πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Στο Άκη Παραφέλα και την "παρασημαντική" (Εκδόσεις Θράκαα, 2018) το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου στην Ποίηση, του περιοδικού "ο αναγνώστης".
H Κατερίνα Τσιτσεκλή γράφει για την "Ηλεκτρογραφία" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Ζ. Δ. Αϊναλή στο "Στίγμα Λόγου".
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η Μάνια Μεζίτη γράφει για τη "Διώρυγα μεταφύ νεφών" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου.

(Σ)ΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
εκδόσεις Μελάνι 

Είναι και το θέμα της γλώσσας («Θαυμαστικό»), της υπαρξιακής αγωνίας («Φωτογραφίες», «Εφηβεία», «Τελετές ενηλικίωσης»), των διαπροσωπικών σχέσεων («ΔΟΞΗι ΚΑΙ ΤΙΜΗι»), της αυτοαναφορικής ποιητικής γραφής («Ποιήματά μου», «Η αγωνία της γραφής»), της συνομιλίας με άλλους δημιουργούς («Του Χάρη», «Κωνσταντίνος Θεοτόκης») κτλ. αλλά αυτό που κυριαρχεί στο πρώτο μισό της συλλογής και αυτό που επανέρχεται σποραδικά στο δεύτερο μισό της συλλογής είναι το θέμα της αγάπης, στο οποίο θα ήθελα – δίχως σε καμία περίπτωση να υποτιμώ όλα τα άλλα – να επικεντρωθώ με το σύντομο κριτικό σημείωμά μου. Λέω, λοιπόν.

Ένα πανταχού κυρίαρχο εσύ δονεί, κινεί και εμπνέει τη γραφή. Κάθε ποίημα, ή τουλάχιστον τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής, είναι και μια έκφραση λατρείας, μια ομολογία αγάπης, μια δήλωση αφοσίωσης. Το ποιητικό υποκείμενο θύει την ποίησή του στον βωμό του εσύ, απ’ όπου πηγάζει ο λόγος και η δικαίωση της ποίησής του. Οι λέξεις δεν είναι απλό μέσο ανακοίνωσης αυτής της αγάπης. είναι το πεδίο άσκησης, ο χώρος διερεύνησης, εντέλει είναι η αρτεσιανή πηγή της.

Ο ποιητής λαξεύει, σκάβει, σμιλεύει τις λέξεις των ποιημάτων του, σαν να προσπαθεί να τις αποκαθάρει απ’ την υποκρισία, απ’ τον ψεύτικο συναισθηματισμό, απ’ τα περιττά εννοιολογικά λίπη. Κι έτσι άδολες, αθώες και αγνές παιδούλες να τις παραδώσει στην εμπειρία ενός πρωτοφανέρωτου αισθήματος απ’ όπου αρδεύει τον ποιητικό του λόγο. Τα πιο πολλά απ’ τα ποιήματα της συλλογής είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας επεξεργασίας.

Εν ολίγοις, το ερωτικό θέμα είναι εδώ αρμονικά συνταιριασμένο με το γλωσσικό θέμα. Υπάρχουν, υφίστανται, εξελίσσονται από κοινού σε μια σχέση αμοιβαιότητας. Η γλώσσα αναζητά το περιεχόμενό της, ο έρωτας αναζητά τη μορφή του και ο ποιητής αναζητά μια άλλη ματιά απέναντι στον κόσμο. Το ποίημα προκύπτει ως συνένωση μορφής και περιεχομένου, αλλά κυρίως ως μια άλλη ποιητική στάση απέναντι στην πραγματικότητα. Ο καταληκτικός στίχος «εγωσύ» του ποιήματος «Η λέξη» είναι η κορύφωση της διπλής αυτής, γλωσσικής και ερωτικής, διαδικασίας μέσα απ’ την οποία μια νέα βίωση της πραγματικότητας αναφαίνεται ή ακόμη καλύτερα μια νέα κοσμογονία περιεχομένων και μορφών αναφύεται. Το «εγωσύ» είναι ο ιδρυτικός της λόγος, το ποιητικό και φιλοσοφικό της αγκωνάρι.

Ομοίως αρμονικός είναι ο συνδυασμός που αναγνωρίζω και σε δύο ακόμη τινά.

Ο ποιητικός λόγος συναιρεί το συγκεκριμένο με το αφηρημένο, το προσωπικό με το διυποκειμενικό. Εκκινώντας από ένα ορισμένο πάντα εσύ, σαν να το ξεχνάει στη συνέχεια αφήνοντάς το ασχημάτιστο, απρόσωπο και ανώνυμο για να μιλήσει, τελικά, για κάθε εσύ. Έτσι, δυνάμει αποδέκτης του ποιήματος είναι κάθε εσύ και δυνάμει συγγραφέας του ποιήματος είναι κάθε εγώ. Το βίωμα του δημιουργού συναντά ή παρακινεί το βίωμα του αναγνώστη σε μια από κοινού ερωτική απεύθυνση, που κατά τα άλλα διατηρεί πάντα τον χαρακτήρα της χαμηλόφωνης συνομιλίας ανάμεσα σ’ ένα ορισμένο εγώ και σ’ ένα ορισμένο εσύ.

Ο ποιητικός λόγος είναι παρ’ ολίγον δωρικός στην έκφραση, σχεδόν εγκεφαλικός στην εκφορά αλλά λυρικός στη σύλληψη και συναισθηματικός στο περιεχόμενο. Ομολογεί ένα αίσθημα, χωρίς να το φωνάζει, χωρίς να υπερβάλλει στην έκφρασή του, χωρίς να επενδύει την ποιητική υπόστασή του με περιττά γλωσσικά ψιμύθια. Χειρίζεται με τέτοια σιγουριά, εμπειρία και αυτοπεποίθηση τα εκφραστικά του μέσα, ώστε κάθε λέξη να ηχεί δικαιωμένη ανάμεσα στις άλλες και κάθε ποίημα να διατηρεί μέσα στις επιμέρους συνδηλώσεις του ένα ξεκάθαρο νοηματικό περίγραμμα. Διαβάζοντάς τον έχεις την αίσθηση μιας διαρκούς ακροβασίας πάνω σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή αισθήματος και λογικής, λυρικού και δωρικού ύφους, απ’ όπου προέρχεται η αναγνωστική αίσθηση της κατακτημένης ισορροπίας.

Κλείνω με τις απαραίτητες συστάσεις. Ότι δηλαδή αναφέρομαι στην ποιητική συλλογή του Σπύρου Κιοσσέ, Το κάτω κάτω της γραφής, εκδ. Μελάνι, 2018, γιατί στο κάτω στο κάτω κάτω της γραφής αγαπάω, υπερασπίζομαι και εμπνέομαι από κείνες τις γραφές που τόσο ωραία ξέρουν να αγαπάνε, να υπερασπίζονται και να εμπνέουν.


Το βιβλίο της Σάντις Βασιλείου "28 μέρες κάτω από τη γη" εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Θράκα το 2017.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 τίτλων από τις εκδόσεις μας, 
παρουσιάζουμε παλιά και νεότερα βιβλία.
από το βιβλίο:

30 τ.μ.

Το σπίτι είναι τόσο μικρό
Πού να χωρέσει τέτοιες συνθήκες πολέμου
Έτσι, δε ζω πια εδώ
Εδώ
Περιμένω

Τα βράδια δανείζομαι ένα ζευγάρι γκρίζα φτερά
Από τον θυρωρό που κάποτε ήτανε πουλί
Ανεβαίνω στην ταράτσα και χορεύω
Όλη νύχτα φλερτάρω
Mε την ιδέα
Να πετάξω

*** 

βιογραφικό:

Η Σάντι Βασιλείου γεννήθηκε το 1995. Ζει στην Αθήνα και σπουδάζει Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η πρώτη ποιητική συλλογή της "28 μέρες κάτω από τη γη" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θράκα το 2017.

***

από κριτικό σημείωμα του ποιητή Γιώργου Ψάλτη στη bookpress:

Η αίσθηση του βιβλίου είναι αυτή ενός μωρού που μεγαλώνει, μεγαλώνει, παραμένει μωρό, μεγαλώνει, γίνεται μεγαλύτερο από τα έπιπλα και τους ανθρώπους, συνεχίζει να μεγαλώνει, να φουσκώνει, παραμένει ένα γλυκό μωρό, καταλαμβάνει όλο το δωμάτιο, οι τοίχοι εξαϋλώνονται, το πάτωμα και το ταβάνι εξαϋλώνονται, το μωρό, ακίνητο, άγαλμα, χαμογελά, αιωρείται, ακίνητο παρακολουθεί την αδιαφορία όσων πριν ήταν στο δωμάτιο μαζί του.  [...]


Στις 16 & 17 Αυγούστου 2019 στο Κάστρο Βελίκας το φεστιβάλ OPEN NIGHTSdefragπαρουσιάζει ένα διήμερο για τον εορτασμό της Αυγουστιάτικης πανσελήνου με τίτλοΣτο φως του φεγγαριού.
Ένα διήμερο οπου το διακαλλιτεχνικό φεστιβάλ OPEN NIGHTS, στον 4ο χρόνο δημιουργίας, με τον ειδικό τίτλο Defrag (= αποκερματισμός), συνεχίζει τον διάλογο μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού και ανοίγει την εμπειρία σε άλλες, εκτός της πόλης της Λάρισας, περιοχές της Θεσσαλίας και της Ελλάδας.
Στο κάστρο της Βελίκας η βάση του φεστιβάλ θα είναι μια εικαστική έκθεση στον αρχαιολογικό χώρο ανοικτή για το κοινό και τις 2 ημέρες από τις 19:00-24:00 ενώ θα παρουσιαστούν Performances Χορού και Ποίησης και πολύ Μουσική.
Το διήμερο φεστιβάλ τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και είναι μια συμπαραγωγή της ομάδας OFF ART με την  Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας, το Δήμο Αγιάς και την Κοινωφελή Επιχείρηση «Καλυψώ». Υποστηρίζεται απο την Περιφέρεια Θεσσαλίας, την ΠΕΔ Θεσσαλίας, την  Αντιδημαρχία Πολιτισμού Λάρισας,  το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, το περιοδικό ποίησης ΘΡΑΚΑ και το Quartair Contemporary Art Initiatives (Χάγη, Ολλανδία).
Η είσοδος είναι ελεύθερη ενώ παρέχεται μεταφορά στο Κάστρο με λεωφορείο (έναρξη διαδρομών:19:00 /Πλατάνια Βελίκας)
Στην έκθεση παίρνουν μέρος οι εικαστικοί: Zeger Reyers(Ολλανδία), Fab Jonkers(Ολλανδία), Βαγγέλης Βλαχοδήμος (Λάρισα), Άρτεμις Διαμαντή- (μουσική: Θεόδωρος Καρκατσέλας) (Λάρισα), Ιφιγένεια Σδούκου (ποίηση: Στέλλας Νταβαρούκα) (Λάρισα), Λία Σταμοπούλου(Αθήνα), Σοφία Τερζίδου(Μεγαλόβρυσο Αγιάς), Χάρης Τζίκας(Λάρισα), Κωστής Τσιάχας (Λάρισα)
Ποιητές που θα παρουσιάσουν ποίηση δική τους και άλλων ειναι οι:  Jasmina Mukic (Κροατία), Katja Gorecan  (Σλοβενία), Θάνος Γώγος (Λάρισα), Χρήστος Κολτσίδας (Καρδίτσα), Αντώνης Ψάλτης (Λάρισα)
Χορεύουν: Μαρία Κυρμά, Ρούλα Πίκουλα, Λαμπρινή Πολύζου, Βάσω Σουλτούκη, Κατερίνα Χονδρού
Την καλλιτεχνική διεύθυνση, Σκηνοθεσία και Χορογραφία υπογράφει η Ρούλα Καραφέρη.
Χορηγοί είναι το Spitaki Café και  Ηλιάτορας –coffee & snack bar, ενω χορηγοί επικοινωνίας η  Eφημερίδα των Συντακτών και η διαδυκτιακή πλατφόρμα All about Festivals.

Η «Βεγγέρα» της Μαργαρίτας Νταλακμάνη εκδόθηκε το 2017 από τις εκδόσεις Θράκα.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 τίτλων από τις εκδόσεις μας, 
παρουσιάζουμε παλιά και νεότερα βιβλία.
Από το βιβλίο:
Καμιά φορά ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν άνοια. Σε περιμένουν χωρίς αγωνία, δεν έχουν τίποτα να τους στερήσεις πια, καμία ανάμνηση, κανέναν αγαπημένο, κανένα όνομα. Δεν σε ζητάνε ως λύτρωση, δεν μετράνε τον χρόνο, δεν υπάρχει χρόνος. Τον μεγαλύτερο μου φόβο, μη χάσω το μυαλό μου, μη ξεχάσω τα ονόματα των ανθρώπων μου, τα πρόσωπά τους, τις φωνές τους, τον χειρότερο εφιάλτη μου, τον βλέπω σαν την καλύτερη εκδίκησή σου.

*

Από κριτικό σημείωμα του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου που δημοσιεύθηκε στο blog του:

Η Βεγγέρα της Μαργαρίτας Νταλακμάνη είναι ένα από αυτά τα πολύ μικρά βιβλία που μας αρέσει να τα διαβάζουμε μονοκοπανιά, όταν ξέρουμε πως δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας, για να βρεθούμε τελικά να τα πιάνουμε από την αρχή δυο και τρεις φορές στη σειρά, γιατί δεν μπορούμε να τ’ αφήσουμε τόσο γρήγορα κάτω.

*
Βιογραφικό:
Η Μαργαρίτα Νταλακμάνη γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1977. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ

Όχι, δεν εννοώ την περίκλειστη γυάλα του αυτοψυχαναλυόμενου στιχοπλόκου, ούτε την αυτιστική χώρα από όπου η αποφορά μιας πνευματικής ανακύκλωσης καταπατά κάθε έννοια ποιητικής δημιουργίας. Όχι δεν εννοώ τον χώρο του ελιτισμού, της αστικής ευγένειας με ολίγη στιχοποιία, του δούναι και λαβείν ευσήμων άνευ ουσίας, όπου πατρονάρουν λογής μέντορες. Τούτο το ποιητικό άσυλο, υπαρκτό μεν, είναι ανάξιο μνείας και αξίζει της σύλησης.

Μιλώ για το άλλο, το αληθινό ποιητικό άσυλο. Το μόνο που στα αλήθεια υπάρχει. Εκείνο εντός του οποίου η ανθρώπινη δημιουργικότητα γεννά δημιουργήματα. Το ποιητικό άσυλο που χτίζουμε και γκρεμίζουμε με τις επιλογές και τις στάσεις μας καθημερινά, ως άλλο γιοφύρι της Άρτας –και που πλέον το ξεθεμελίωμά του μοιάζει να υπερτερεί και να κινείται ταχύτερα της θεμελίωσης του. Το ποιητικό άσυλο, εκείνη η ου-τοπία, όπου η ανθρώπινη δημιουργία, «φαντασιοφλογισμένη» και «αξαφνοσπαρμένη» δημιουργεί μέσα από τον λόγο, τον ρυθμό, την κίνηση, την τεχνολογία και κάθε άλλο μέσο εικόνες, μνήμες, ιδέες. Μιλώ δηλαδή για τον χώρο που δεν αποτελείται από αίθουσες και πόρτες, ντουβάρια και αυλότοιχους, αλλά από αυθεντικές και ουσιαστικές δημιουργίες της τέχνης και της επιστήμης –αυθεντικές γιατί δεν χτίζονται με κάποιο σκοπό και ουσιαστικές γιατί επιτελούν με την περάτωσή τους πολλαπλούς ανώτερους σκοπούς. Το ποιητικό άσυλο, ο ασύλητος ου-τόπος της ανθρώπινης επινοητικότητας και δημιουργίας. Αυτός ο τόπος δέχεται επίθεση. Όχι επίθεση. Απανωτές επιδρομικές καταδρομές.

Είναι τέτοιες οι μέρες μας: μέρες της χρηστικότητας. Και χρηστικό είναι ό,τι κάνει την αγορά της οικονομίας να κερδοφορεί. Αν κάτι δεν είναι χρηστικό, δηλαδή δεν δημιουργεί κέρδος, είναι το λιγότερο αδιάφορο. Πάντα έτσι ήταν, πάντα αυτός ήταν ο απαρασάλευτος εχθρός των ανθρώπων-ποιητών: η εργαλειοποίησή τους, η υποβάθμισή τους σε χρήσιμα όντα, η μετατροπή τους σε μπαταρίες όπως θα ‘λεγε κι ο τραγουδοποιός των τρισκατάρατων Εξαρχείων. Αυτός ο εχθρός πλέον έχει την πρωτοκαθεδρία. Έχει τον έλεγχο των κινήσεων. Θέτει με την γραφειοκρατική βούλα και την βουλευτική γραφίδα την ατζέντα. Το άσυλο ως προυποθετική έννοια της δημιουργίας, θεωρείται άχρηστο, γιατί η ίδια η δημιουργία σε ένα κόσμο βγαλμένο από κάποιο εγχειρίδιο χρήσης είναι άχρηστη. Ο απρόβλεπτος, μη ελεγχόμενος και επαναστατικός χαρακτήρας που εγγράφεται ταυτοτικά εντός της δημιουργίας είναι ασύμβατος με τους καιρούς. Το ποιητικό άσυλο πρέπει να πεθάνει. Όπου κι αν βρίσκεται. Ακόμα και μες στα πανεπιστήμια.

Γιατί, παρά τις στρεβλώσεις, τις ασχήμιες, και τα ανυπόφορα διαχρονικά προβλήματα του ακαδημαϊκού χώρου, το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί κάποτε περισσότερο και κάποτε λιγότερο ως κιβωτός δημιουργίας, ως ένας ασύλητος χώρος περιέργειας, πνευματικής εμβάθυνσης και διανόησης. Δεν είναι τυχαίο ιστορικά πως όταν οι κοινωνίες έκαναν ένα επαναστατικό βήμα προς τον εξανθρωπισμό τους, πάμπολλες φορές πήραν την φόρα τους από τους χώρους όπου ο προβληματισμός, η γνώση και η νιότη σμίγουν –δηλαδή τους πανεπιστημιακούς χώρους. Η προαναγγελθείσα κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αν απεκδυθεί των αυτονόητων και λογικοφανών επιχειρημάτων της και ιδωθεί με βάση όσα προαναφέραμε, θα μπορούσε να ενταχθεί ως ένας ακόμα κρίκος στην μακριά αλυσίδα των αλλεπάλληλων επιδρομών της οικονομικιστικής θέασης του κόσμου εναντίον της ποιητικής.

Σκεφτείτε: όλες οι έκνομες και κάποτε εγκληματικές ενέργειες εντός του πανεπιστημίου θα μπορούσαν και να αντιμετωπιστούν και να προληφθούν εντός του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου. Το ζητούμενο για το οποίο θα πρέπει αλλάξει ο νόμος και να γίνει πραγματικά ωμός και βαρβαρικός είναι άλλος. Δεν είναι η καταπολέμηση τυχόντων παραβατικών πράξεων. Είναι η καταπολέμηση της δημιουργικότητας ως συλλογική λειτουργία και συνείδηση. Αυτό επιδιώκεται να ξεριζωθεί.

Επιμένω. Η εποχή καταδικάζει το ποιητικό άσυλο και το ξεστελιώνει όπου κι αν βρίσκεται. Ακόμα και στα πανεπιστήμια. Ωμά και προοδευτικά. Προοδευτικά ώσπου να συνηθίσουμε την κοινωνική δυστοπία που έχει αρχίσει να θρονιάζεται στους σβέρκους μας. Μια δυστοπία στην οποία τα πάντα θα κρίνονται μέσω των οικονομικών τους επιδόσεων, ενταγμένα πλήρως στο (μη) αξιακό σύστημα των αγορών. Μια δυστοπία όπου δεν θα χρειάζεται να παρεμποδιστεί η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, γιατί πολύ απλά, δεν θα γεννιούνται ιδέες. Ναι, το ποιητικό άσυλο στην σφαίρα της κοινωνίας είναι εμπόδιο για την πλήρη κονιορτοποίησή της σε μάζα παραγωγών-καταναλωτών χρηστικών προιόντων. Για αυτό νομοθετείται η κατάργησή του, αρχής γενομένης από τα πανεπιστήμια, έναν από τους τελευταίους θύλακες της γνώσης με την λειτουργία που τόσο καίρια επεσήμαινε κείνο το παλιομοδίτικο αριστοτελικό ρητό: «Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει.».

Είναι στην φύση μας η δημιουργία. Κι όταν δημιουργούμε ελεύθερα, όταν στοχαζόμαστε ελεύθερα, όταν πράττουμε ελεύθερα σε ένα αντίθετο προς την ανθρώπινη φύση σύστημα αποτελούμε παραφωνία. Για αυτό έχουμε ανάγκη το άσυλο. Όσοι νιώθουμε ποιητές, είτε στο γραφείο μας, είτε στο αμφιθέατρο μας, είτε στο χωράφι μας έχουμε ανάγκη από άσυλο. Το γνωρίζουν καλά αυτό οι αρχιτέκτονες και οι προγραμματιστές του συστήματος που θέλει να μετατρέψει κάθε ανθρώπινη σχέση σε σχέση υπαλληλική, εξαρτώμενη και ανελεύθερη –δηλαδή σε μη σχέση.

Συνοπτικά. Η επερχόμενη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι μια πολιτική πράξη άκρως συμβολική. Συμβολίζει την λύσσα της αγοράς απέναντι στην αμφισβήτηση της κοινωνίας, το μίσος του μηχανοποιημένου βίου απέναντι στην φαντασμαγορία της ζωής. Ο έλεγχος πάνω σε κάθε τι που παραμένει ανθρώπινο, δηλαδή εν δυνάμει ελεύθερο, απαιτείται εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει άσυλο για κανένα και τίποτα –πλην τραπεζών, μεγάλων επιχειρήσεων και λογής ατμομηχανών της «ανάπτυξης». Και εμείς πρέπει πλέον να ζήσουμε συμβιβασμένοι με αυτήν την νέα κανονικότητα. Μια κανονικότητα, που στο όνομα του αγαθού της ασφάλειας των καταναλωτών-παραγωγών, θέτει σε πλήρη ανασφάλεια την ποιητική και ελεύθερη φύση των πολιτών.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA