Κατερίνα Μαλακατέ, Η απλή μέθοδος των τριών (διήγημα)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: ο ποιητής και δοκιμιογράφος Κώστας Δεσποινιάδης

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Η Θράκα θυμάται: Τάκης Παπατσώνης, Όνειρο στην άπνοια (Εκλογή Α', Ursa Minor, Β' 'Εκδοση, Ίκαρος 1988)
 
Alfredo Veiravé, Ραντάρ στην καταιγίδα

Και καμιά φορά, όχι πάντοτε, κατευθυνόμενο
από το ραντάρ το ποίημα προσγειώνεται
στην πίστα, στα τυφλά,
                                                (εν μέσω αστραπών)
λικνίζεται κάτω απ’ τη βροχή, και μόλις
σταματούν οι κινητήρες, κατεβαίνουν απ’ αυτό
επιβάτες ανακουφισμένοι από το φόβο του θανάτου
οι λέξεις

 μετάφραση: Στάθης Ιντζές

---

Radar en la tormenta

Y alguna vez, no siempre, guiado por el radar
             el poema aterriza en la pista, a ciegas,
                                         (entre relámpagos)
corretea bajo la lluvia, y al detener sus turbinas,  descienden
de él, pasajeros aliviados de la muerte: las palabras.

Στην ταράτσα του Λίντο την Τρίτη 27 Ιουνίου, στις 21:30, Λάρισα, ο Ηλίας Κουρκούτας και ο Θάνος Γώγος συνομιλούν με τον Σωτήρη Παστάκα ελεύθερα και δημιουργικά, χωρίς σοβαρές αβρότητες και σοβαροφάνειες, στο ρυθμό του έναστρου καλοκαιριού, με αφορμή την κυκλοφορία της δέκατης έκτης ποιητικής συλλογής του Σωτήρη Παστάκα "Αλτσχάιμερ Αρχόμενο" (εκδόσεις Μελάνι, 2017).

εκδ. Μελάνι 


ΜΙΑ ΠΟΛΗ

*

Μια πόλη φιλική
με ποτάμι και γέφυρες,
λεύκες πλατιές,
πυκνές ομίχλες,
μεγάλα καφενεία
μικρά τσιπουράδικα,
μοτέλ με αυτοκρατορικά κρεβάτια
για τα παράνομα ζευγάρια,
δρόμους, δρόμους να τρέχουν
οι διαδηλωτές και οι κουκουλοφόροι.
Φωνάζουν αλλά δεν τους ακούω,
δεν τους ακούτε,
δεν τους ακούνε στις Βρυξέλλες.
Περνάνε οι διαδηλωτές
με τα ταμπούρλα,
τις σημαίες
βουβό πλάνο του Αγγελόπουλου,
σε μια κωφάλαλη πόλη.







*

Περίεργο τι θυμάται κανείς.
Μια σκηνή με πούλμαν στο Μόναχο:
ο ξεναγός μας λέει πώς γεννήθηκε
η πόλη το 1200. «Η δικιά μου
πόλη κτίστηκε τον έβδομο
αιώνα π. Χ.» λέω, κι όλοι υπομειδιάνε
-ακριβώς σαν κι εμένα σήμερα.







*

Αν κάποιος ερωτευθεί στην επαρχία
είναι ικανός να κάνει τα πάντα:
ακόμη και να κρύψει την ευτυχία του
πίσω από δυσάρεστα στιχάκια.







*

Περνάω σπίτι τα περισσότερα
βράδια. Η αφραγκία μας έκανε διάφανους:
κανείς δεν μας χαιρετάει,
δεν αντιχαιρετάμε κανέναν.
Οι φίλοι δεν είναι πια φίλοι μας.







*

Ζω αθορύβως
αποκλειστικώς εις την καλλιέργειαν
του προσωπικού μου κήπου
χωρίς να προκαλώ,  
όπως έζησα στις πόλεις
της αρχαιότητάς μου: στη Ρώμη,
στην Αθήνα, στο Σαν Φρανσίσκο.







*

Βυθισμένος στα χρυσά
μου γεράματα
παίρνω το φάρμακο
πάντα την ίδια ώρα,
ως ενεργός πολίτης
αφοδεύω κανονικώς
καθ’ εκάστην.







*

Έπρεπε να αποδεχθείς
την εξορία σου, Σωκράτη.
Θα είχα κι εγώ παρεΐτσα,
θα σκάγαμε στα γέλια
με τα καμώματα των Αθηναίων,
θα φτιάχναμε μια νέα πολιτεία
στην τρυφηλή πλανεύτρα Λάρισα.







Τριακοστό Έκτο Συμπόσιο Ποίησης
Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών, 1-2 Ιουλίου

Ποίηση και Εκπαίδευση

Ποιητικός Διαγωνισμός για μαθητές Γυμνάσιου και Λυκείου
του Νομού Αχαΐας


Η Ο.Ε. του Συμποσίου Ποίησης αποφάσισε να αφιερώσει το φετινό Τριακοστό Έκτο Συμπόσιο (Πανεπιστήμιο Πατρών, Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο, 1-2 Ιουλίου) στην παραγωγή, μελέτη, διδασκαλία της ποίησης και την όλη ενασχόληση με αυτήν εκπαιδευτικών και μαθητών σε όλες της βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Θα γίνουν εισηγήσεις από εκπαιδευτικούς Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ελεύθερες μικρές ανακοινώσεις και μια Στρογγυλή Τράπεζα εκπαιδευτικών με σχετική εμπειρία στη δημιουργική γραφή στην τάξη. Ενδιάμεσα εκπαιδευτικοί θα απαγγείλουν ποιήματά τους, ενώ στην καθιερωμένη ετήσια παρουσίαση δόκιμων ποιητών θα διαβάσουν ποίησή τους εκπαιδευτικοί ποιητές.
Έμφαση δίνεται στην πρόσκληση και συμμετοχή μαθητών και φοιτητών σε διάλογο γενικά και ιδιαίτερα στη συμμετοχή τους στον προκηρυγμένο Διαγωνισμό Ποίησης, με την υποστήριξη του Τμήματος Πολιτιστικών Θεμάτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας. Στόχος του διαγωνισμού είναι η ενθάρρυνση της ενασχόλησης με την ποίηση, της μελέτης και του διαλόγου γι’ αυτήν και την κοινοποίησή της, ώστε να απελευθερωθούν οι δυνατότητες πού παρέχει η ποίηση στην όλη ψυχοπνευματική συγκρότηση του ανθρώπου, εντελώς ιδιαίτερα στην παιδική και νεανική ηλικία.
Η κριτική επιτροπή έχει αποτελεσθεί από εκπαιδευτικούς και ποιητές (έναν καθηγητή πανεπιστημίου, δυο ποιητές, μία καθηγήτρια και μία Σχολική Σύμβουλο από την Πάτρα, δυο πανεπιστημιακές καθηγήτριες, δύο εκπαιδευτικούς-ποιήτριες και έναν εκδότη-ποιητή από την Αθήνα).
Κάθε μαθητής/τρια μπορεί να συμμετάσχει (ατομικά) με μέχρι τρία (3), ανέκδοτα και αδημοσίευτα, ποιήματα, έως τριάντα στίχους το καθένα, στην ελληνική γλώσσα και με ελεύθερο θέμα.
Θα απονεμηθούν 3 βραβεία και 3 έπαινοι σε ισάριθμους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου (από 1 για κάθε τάξη). Τα ποιήματα που θα βραβευθούν και όσα πάρουν έπαινο, θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα του Συμποσίου Ποίησης και θα δημοσιευθούν στο περιοδικό «Μανδραγόρας». Όλες οι συμμετοχές στο διαγωνισμό θα διανεμηθούν σε ειδικό έντυπο στους συνέδρους.
Τα αποτελέσματα του Διαγωνισμού θα ανακοινωθούν σε ειδική, αυτοτελή συνεδρία του Τριακοστού Έκτου Συμποσίου Ποίησης (Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών 1 – 2 Ιουλίου του τρέχοντος έτους,) την Κυριακή 2 Ιουλίου 2017, όπου θα γίνει και η τελετή βράβευσης, παρουσία εκπροσώπων φορέων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και του Πανεπιστημίου Πατρών, και θα απαγγελθούν τα ποιήματα που θα τιμηθούν με βραβείο ή έπαινο.

Νέα καταληκτική ημερομηνία υποβολής συμμετοχών: 10 Ιουνίου 2017 (με σφραγίδα ταχυδρομείου), α) ταχυδρομικά σε 5 δακτυλογραφημένα αντίγραφα (γραμματοσειρά Times New Roman, μέγεθος 12), με απλή, όχι συστημένη επιστολή, στην ταχυδρομική διεύθυνση του Συμποσίου Ποίησης (Συμπόσιο Ποίησης, Τ.Θ. 1142 26110 Πάτρα) β) και ηλεκτρονικά στην ηλ. διεύθυνση (petro.symposio@gmail.com) έως την ίδια ημερομηνία. Σε ξεχωριστή σελίδα θα αναγράφονται: ονοματεπώνυμο του μαθητή, δ/νση κατοικίας, τηλέφωνο, δ/νση ηλ. ταχυδρομείου, τάξη φοίτησης, σχολική μονάδα, δ/νση και τηλέφωνο σχολείου. Στο φάκελο και στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου θα αναγράφεται η ένδειξη «Για τον Ποιητικό Διαγωνισμό» και η εκπαιδευτική βαθμίδα (Γυμνάσιο ή Λύκειο).
Ο Κένταυρος

Ήρθε από το πουθενά, ουρανοκατέβατος, σαν απρόσκλητη βροχή που κανένας δεν περιμένει. Τους έπιασε -που λένε- στον ύπνο, χωρίς ομπρέλες στη μέση της διαδρομής. Οι πιο τυχεροί βρήκαν καταφύγιο σε παρακείμενα σπίτια και στριμώχτηκαν στα σκαλοπάτια και τους διαδρόμους. Άλλοι έτρεχαν απεγνωσμένα αναζητώντας κάποιο λεωφορείο ή ένα ταξί, καθώς ολοένα πλησίαζε το θηρίο. Δεν είχαν ξαναδεί στα μέρη τους τέτοιο πλάσμα με ανθρώπινη μορφή, τέσσερα πόδια αλογίσια και ουρά. Ο Κένταυρος, όμως, συνέχισε αμέριμνος να καλπάζει, όπως κάθε φυσιολογικό άλογο ή κάθε άνθρωπος θα έκανε εκείνη την καλοκαιρινή ηλιόλουστη μέρα. Άλλωστε, αντίθετα από την κλειστή επαρχιώτικη κοινωνία, εκείνος είχε αποδεχθεί και απολάμβανε τη διπλή φύση του και την αρχοντιά που του πρόσφερε η αρχαία καταγωγή.
Σαν τα άλογα στον ιππόδρομο, με άριστη τεχνική υπερπηδούσε τα αδιάκριτα βλέμματα, τις άναρθρες κραυγές του πλήθους και τα πάσης φύσεως κοινωνικά και πραγματικά που συναντούσε μπροστά του εμπόδια. Ήξερε πως ο προσωπικός του αγώνας, η σύντομη αυτή βόλτα στο κέντρο της τρομαγμένης πολίχνης είχε μια διάσταση οικουμενική. Δεν πτοήθηκε ούτε απ' τις απειλές των πιο τολμηρών ούτε από τον κλοιό που έσφιγγε γύρω του της αστυνομίας. Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός είχε στραφεί εναντίον του. Μοτοσικλετιστές της ομάδας Δίας, τροχαία, πυροσβεστική, ακόμη και ασθενοφόρα ιδιωτικά -για παν ενδεχόμενο- έστησαν γύρω του μια ακατανόητη και παράλογη απειλή. Το ανθρωπόμορφο τέρας πανικόβλητο έβαλε τα δυνατά του και άρχισε να καλπάζει προσπαθώντας εκείνο τώρα να βρει καταφύγιο για να κρυφτεί, ενώ άντρες, γυναίκες και παιδιά βρίσκοντας πάλι το θάρρος τους άρχισαν ένας ένας να βγαίνουν απ' τις φωλιές τους.

Ο Κένταυρος, ασυνήθιστος όπως ήτανε με τις καταδιώξεις, έμπλεξε σαν τον άπειρο κλέφτη μέσα στις πολυκατοικίες και τα στενά, όπου ήταν πλέον αδύνατο να ξεφύγει. Παραδομένος ψυχή τε και σώματι ξάπλωσε στο οδόστρωμα και περίμενε τα βρυχώμενα που ούρλιαζαν γύρω του περιπολικά. Δεν αντιστάθηκε την ώρα της σύλληψης, δεν αντέδρασε, δεν απάντησε στον κόσμο που μαζεύτηκε γύρω του μουρμουρίζοντας και ρίχνοντας βλέμματα μοχθηρά. Σιωπηλός και περήφανος, όπως το προηγούμενο βράδυ, που ξεγελώντας τον φύλακα του μουσείου το έσκασε, οδηγήθηκε πάλι στο μαρμάρινο βάθρο, στην ημίφωτη και ψυχρή αίθουσα με τα υπόλοιπα αγάλματα και τους λιγοστούς πρωινούς τουρίστες για συντροφιά.



Εκλογή Α', Ursa Minor, Β' 'Εκδοση, Ίκαρος 1988

Τάκης Παπατσώνης, Όνειρο στην άπνοια
 
Τί σοβαροί, τί σεμνοὶ ποὺ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ γερόντοι,
ποὺ κατοικοῦνε τώρα τοὺς παγωμένους Οὐρανούς,
καὶ ἡ σοφία τους, τί μεστή, ποὺ γίνεται ἕνα
στὴν ἄσκησή της μὲ τὴ δίκαιη καλωσύνη•
τί καλοπροαίρετοι κι' ἀφάνταστα ἐπιεικεῖς,
σ' αὐτοὺς πιὰ καταφεύγουμε νὰ βροῦμε τὴ γιατριά,
κι' ἂν ὄχι τὴ γιατριά, κάποια κατάπαυση,
κάποια γαλήνη, μιὰ καὶ στεγνῶσαν
τοῦτες οἱ βρύσες, ποὺ μᾶς πλουταῖναν τοὺς κήπους.
Κάθονται γύρω γύρω στὴ φωτιά τους,
καθὼς ἄλλους καιροὺς στοὺς καφενέδες
τῶν λιμανιῶν τους, δέρματα τυλιγμένοι,
λιγομίλητοι, συνοφρυωμένη γερουσία,
προσμένοντας νὰ φτάσει κάποιος ὡς αὐτούς.
Θαλασσινοὶ ἀποτραβηγμένοι, ποὺ ἀκόμη τώρα,
ὅλο καὶ θάλασσα ὀνειρεύονται. Θαλασσινοί,
τόσα ξερόνησα στὴ ζωή μας, τόσους κάβους
κι' ἐμεῖς, τόσα βράχια ἀντικρύζαμε,
χωρὶς νὰ νιώσουμε ποτέ μας ἀπὸ κοντὰ
τὴν πίκρια καὶ τὴ στέγνια τῆς πέτρας:
μᾶς ἔθρεφε ἡ ἁπλοχωριὰ τοῦ πελάγους,
μᾶς γέμιζε τὰ στήθια ὁ ὅποιος ἀγέρας
σημεῖα καὶ τέρατα μᾶς δεῖχναν τὸ δρόμο.
Κάθε ποὺ στρίβαν οἱ καιροί,
τὄχαμε πανηγύρι• ἕνα κουρέλι σύγνεφο
ἔφτανε νὰ πετάξει ὁ οὐρανός,
ἢ νὰ φουντώσει τὸ βουνὸ ἕναν καπνό,
καὶ πλάθαμε ὅλη τὴ μέλλουσα ἱστορία μας.

Ξεραινόταν τὸ ἁλάτι στὰ γένια μας
καὶ τὸ τρίβαμε στὰ δάχτυλα μὲ ἡδονή.

Λὲς καὶ δὲ μᾶς μιλᾶνε πιὰ οἱ θάλασσες.
Λὲς καὶ μᾶς πεισμώσανε γιὰ πάντα.
Τὸ Ρόδο τῶν Ἀνέμων δὲν ἔχει πιὰ τὶ νὰ δείξει,
μαράθηκε, κι' ἀφήνονται τὰ πανιά μας νὰ παίζουν
ἄβουλα καὶ νεκρά• δὲν τὰ φουσκώνει τώρα
τὸ ΙΙνέμα ποὺ τὰ φτέρωνε μέρα καὶ νύχτα
καὶ τάστελνε σαΐτες, γλάρους καὶ θαλασσοπούλια,
κι’ ἀφρολουσμένες γοργόνες.

Πάνω στὸ πέταγμά του,
μαρμάρωσε τὸ περιστέρι.

Κάτι θὰ ξέρουν ἀσφαλῶς γιὰ τὰ δεινά μας
αὐτοὶ οἱ ἀμίλητοι γερόντοι.


Ἀπὸ τὴ Συλλογὴ «ΕΚΛΟΓΗ Α’, URSA MINOR, ΕΚΛΟΓΗ B’».
Ἔκδ. ΙΚΑΡΟΣ Ἀθήνα 1988.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA