμάτησες
στην άκρη του δρόμου
κι έγειρες και με αγκάλιασες
κι άκουσες την ανάσα μου
στο αφτί σου
όλα μαζί
αν τα αθροίσεις
κάνουν μια αλήθεια
μια ανάμνηση
μια συνήθεια
ένα γιατί
-έρχεται η ανάσταση-
και τα φανάρια μας κοιτούν
και τα φανάρια μας προσέχουν
κι εσύ με κοιτάς
γελάς
προσοχή
προσοχή
όλα κι απόψε
γράφονται
για να σε δω
να σπας
δίπλα μου
γυαλί να γίνεσαι
ολοζώντανο
ψέμα.

Με λένε καμία
Ποιος αντέχει επάνω της
να σέρνει το κορμί του
φαύλα 
να το ματώνει
να σήπεται
και να γλιστρά
ηδονικά
στις σχισμές
της παλάμης της
να πνίγεται
στις οπές των ματιών της
να πονάει
σκαρφαλώνοντας
τις χαρακιές
των χειλιών της
χωρίς να προσδοκά
κάπου κρυμμένο
κάτω απ' τα σεντόνια
μέσα στις σελίδες
έστω
ένα
ανάξιο
τέλος;


 
Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου
Το Μύδι

Υπήρξαν κι άλλοι άντρες, σίγουρα. Ήταν σαν η γλώσσα μου να εξερευνούσε ένα κλαδάκι με κόμπους, να αναπηδάει πάνω απ’τη ράχη ενός τετραδίου σπιράλ, να περιμένει μάταια την πρωινή δροσιά να γλιστρήσει από ένα φύλλο και να πέσει στο άνυδρο στόμα μου.
      Μ’αυτόν ήταν διαφορετικά. Ήταν σα να έδινα το φιλί της ζωής σ’ένα μπαλόνι γενεθλείων. Μια δροσιστική τσίχλα, σταγόνες κανέλας ή μέντας να ραντίζουν το στόμα μου καθώς σπάει, να ξυπνάνε τις αισθήσεις. Ή ένα σοκολατάκι με γέμιση λικέρ. Η γλώσσα μου να βουτάει σ’ένα ποτήρι με coca cola, χιλιάδες μικροσκοπικά ψαράκια να την κεντάνε. Τα Pop Rocks να σκάνε στο στόμα μου σαν πυροτεχνήματα. Πάντα αναρωτιώμουν αν όλα αυτά θα  ανατίναζαν το στομάχι μου.
      Μου άρεσε να τσιμπάω με τα χείλη μου λεπτές τουφίτσες των μαλλιών του, να δοκιμάζω την αντοχή τους με τα δόντια μου, να μετράω τις βλεφαρίδες του, να υπολογίζω το μήκος τους, να τις τεντώνω, να πιπιλάω το λοβό του αφτιού του σαν άγουρο σταφύλι, να ψηλαφίζω τις γραμμές στις παλάμες του και τις μικροσκοπικές κουλούρες και αλυσίδες που βρίσκονται στον καρπό του, μετρώντας τις θηλιές.
      ‘Κοίτα. Θα σου τα πω με το δικό σου τρόπο,’ είπε μια μέρα και δίπλωσε τα χέρια του μπροστά απ’το στόμα του σαν να προσευχόταν. Καθόμασταν σε μια καφετέρια κοντά στο σπίτι μου. ‘Έτρωγα αμύγδαλα μέσα από ένα σακουλάκι που’χα αγοράσει απ’το περίπτερο και αυτός έπινε το μαύρο espresso του. ‘Είσαι σαν το μύδι για μένα. Καλογυαλισμένο και γοητευτικό απ’έξω - το όστρακο ανοίγει εύκολα αν είσαι προσεκτικός και δεν κόψεις τα χείλη σου στα αιχμηρά άκρα, μαλακό και εύπλαστο στο εσωτερικό, ενώ στριφογυρίζει σαγηνευτικά και παίζει με τη γλώσσα, αλλά είναι τόσο δύσκολο να το καταπιείς. Ποτέ δεν μπόρεσα να ξεφορτωθώ την αίσθηση ότι θα με πνίξει στο τέλος. Λυπάμαι.’ Πήρε μια τελευταία γουλιά απ’τον καφέ του, σήκωσε το σαγόνι του ψηλά και έφυγε με βήμα γοργό.
      Σταμάτησα να μασάω. Τα αμύγδαλα πικρά στο στόμα μου, στάθηκαν στον οισοφάγο μου σαν άμμος. Ήθελα να τον προλάβω, να τον αρπάζω απ’το T-shirt του, να τον ρίξω στην καρέκλα και να τον φτύσω στη μούρη. Με το δικό του τρόπο. Ήθελα να του πω ότι κι αυτός ήταν μύδι για μένα. Από εκείνα που δεν ανοίγουν στο βράσιμο γιατί είναι ήδη νεκρά. Ήθελα επίσης να του πω ότι είμαι συνηθισμένη να βλέπω μπαλόνια γενεθλείων να στριφογυρίζουν το πλαστικό, βρώμικο στόμα τους μακριά απ’τα χείλη μου και να ξεφουσκώνουν κλαψουρίζοντας. Και επίσης ότι η coca cola και τα Pop Rocks απλώς με κάνουν να ρεύομαι. Καμία έκρηξη. Τίποτα.
      Έψαξα για την ημερομηνία λήξεως στο πακέτο με τ’αμύγδαλα. Πουθενά. Είτε ψάξει κανείς είτε όχι, τη βρει δεν τη βρει, πάντα υπάρχει μια ημερομηνία λήξεως. Δεν έχει νόημα να το πασπατεύω, σκέφτηκα και το πέταξα στον κάδο σκουπιδιών. Κάποιες φορές είναι καλύτερα να μην ψάχνει κανείς αυτή την αναθεματισμένη ημερομηνία καθόλου σκέφτηκα και προσπάθησα να αγνοήσω τον πικρό πολτό αμυγδάλου που μούδιαζε και νέκρωνε τη γλώσσα μου.
Παρασκευή 17  Μαρτίου 
21:30
Mosh Pit Booze Bar 
(Κουμουνδούρου 16)

Ποιητική  Perfomance
Συμμετέχουν οι ποιητές:

Θάνος Γώγος
Χρήστος Διαμαντής 
Σταύρος Καρακωνσταντάκης
Γεωργία Κολοβελώνη
Θανάσης Κριτσινιώτης 
Πέτρος Σκυθιώτης
Βάσω Χριστοδούλου
Αντώνης Ψάλτης

23:00
party :
"You shouldn't let the poets lie to you II"
Επιλέγουν μουσική ο Θάνος Γώγος 
και η Ράνια Παπακώστα
μαζί τους η dj Sonic blue 

(ελεύθερη είσοδος)



Σάββατο 18 Μαρτίου 



21:15
Stage 
(Ήρας και Φιλίππου)


Παρουσιάζει ο Γιάννης Μπασκόζος

Τιμώμενη πόλη : Καβάλα

Ποίησή τους διαβάζουν οι :

Γιώργος Αλισάνογλου
Δήμητρα Κατιώνη
Δημήτρης Λεοντζάκος 
Γεωργία Τριανταφυλλίδου

Μαζί τους οι ποιητές :

Φοίβη Γιαννίση 
Στάθης Ιντζές
Δημήτρης Καρακίτσος
Ελευθερία Κυρίτση
Θεόδωρος Μπασιάκος
Σωτήρης Παστάκας
Γιώργος Σαράτσης


Ακολουθεί συναυλία των

 Χειμερινών Κολυμβητών


Οι Χειμερινοί Κολυμβητές σε 5/8 στη Λάρισα.
-
Είναι γνωστή η σχέση των Χειμερινών Κολυμβητών με τη Λάρισα. Πολλά από τα πρώτα τους τραγούδια γράφτηκαν εκεί μεταξύ 1970 και 1972 κατά την 24μηνη παραμονή εκεί ως σμηνίτη του εμψυχωτή, τραγουδοποιού και ερμηνευτή του σχήματος Αργύρη Μπακιρτζή.
Ο δρόμος «γλιστράει» ανάμεσα στους χαμηλούς
λοφίσκους του κάμπου της Λάρισας, Ο Παγασητικός γράφτηκε σε μια απογευματινή έξοδο, το Καφέ Αμάν ήταν ένα ουζερί στο κέντρο της Λάρισας. Η καντάδα «Κάθε στιγμή η σκέψη μου» γράφτηκε στον σιδηροδρομικό σταθμό της και ακόμη εκείνη την περίοδο γράφτηκαν οι Γερμανίες, το Ποδόσφαιρο στα χρόνια της χούντας, τοΌταν θα ‘ρθεί το καλοκαίρι κ.ά..
Κατά τις απογευματινές εξόδους του ο τότε σμηνίτης κατέφευγε στο σπίτι του Τάκη Τλούπα, φωτογραφίες του οποίου κόσμησαντο εξώφυλλο του πρώτου τους δίσκου, το οπισθόφυλλο του δεύτερου και πολλάένθετα απ’ τους
κατοπινούς.
Στη Λάρισα θα κατέλθουν πέντε απ’ αυτούς και έτσι ονόμασαν το σχήμα Χειμερινοί Κολυμβητές σε 5/8, αφού οκτώ είναι τα βασικά μέλη τουσυγκροτήματος και τα 5/8 ρυθμός που χρησιμοποιούν σε αρκετά τραγούδιά τους
Θα παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα εφ’ όλης της ύλης, τραγούδια από την 35χρονη παρουσία των Χ.Κ. στη μουσική σκηνή με οκτώ δίσκους και άλλα ανέκδοτα.
Όπως γίνεται εδώ και πολλά χρόνια, θα διαμορφώσουν το πρόγραμμά τους ανάλογαμε το ακροατήριο, τη διάθεσή τους αλλά και επηρεαζόμενοι προφανώς από την ιδιαίτερη πολιτική και γενικότερα πολιτιστική συγκυρία.
Το συγκρότημα θα εμφανιστεί στη Λάρισα με την εξής σύνθεση:
 Aργύρης Μπακιρτζής: φωνή
Κώστας Βόμβολος: ακκορντεόν
Μιχάλης Σιγανίδης: κοντραμπάσσο, φωνή
Κώστας Σιδέρης: τζουράς, φωνή
Χάρης Παπαδόπουλος: μπουζούκi

(Προπωληση : Snuff - Hobo -Transistor- Vintage-Mosh Pit προς 10 ευρω . 
Στο Ταμειο : 12 ευρω .

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA