πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Στο Άκη Παραφέλα και την "παρασημαντική" (Εκδόσεις Θράκαα, 2018) το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου στην Ποίηση, του περιοδικού "ο αναγνώστης".
H Κατερίνα Τσιτσεκλή γράφει για την "Ηλεκτρογραφία" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Ζ. Δ. Αϊναλή στο "Στίγμα Λόγου".
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η Μάνια Μεζίτη γράφει για τη "Διώρυγα μεταφύ νεφών" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου.

September: Η σκοτεινή ωδή του Γούντι Άλεν στο Σεπτέμβριο


Ο Γούντι Άλεν αγαπάει τον Μπέργκμαν. Κι αν συχνά ο Μπέργκμαν μοιάζει να μην αγαπάει τον Γούντι Άλεν, ο Άλεν, με το «September» παίρνει τη ρεβάνς και αγνοεί επιδεικτικά τα δύστροπα βλέμματα και τα επίδοξα σχόλια του Μπέργκμαν, αποτίοντας το δικό του φόρο τιμής στη «Φθινοπωρινή Σονάτα» και σε όλους εκείνους τους Σεπτέμβριους που δεν δίστασαν ποτέ να παρασύρουν εσκεμμένα όλα μας τα καλοκαίρια.

Είτε είστε απ’ τους θιασώτες της αντίληψης που θέλει τους μήνες να αποκτούν προσωνύμια αναλόγως των υποτιθέμενων ιδιοτήτων τους με αποτέλεσμα ο Μάρτης να είναι γδάρτης, ενώ ο αμέσως προηγούμενος του Φλεβάρης να μυρίζει καλοκαίρι, είτε απ’ τους θιασώτες της ταύτισης των μηνών με στιγμές και όχι με χιόνια και αέρηδες, ο Άλεν πιάνει στην καλλιτεχνική του φάκα τον ιδιαίτερο -αν όχι δύσκολο Σεπτέμβρη.
Ένα δράμα δωματίου, ένα κάποιο καλοκαίρι και το φάντασμα της «Φθινοπωρινής Σονάτας» να πλανάται υδροκέφαλο και απαιτητικό πάνω από κεφάλι του Άλεν και των ηθοποιών, στήνουν επιδέξια το σκηνικό για έναν από τους πλέον γλαφυρούς κινηματογραφικούς Σεπτέμβριους. Σε ένα εξοχικό σπίτι από σπόντα της τύχης και της ελευθεριότητας του καλοκαιριού, θα βρεθούν μάνα (Diane), κόρη (Lane) με τους εκατέρωθεν συντρόφους, (Lloyd, Peter), ένας γείτονας (Howard) και η κολλητή φίλη της κόρης, (Stephanie). Το ερωτικό γαϊτανάκι δε θα διστάσει να εκμεταλλευτεί τη θερινή απομόνωση της εξοχικής κατοικίας και να μπλέξει αδυσώπητα στα δίχτυα του πρωταγωνιστές, ενώ ταυτόχρονα η άφιξη της μάνας θα καλέσει μοιραία σε οδυνηρές συνειδητοποιήσεις.

Κι αν ο Γούντι Άλεν δεν κατάφερε ποτέ να γίνει Μπέργκμαν στη θέση του Μπέργκμαν, εδώ, τα ψήγματα του κοσμοαγάπητου γουντιαλενισμού χάρισαν στην κινηματογραφική ιστορία μια ταινία ερωτικό ραβασάκι στον μεγάλο Σουηδό, που ,όμως, τελικά βρίσκει τη δική της φωνή όχι στη μάνα μας, αλλά σε όσα μας παίρνει πίσω ανελέητα το φθινόπωρο. Κι αν η επικαιρότητα της τέχνης είναι συχνά άλλοθι –εν είδει της περίφημης δίαιτας «από Δευτέρα»- για την επ’ αόριστον αναβολή μιας ταινίας για κάποιο Μάρτιο ή Ιούλιο, ο Άλεν στήνει εδώ μια ιστορία πλασμένη για να αγαπηθεί από έναν βέρο Σεπτέμβριο και να βρει το κοινό της σε όλα εκείνα τα μισοτελειωμένα αποκαλόκαιρα.

Εκείνα τα αποκαλόκαιρα που νομίζουν ακόμα ότι μπορούν να διώξουν το από. Που ακόμα μπορούν και μετράνε παγωτά και μπάνια. Τα αποκαλόκαιρα που είναι παιδιά και νομίζουν πως κρατάνε για πάντα. Αυτά τα αποκαλόκαιρα που θα βάλεις ζακέτα γιατί, εν τέλει, κρύωσες και «τι να κάνεις, δε θα κάτσεις να κρυώνεις» αγγίζει, τελικά, το «September» με ένοχη τρυφερότητα. Τους χώνει βιαστικά τη ζακέτα που ποτέ δεν ζήτησαν και τα αφήνει μετέωρα να μετράνε ακόμα τις ηλιόλουστες μέρες τους.


εκδ. Σαιξπηρικόν


ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ

Μια πολυκατοικία πετάει, χωρίς φτερά. Απλώς είναι στον αέρα.
Δεν είναιτο σπίτι μου. Το σπίτι μου είναι απέναντι. Εγώ το
κοιτάω. Περίεργο. Δεν φοβάμαι. Δεν φοβάμαιτη σκιά του,
φοβάμαι μόνο για τα ρούχα που βλέπω απλωμένα. Μην πέσουν,
από τόσο ύψος δεν θα τα καταφέρουν. Ένα πρωί μπήκα στο τρένο
για να πάω στο τρένο, για να πάω κάπου - δε θυμάμαι που- δεν
έχει και σημασία. Με προσπέρασε ένας παππούς που κρατούσε
στο χέριτου ένα θαύμα. Όχι, ένα παιδάκι. Το είχε πάει βόλτα να
μετρήσουν πόσες φορές περνάει η ζωή και φεύγει, πόσοι
άνθρωποι δεν κοιμούνταιτα βράδια, μα ξυπνούν το πρωί μ’ ένα
γκρι περιστέρι στο στήθοςτους. Όχι εγώ. Οι άλλοι. Οι άλλοι μ’
ένα γκρι περιστέρι. Εγώ είμαι.



ΚΥΚΛΑΔΙΚΟ ΕΙΔΩΛΙΟ

Σε φαντάζομαι άσχημο, μικρό και ανακατεμένο με χώμα. Με
φαντάζομαι όμορφη, ψηλά, με αέρα. Τι πόνος, να πετάω εγώ. Να
φεύγω. Την άνοιξη πάντα εκεί φύτρωνε λίγο χαμομηλάκι. Σε πίνω.
Είσαι μέσα μου,το ξέρω. Στην κοιλιά μου έχεις χτίσει έναν τάφο.


MΑUD WAGNER
the Inked woman

Είσαι η ατραξιόν του τσίρκου. Λυγίζειςτο κορμί μοναδικά,
γυρνάς ανάποδα καιτα σκοινιά δαμάζεις. Αγαπάςτις μικρές πτήσεις,
αυτές που χρειάζονται ώμο αρσενικό, αφού οι κυρίες (ξέρουν να)
υποτάσσουν τα λιοντάρια που αγαπούν. Τα πάνε για νερό,
τα προσκυνούν κι αυτά ησυχάζουν. Τώρα γράφεις μπλε.
Γιατί μπορείς. Γιατί σε δίδαξε αυτός απ’την αρχή τις λέξεις.
Τα ζώα που μετράνε. καιτ’ όνομά σου, γράφεις, στο χέριτο αριστερό,
γιατί είσαι ένα θέαμα φοβερό vα σπας που ξέρεις

Ισλανδία

Θα μεταφερθω στην Ισλανδία
ως σμήνος πουλιών
σαν δυο δεμάτια σιταριού
κάτω απ' τον ήλιο περπατώντας
ως την εξουθένωση, το δέρμα τους
στον ίλιγγο δεμένο
με μαλακές κορδέλες

Λέω: είν' αξιόπιστο
δε σημαίνει αυτό: ασφάλεια

αυτό πραγματικά σημαίνει :
το κορμί μου είναι δεμένο
κι επιπλέω
όπως μια αμοιβάδα
ελεύθερη τόσο όσο
μια ζώνη ασφαλείας
χωρίς
κάποιον που πνίγεται
να διασωζω

Η αδειανη αυτή ουσία
είναι η Ισλανδία :
η χρεια μου
ζεστή να είμαι
Και ριγμένη στο νερό.

Η επιθυμία μου
να σ' αντικρίσω
ανατιναγμενο  απ' του στομαχιού
μου τη βόμβα

τα χέρια μου
κρατουνε κυάλια
απ' την ακτή παρατηρώντας με
σε ανατίναξη
καλώντας με
τ' όνομα μου να ξεχασω.


2)

Ισλανδία

Η επιθυμία να γίνεις πάγος
Να' χεις μονάχα στηρες σκέψεις
και να ψελιζεις μόνο απλές προτάσεις
ώστε να καβαλήσεις έναν βράχο αλατιού βρεγμένου
και να τραφεις απλές νιφάδες βρωμης,

να φορας λεπτές μάλλινες κάλτσες
το ανθρώπινο άγγιγμα να ξεχάσεις
και, μια φορά το μήνα, να επισκέπτεσαι
λευκές αλεπούδες

Θα ήθελα έναν αιώνιο  χειμώνα
Θα θελα την αυλή στο δωμάτιο το δικό μου
να γίνει εκείνου η αυτοκρατορία
Θα εξαπλωθώ στα μαξιλάρια του

και θα τη βάλω να μου πει πως, νεώτερη
θα κάθονταν στα στήθια νεαρών αντρών
και μαζί τους θα παρέμενε
μέχρι η ανάσα τους
κοπεί.


3)

Σου στέλνω από την Ισλανδία γράμμα
εδώ λευκό το καθετί
οπως τα νέφη που είχα αιχμάλωτα
απ' του αεροσκάφους το παράθυρο
όταν ήρθα να σε δω.

Μέσα στη μέρα τα ουράνια έφερναν
στο βόρειο πολο.
άφαντο το έδαφος
στη διάρκεια της νυχτας, το χώμα του εδάφους
έμοιαζε με από άστρα ιστό

Προσπερνω τις καφέ λεπτομέρειες
Το χιόνι ήταν ψέμα μου
Τελικά δεν ταχυδρομω το γράμμα,
Δεν ξεκινώ τον κόσμο να μισω,
Δεν σερνομαι στο κρεβάτι γυμνη
Και δε κλαίω.


4)

Μια σταλιά ο πυρήνας σου
Ιστοί ερεθισμενοι, μαλακοί, απαλοί
Κάτω από σωρό μαχαίρια.

Ένα λευκό πρωί,

Ένα προς ένα θα τα τραβήξω
Όπως τα στηρίγματα  μιας σκηνής
Καρφώνοντας τα στο μέτωπο
Εκείνων που σε σε έχουν ξεσκεπάσει.


Στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού λογοτεχνικού προγράμματος κυκλικών διαμονών «Το καταφύγιο του Οδυσσέα» (συνδιοργάνωση λογοτεχνικό περιοδικό Θράκα – Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών Δήμου Λαρισαίων), η ποιήτρια Urska Kramberger από τη Σλοβενία και η βραβευμένη Κροάτισσα ποιήτρια Marija Dejanovic θα διαβάσουν ποιήματά τους στα Σλοβένικα και στα Κροατικά, τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019 στις 21:00 στον κήπο του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας.

Η ηθοποιός, χορογράφος και περφόρμερ Ρούλα Καραφέρη και η ηθοποιός και σκηνοθέτης Χρυσούλα Χρήστου θα διαβάζουν τα ποιήματα των φιλοξενούμενων λογοτεχνών, μεταφρασμένα στα ελληνικά.

Την εκδήλωση θα κλείσει με ποιήματά του ο ποιητής  Σωτήρης Παστάκας.

 Συντονίζει ο Θάνος Γώγος


Η Urška Kramberger (Ούρσκα Κράμπεργερ) γεννήθηκε το 1993 στο Μάριμπορ. Ζεί και δημιουργεί στη Λιούμπλιανα. Στη Λιουμπλιάνα φοίτησε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα εργαστηριακής βιοιατρικής, συμμετέχει στην διοργάνωση πολιτισμικών εκδηλώσεων υπό την αιγίδα της πλατφόρμας για τέχνη IGNOR και ακολουθεί τον σκύλο της στα ξεχασμένα στενάκια της πόλης. Το 2015 τιμήθηκε με βραβείο στο Φεστιβάλ νέας λογοτεχνίας Urška και ένα χρόνο αργότερα εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή της Η τεράστια μουσούδα της Υδρογείου.





Η Marija Dejanovic (Μαρία Ντεγιάνοβιτς) γεννήθηκε στο Πριέντορ της Βοσνίας το 1992. Μεγάλωσε στη Σίσακ της Κροατίας και κατοικεί στο Ζάγκρεμπ. Το 2018, το χειρόγραφό της «Η ηθική του ψωμιού και των αλόγων» («Etika kruha i konja»), κέρδισε τα βραβεία «Goran» και «Kvirin» για νέους λογοτέχνες. To χειρόγραφο «Εγκάρδιο ξύλο» » («Središnji god») κέρδισε το βραβείο «Zdravko Pucak». Τα δύο βιβλία εκδόθηκαν την ίδια χρονιά και έτυχαν θερμής υποδοχής από κριτικούς και αναγνώστες.
Τα ποιήματα και οι λογοτεχνικές κριτικές της έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά, ανθολογίες και στο διαδίκτυο σε Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία, Σερβία,Ελλάδα,. Ιταλία και Ρουμανία.
Η Ντεγιάνοβιτς έχει πειραματιστεί, διαβάζοντας την ποίησή της συνοδεία μουσικών, όπως η Sara Renar kai o Vedran Peternel σε project όπως τα: «Προσωρινή Συγκατοίκηση με Ανθρώπους» (U privremenom smještaju kod ljudi) και «Πλημμύρα» (poplava) .
Αυτό το καιρό ολοκληρώνει μεταπτυχιακές σπουδές στη θεωρία λογοτεχνίας και παιδαγωγικά.




Η Κοκκινοσκουφίτσα

μια μέρα περίμενα τον εαυτό μου
έλεγα στον εαυτό μου Γκιγιώμ καιρός είναι να έρθεις
και με λυρικό βήμα ερχόντουσαν αυτοί που αγαπάω
και δεν ήμουν ανάμεσά τους
Γκιγιώμ Απολλιναίρ

Πολλές φορές άκουγα από την άλλη πλευρά της πόρτας
πως τον άνδρα τον επιλέγεις με βάση τον πατέρα σου,
αν αυτό ισχύει, μαύρα τα μαντάτα για μένα.
Όταν είμαι ολομόναχη στο διαμέρισμά μου,
βάζω έντονο κραγιόν στα χείλη,
όταν όμως τρέχω πάνω στις ρίζες και
τους αρπάζω στον μανδύα μου, τότε στις γωνίες του στόματός μου
δημιουργούνται σβόλοι, μετά θα έπρεπε να τα
ξανακάνω όλα, από το μάκρεμα μαλλιών που με
περιτυλίγει σαν μεγάλο συμβολικό παιχνίδι της μετενσάρκωσης
θα άρπαζα πάλι έναν πρίγκιπα γιατί δεν με ξύπνησε ο ίδιος
απ'τον υπόγειο ύπνο της λήθης για να με σώσει,
μόνη μου έδεσα αυτόν τον κόσμο από τις τιράντες μου.

Ρηχή αναπνοή σκόρπισε την γοητεία του βραδιού.
Που τελειώνει άραγε η τεράστια μάλλινη μπάλα;
Για να φτιάξεις την Σκουφίτσα, στη Σκουφίτσα δεν αρέσει να ταξιδεύει μόνη.
Οι βουνοκορφές ενώνουν τα χέρια τους αλμυρά, πέτρα με πέτρα
προς τα βουνά, οι κορφούλες κοιτιούνται αμυδρά, ε! Εγώ
πάω προς τον ήλιο, όχι εσύ παλιοχαλβά, άγαρμπο πλάσμα,
που έχεις περάσει άπειρες φορές σ'αυτό το σκιερό μονοπάτι,
καλά κρυμμένη απ' τα βλαβερά βαθιά ντεκολτέ.

Δεν μετέφρασες σωστά τα κεφτεδάκια, στο μεταξύ
είχαμε ήδη φύγει από τα τείχη. Ένας βουβός καπετάνιος πόνταρε
στο μαύρο. Έχω κολλημένα βλέφαρα, γιατί στα κρυφά
έτρωγα το γλυκό από το καλαθάκι και μετά έτριβα τα μάτια μου
όταν χρειάστηκε να κυκλώσω ένα από τα μονοπάτια. Στην αρχή
τα έλυνα όλα στο χαρτί, αργότερα μόνο με
άφησαν να φύγω και μπορούσα να αγγίζω τις μουσούδες.
Δεν ψαρεύω και ξέρεις ότι ποτέ δεν κοιτάω τα χταπόδια στα μάτια,
τα μαξιλαράκια των ζώων γίνονται κρύσταλλο, ενώ εσύ ρίχνεσαι
σαν την κάρτα, το τελευταίο και το πιο ακριβό στον κατάλογο.

Δεν θα μου κάνεις κακό, έτσι δεν είναι; Γιατί μια μέρα βρήκα
τον χάρτη απ' το μέλλον και δεν ήμουν εκεί. Εδώ που θα
έπρεπε να ήταν η χώρα μου, με την λιακάδα της και τις σκιές της, για να μπορεί
κανείς να επιλέγει, ήταν άδειο σεντόνι με χοντρές σταγόνες,
ενώ σιγά σιγά στην επιφάνεια ξεπρόβαλλε το μαρούλι, iceberg της Λιουμπλιάνας.

Ύστερα, όσο προχωρούσαμε στη νύχτα της Παρασκευής με τις κεραίες μας εμπρός,
αισθάνθηκα στα τοιχώματα των κυττάρων μου κάτι περίεργο·

δομείσαι από κόλλα και δεν χρειάζεται καν να είσαι ο εαυτός σου.
/
Μέχρι που να πέσει το κλισέ, κόβει βόλτες
ντυμένο σε βαλτώδες σμόκιν.
Το σκάνδαλο όταν οι κάστες ανακατεύονται
αλλάζει τα χρωμοσώματα σε τρελές
πυξίδες. Οι λύκοι τη μέρα σωπαίνουν,
οι άνθρωποι όχι. Ωραίο ακούγεται, αλλά η παραίσθηση
τρέφεται εις βάρος του δημιουργού της. Κι εγώ
λέω πολλά ψέματα, όπως ο Ίρσιτς· αυτός ότι του
αρέσουν τα αγόρια, εγώ ότι θα έκανα τριγωνάκι και
με γυναίκα, αν και όντως με ψήνει,
είναι μια εμπειρία που μπορεί να σου φανεί χρήσιμη.

Οι γυναίκες θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι είμαστε θεότητες
και να κυκλώνουμε η μια την άλλη, να μοιράζουμε τους συνδυασμούς
πριν εμφανιστούν οι κοκκινίλες μετά το ξύρισμα.
Ένα τιποτένιο τίποτα περπατάει στον δρόμο και ψιθυρίζει
σε ένα άλλο τιποτένιο τίποτα πως του αρέσει
η γυναίκα του. Ένα μπαλόνι δεν μας κάνει τον πλανήτη
και μεγαλείο είναι το να προσβάλεις όσους μπορείς.
Πάλι καλά που μας διδάσκουν πώς να αντιδράσουμε
όταν μας κριτικάρουνε. Μου φαίνεται πως πηγαίνω
σε σχολή που βρίσκεται σε ένα περίεργο καλούπι,
εκεί μας απασχολούνε, αλλά και πάλι βαριέμαι.
Με τις μυτούλες μολυβιών κάνω βελονισμό στον εαυτό μου
για να μπορέσω να κρατηθώ και λέω: «Αυτή είναι η σεβαστή
τρύπα, την οποία μπορείτε να διασχίσετε με δάχτυλο,
βυθίστε την επιθετικότητα στο θωρακικό διάφραγμα
Η ώρα είναι ωχτό το πρωί, σίγουρα κοιμάσαι στο σπίτι ακόμα.
Εμένα πάντα μου άρεσαν οι Joy Division και οι κασέτες.
Μπορούμε και έτσι να ανοίξουμε την συζήτηση για το θάρρος.
Στη κούνια φαίνομαι συγχισμένη, αλλά προς το παρόν αυτό
δεν μπορώ να το εξηγήσω. Έχω ήδη αποθηκεύσει στα
ράφια περιττές φωτογραφίες των σκαλιών, αμφορέων,
χωνακίων, δαχτυλιδίων πέους, χαλαρών καρτ ποστάλ,
αγαλμάτων γάτων και προ πάντων περιττά βιβλία.
Αυτό που έκανε ο Λούις Γουέιν, αυτό είναι!
Άρχισε με τα χρώματα στα ιδρύματα, με ψυχεδέλεια.
Όλα σκορπίστηκαν, πήγαν στις κορφές που μετά καμπυλώθηκαν.
Οι μικροί αφροί εμφανίστηκαν πάνω στην φωτιά, όταν
οι βικτοριανοί βαρέθηκαν τον ρεαλισμό.
Διαρκώς άφραγκοι λόγω της αφέλειάς τους
και εγώ λόγω της ακαθόριστης λαιμαργίας για το διφορούμενο.
Η μέλισσα είναι καλό παράδειγμα της αυθεντίας.
Κάποια στιγμή αναμένω να σκάσει για τα καλά, γιατι έχω και αλλεργία.
Μη φοβάσαι αν τα πράγματα δεν είναι όπως τα περίμενες,
ο συγκαλλυμένα δεσποτικός τόνος του κάθε σύμπαντος τείνει προς το χάος.
/
Και ας είμαστε βρώμικοι menefreghisti
Αρωματίζεσαι πριν πας για δουλειά. Ακόμα
ατενίζω τις ψόφιες μέλισσες κάτω από την ντοματιά.
Ο χώρος της φαντασίας πέφτει στην ξύστρα, εδώ και καιρό
λόγω του ανέμου μένω στην ξύστρα. Στην τομή της αλαζονείας
και συνεχούς αμφιβολίας αγκυροβόλησε το ταλέντο στο γράψιμο· όπως
όλα τα χαρακτηριστικά ευρωπαϊκά ποτά στην Πράγα. Φυσάει απαλά,
μερικές βλεφαρίδες είναι κρυμμένες, όλα αυτά θα μπορούσαν να 'ναι καλοκαίρι.
Ή ένας μυστικιστής στην παραλία, με μακρύ σκισμένο παλτό. Με κοχύλια
μπλεγμένα στις κλωστές ξηλωμένου υφάσματος που προσπαθεί να ακουστεί πιο δυνατά από τους γλάρους.
Πρέπει να εξασκούμαστε κάθε μέρα, ακόμα και αν είμαστε βρώμικοι menefreghisti.
Κρατάμε τους δρόμους για τον εαυτό μας σαν τα δίχτυα των ψαράδων. Βάζουμε και τσάι στο κατάστρωμα.

Το κάθετο φύτεμα διαμέσω των σελιδοδεικτών προβλέπει
πως οι άνθρωποι μπορούμε να επιβάλουμε άπειρες ερμηνείες
σε ένα πράγμα και αυτό μας κάνει να νιώθουμε φοβερά σημαντικοί.
Γιατί πώς ξέρει ο θεός ότι δεν είναι σωστό να πολλαπλασιάζεσαι για την ηδονή;

Και μετά πέφτουν στην γη οι ηδονιστές, τριγυρνάνε ξεδιάντροπα
επαναλαμβάνωντας τα Μάντρας τους περί της μέθης και του χρόνου
που βγάλανε από το ισότοπο του άνθρακα δεκατέσσερα.
Η απόκλιση από την ωμή περιγραφή γεγονότων είναι η δρόσος – όχι η πρωινή –
αυτή που δημιουργείται σε παλιό αμάξι όταν έχει κρύο.
Οι ηδονιστές στην λεπτή άμμο αφήνουν μόνο τα αποτυπώματα των δαχτύλων τους· είναι μετέωροι,
με εκλεκτή σοκολάτα στα μάγουλα, χοροπηδώντας στα ρηχά νερά της ακτής,
συμφώνησαν σήμερα τουλάχιστον να μην πολλαπλασιαστούν.

Ο σκηνοθέτης έφερε τους σελιδοδείκτες για να μπορέσετε να κατανεμηθείτε ανάλογα.
Ταγκό στη Σαγκάη με μπέρτα θα είναι ο τίτλος της ταινίας.
Πηγαίνωντας συλλέγω τους θαμώνες που θα με βάλουν
σε μπουκάλι και θα με στείλουν σαν μήνυμα. Η ένδειξη της έκρηξης;
Κάτω από το καπέλο υπάρχει κύβος, πολλά πρέπει να λυθούν
πριν μπορεσείς να αράξεις και να πάρεις μια ανάσα.

Η ποίηση είναι κολύμπι, η πιο καθαρή μορφή της κίνησης.
Που και που μόνο υγραίνονται τα γυαλιά μου, όταν μου τα χτυπάνε
οι κάβουρες, μα είμαι περήφανη γι'αυτά.

Μετάφραση Lara Unuk.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA