πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Στο Άκη Παραφέλα και την "παρασημαντική" (Εκδόσεις Θράκαα, 2018) το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου στην Ποίηση, του περιοδικού "ο αναγνώστης".
H Κατερίνα Τσιτσεκλή γράφει για την "Ηλεκτρογραφία" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Ζ. Δ. Αϊναλή στο "Στίγμα Λόγου".
πολύτιμος υποστηρικτής του Ulysses Shelter
Η Μάνια Μεζίτη γράφει για τη "Διώρυγα μεταφύ νεφών" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου.

Το λογοτεχνικό περιοδικό θράκα θα παραμείνει για μερικές μέρες ακόμα χωρίς αναρτήσεις
λόγω καλοκαιρινών διακοπών.

Σύντομα θα επανέλθει με νέες δημοσιεύσεις και ανανεωμένο site.

Συνεχίστε να μας στέλνετε συνεργασίες στο thracamagazine@gmail.com
                                        




[Όμως]




Μέσα σε δέκα στρέμματα διάσπαρτα μελίσσια

με τα ονόματα Αθήνα, Βενετία, Βερολίνο,

Πράγα, Βαρκελώνη, Λισσαβώνα, Νέα Υόρκη -

ογκόλιθοι που χάνονται στην γεωμετρία

του μέρους που υπερβαίνει το όλον,

μελισσουργοί –χειρουργοί του κλεινού άστεως

υπεξαιρούν τον υπερβολικό όγκο σωμάτων


τα ελευθερώνουν λίγο πριν την άνοιξη

ονειρεύονται την ευτυχία ενάντια στο ρεύμα

το χορτάρι φυτρώνει μες στα μελίσσια -πόλεις

ανάμεσα στα ζωντανά περιστύλια και τους σταυρούς

τουρίστες που είναι μεταβαλλόμενος χρόνος

ξεχύνονται σαν ολιγόλεκτοι νοηματισμοί

στα μνημεία και στα περιγράμματα των φανταστικών

μουσείων -σ’ ένα απογευματινό υπόλοιπο ζωής



μέλι κυλάει στο σώμα μου

αίμα απλώνεται έξω από το περίγραμμα των ματιών



(πρωινό στο Βίλνιους )

μια αλόγιστη ελπίδα με συνεγείρει

κοκκινίζω σε όλο το εύρος της Βαλτικής

χαρτογραφώντας υδάτινα χωράφια

με το παιδικό μου ποδήλατο



που πήγε ο παράδεισος;

που χάθηκαν οι θεοί;



(θυμάμαι τον παππού να λέει:

αν θέλεις το κορίτσι, ξεκίνα και κυνήγα το

μα στον σοσιαλισμό αγόρι μου

φτάνεις μόνο με ποδήλατο

-και στις σύγχρονες πόλεις;

-για εκεί, καβάλα την μεταφυσική του μηδενός )



τελειώνοντας η μέρα, τεμαχίζεται

σε βραδυκίνητη ευτυχία



το μόνο που θέλω είναι να δω τον αγώνα στην τηλεόραση

(σε μια στιγμή αποκλειστικά δική μας)

μια στιγμή που διαρκεί πιο πολύ από την διάρκεια μιας πόλης

(να με λατρέψεις μια φορά με τους δικούς μου όρους)

σε έναν κόσμο όπου δεν είμαστε πια ποιητές

μα ποδηλάτες με γόνατα πρησμένα_



[ εκεί που τελειώνει ο δρόμος, υπάρχει ένας άλλος κόσμος όπου παιδιά παίζουν κουτσό πάνω στο στήθος μου / πριν χαθούν μέσα στο πρωινό χωράφι / προτού φανερώσω το σώμα μου σε μια έκλαμψη κοσμολογίας / πριν τις πρωινές εφημερίδες, κλπ, κλπ]




*από το υπό έκδοση βιβλίο «Κυψέλες» που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κίχλη.



Ποιήματα της Κατερίνας Ζησάκη και του Φάνη Παπαγεωργίου συμπεριλαμβάνονται στο νέο τεύχος του online λογοτεχνικού περιοδικού Libartes σε μετάφραση της Milica Spadijer










H Κατερίνα Ζησάκη γεννήθηκε στη Λάρισα το 1984. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και ιστότοπους. Συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού "Μανδραγόρας", απ’ τις εκδόσεις του οποίου κυκλοφόρησαν το 2014 οι "Ιστορίες απ’ το ονειροσφαγείο", στην τελική λίστα για Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Η "μισέρημος" είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή.







Ο Φάνης Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Σπούδασε οικονομικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και είναι Διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Πλυντήριο άστρων (Εκδόσεις Λογότεχνον, 2013, βραχεία λίστα πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών για το Βραβείο «Γιάννη Βαρβέρη» 2013), Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2016), Διώρυγα μεταξύ νεφών (Εκδόσεις Θράκα, 2018). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ισπανικά, ενώ έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.





Milica Spadijer (1989): γεννήθηκε δύο ημέρες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και ζει τη ζωή της αναλόγως. Αποφοίτησε από τη Φιλολογική Σχολή του Βελιγραδίου και πήρε το πτυχίο της από το Τμήμα Κλασικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής και επί του παρόντος εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή στη Σχολή Δραματικών Τεχνών. Στην ποιητική συλλογή της Šar-planina απονεμήθηκε το βραβείο Mladi Dis ως πρώτο ανέκδοτο χειρόγραφο. Η Milica εργάζεται ως δημοσιογράφος, μεταφράζει από τα ελληνικά, διδάσκει ελληνικά και λατινικά και γράφει για αρκετές ιστοσελίδες ειδήσεων στο διαδίκτυο.


                                              





Mεγάλο Σάββατο





Απόψε θ’ αναστηθεί ο Κύριος

θα πάμε να λάβουμε Άγιο Φως

όλα βαίνουν καλώς.


Μέχρι που εσύ

μ’ αποκάλεσες Γιώργο.


Συγγνώμη, τι είπατε;

Για ποιον μ’ έχετε περάσει;

Πείτε με Κωνσταντίνο, Ντίνο, Νίνο,

Κώστα, Κωνσταντή, Κωστή,

Κώτσο αν θέτε.

Αλλά όχι Γιώργο.

Απελθέτω απ’ εμού τέτοιο ποτήριον.


Από πού κι ως πού

βρίσκεται σ’ αυτό το όνομα η Ετυμολογία μου.

Από πού κι ως πού

πίπτω εγώ σε τέτοια κλητική πτώση.



Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Χριστός θ’ αναστηθεί κανονικά.

Ή μήπως τον λένε Χρίστο;










Το Μαύρο Κουτί



Γράφοντας έρχεται η έμπνευση

κι η γενναιοδωρία των λέξεων

θα τους επιτρέψει να σε ψηλαφήσουν.



Δεν κρατάνε τίποτα κρυφό

δεν κρατάνε τίποτα

που να μην στο πούνε με τ’ ακροδάχτυλά τους.



Κι ας παίζετε μαζί

σπασμένο τη-λέ-φω-νο

επειδή όλοι χώνουν τη μύτη τους

ξέρουν το σωστό για σένα

κι εσύ μες στη φασαρία

κάποτε αδυνατείς ν’ ακούσεις

τι ψιθυρίζει

η ποίηση στ’ ακουστικό.



Σκασμός επιτέλους!

Αφήστε με ν’ ακούσω τον εαυτό μου!



Κι η ποίηση,

το μαύρο κουτί

που θα καταγράψει τα πάντα.



Όπου κι αν πάω

Όπου κι αν πάθω.










Κρυπτονίτης



Καρναβάλι.

Μπορώ να μεταμφιεστώ σ’ ό,τι θέλω.

Γιατί όχι Σούπερμαν!



Μετά το τρελό γλέντι

στήνω καρτέρι έξω απ’ το σπίτι σου

για κατασκοπεία.




Nα τα μας!

Καταφθάνουν τα πιτσουνάκια!



Λέω να εκτοξευθώ πάραυτα σ’ άλλον πλανήτη

μ’ αυτή η έρμη η κάπα μου

δεν είναι αεριοπροωθούμενη.



Μπαίνετε στο σπίτι κρατώντας χεράκια.

(Τι ρομαντικό!)



Από στιγμή σε στιγμή

θα σας ακούσω να πηδιέστε.



Λέω να τον βγάλω έξω

να ‘παιζα

με μουσική υπόκρουση

τους ήχους των ηδονών σου.




Μα νέκρα στ’ αχαμνά μου.




Είναι ν’ αναρωτιέμαι;

Οι φλέβες που καυλώνουν τον πούτσο μου

περνούν πρώτα απ’ την καρδιά μου.










Ορυχείο




Καβάλα σ’ αυτό το ποίημα

βυθίζομαι στ’ ορυχείο

πόνου εκ γενετής εκπορευόμενου.



Λέξη-αξίνα ξύνει.



Εδώ κάτω

εργάζονται νυχθημερόν

οι ακάματοι μεταλλωρύχοι της Ποίησης!



Δεν είναι πως ήθελα να γίνω ποιητής

απλώς συνέβη μια μέρα όταν ήμουνα δεκαεφτά.

Από τότε δεν έπαψα

να σκάβω,

να σκάβω,

να σκάβω,

να σκάβω,

όσες φορές κι αν σκοτώθηκα.



Όσοι εις την Ποίησην ταφήκατε

Ζωήν ενεδύσασθε.











*




Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1981 στη Λευκωσία. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Οι Πέντε Εποχές (Μελάνι, 2012) – βραχεία λίστα βραβείου Γιάννη Βαρβέρη, Υπερκαινοφανής (Μελάνι, 2017) – βραχεία λίστα Κρατικού βραβείου Ποίησης Κύπρου. Είναι δάσκαλος, εκπαιδευτής ενηλίκων, ψυχοθεραπευτής και είναι εξειδικευμένος στο Θέατρο των Καταπιεσμένων.



                                               
                                                               




Κυριάκος Συφιλτζόγλου

Σπίτι παιδιού

Αντίποδες, 2019.





Κριτικό σημείωμα του Παύλου Παρασκευαΐδη



Η παιδική αθωότητα ως γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των ζώντων και τον κόσμο των νεκρών. Η ανθρωπογεωγραφία ανατολικά της Δράμας. Εκλεπτυσμένες νότες αρώματος από έναν τρόπο ζωής περασμένων δεκαετιών. Πεζογραφία και συλλογική μνήμη μάς θυμίζουν με νοσταλγία παλαιότερα παιδικά παιχνίδια, σε αντίθεση με τα σημερινά εικονικά, που ως επί το πλείστον αρχίζουν και τελειώνουν μπροστά σε μια ψηφιακή οθόνη. Το παιδί εδώ βλέπει τον θάνατο ως μια συνέχεια και όχι ως ένα τέλος. Η ιδιόμορφη συμφιλίωση του παιδιού με το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής, αυτό του τελευταίου ταξιδιού. Παρά το βαρύ κλίμα της θεματικής, στο πεζογραφικό κάδρο του Συφιλτζόγλου αποτυπώνεται ανάγλυφα ένας ανοιξιάτικος αέρας σε μια χρωματιστή ύπαιθρο, χάρη στον παραμυθένιο ψυχισμό του παιδιού. Το χωριό (Πλατανιά Δράμας), ο ποντιακός πολιτισμός και η φύση ως ανάμνηση και βίωμα του συγγραφέα στους τελευταίους αποχαιρετισμούς των συγχωριανών του. 

Για όσους γνωρίζουν και την άλλη ιδιότητα του συγγραφέα, αυτή του φωτογράφου, τους δίδεται η ευκαιρία να αποκρυπτογραφήσουν στο διήγημα αυτό την θεματική της φωτογραφικής του τέχνης, καθώς ο συγγραφέας αρέσκεται να αποτυπώνει στον φακό εγκαταλελειμμένες οικίες σε διάφορα περίχωρα της Δράμας. Ο Συφιλτζόγλου προσπαθεί να δώσει πνοή ζωής τόσο στους νεκρούς συγχωριανούς των διηγημάτων του, όσο και στη νεκρή φύση των άψυχων σπιτιών που φωτογραφίζει. Στο πλαίσιο της λογοτεχνικής παράδοσης, ο συγγραφέας πιάνει το νήμα από το προηγούμενο έργο του (Δραμάιλο, εκδ. Αντίποδες, 2018), αλλά και από τη νεότερη λογοτεχνική τάση που επικεντρώνεται θεματικά στις παραδόσεις και τα έθιμα της ημιορεινής και ορεινής ενδοχώρας, τον εμφύλιο πόλεμο, τη μετανάστευση κ.α. βαδίζοντας στο δρόμο που χάραξαν οι ποιητές Μέσκος, Γκανάς και Μπράβος. Άλλωστε στα δύο τελευταία έργα του Συφιλτζόγλου (Δραμάιλο και Σπίτι παιδιού) το λογοτεχνικό αποτύπωμα της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας (δες και Παπαμόσχος, Παλαβός) συνομιλεί με αυτό της Δράμας, καθιερώνοντας πλέον αυτήν την λογοτεχνική τάση στη σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία. 













Ο Παύλος Παρασκευαΐδης είναι εκπαιδευτικός στη μέση εκπαίδευση.








ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA